Ad Valvas 2005-2006 - pagina 105

AD VALVAS 13 OKTOBER 2005

R E C E N S I E S

PAGINA 5

Nieuw: Recensieweb

Boekenwurmen Steken elkaar aan

Ri

«eA

ï<.nrr-"^'" Marian Boyer

Fantastisch lichaam

ID ßO or

Cultuurpessimisten hebben het mis, want studenten lezen nog wel degelijk. En met veel plezier zelfs. De lol in lezen spat ervan af op de nieuwe Studentenwebsite: Recensieweb. TEKST: WELMOED VISSER FOTO: AVC/RICHELLE VAN DE VALK

Alle Nederlandse literatuur recenseren. Dat is de niet geringe ambitie van de studenten die de website Recensieweb hebben opgezet. Ze zijn al een goed eind op weg: driekwart van de nieuwe boeken wordt inmiddels besproken op de site www.recensieweb.nl die sinds februari in de lucht is. "En volgend jaar zitten we op honderd procent", belooft initiatiefnemer Daan Stoffelsen (1981, student klassieke talen). Recensent Anna Kaal (1981, aio Engelse taal- en letterkunde aan de VU) heeft net het boek Joe Speedboot van Tommy Wieringa besproken. "Een geweldig boek. Het is erg goed geschreven. Je gaat helemaal mee in de denkwereld van de hoofdpersoon, een jongen die niet kan praten." Een positief gevolg van het recenseren is voor Kaal het feit dat ze bevvTister is gaan lezen. Bovendien komt ze met boeken in aanraking die ze anders niet zou hebben gelezen. "Ik las door mijn studie bijna alleen maar Engelstalige literatuur, nu ben ik ook weer meer met Nederlandse literatuur bezig." "En natuurlijk is het een leuk bijkomend voordeel dat je als recensent de boeken mag houden", vult recensent Eline van Stralen (1980, drs. Engelse taal- en letterkunde) haar aan.

P u r e hebberigheid Het was juist de aantrekkingskracht van gratis boeken die Stoffelsen aan het denken zette. "Het begon als pure hebberigheid", geeft hij toe. "Ik kwam erachter dat je om recensieexemplaren te krijgen, alleen maar een medium hoeft te hebben waarin je die boeken bespreekt." Al snel kreeg Stoffelsen het idee voor een website omdat internet het voordeel heeft dat je niet beperkt bent in je ruimte. "Lang niet alle boeken halen de krant, domweg omdat daar

geen ruimte voor is. Veel verdwijnt in het niets, zonder dat er ooit een recensie over is geschreven." Stoffelsen vindt dat zonde. "Alle literatuur die in de boekhandel ligt, verdient het om besproken te worden", zegt hij stellig. Daarom streeft hij op Recensieweb naar volledigheid. "Natuurlijk wordt de nieuwe Grunberg op tientallen plaatsen besproken. Ook bij ons, maar ik denk dat onze meerwaarde juist zit in boeken die geen aandacht knjgen van andere media. Het betekent namelijk lang niet altijd dat het automatisch ook slechte boeken zijn." Stoffelsen hoopt dat Recensieweb langzamerhand bekendheid zal krijgen bij lezers en dat mensen de website zullen raadplegen als ze bijvoorbeeld op zoek zijn naar een cadeau. "We moeten nog regelen dat je ook op thema kunt zoeken en dwarsverbanden tussen boeken kunt leggen."

Zweefboek Recensieweb heeft inmiddels een redactie met twintig recensenten en acht redacteuren. Via via verzamelde Stoffelsen deze groep. De meeste van hen studeren aan de VU of de UvA, maar er zitten inmiddels ook studenten uit andere steden bij Recensieweb en mensen die al lang zijn afgestudeerd. De gemene deler is dat iedereen graag leest en een goede recensie kan schrijven. Stoffelsen: "We willen wel recht doen aan een boek. De kwaliteit van de recensies moet hoog zijn. Dus laten we mensen eerst een proefrecensie schrijven." Een goede recensie is niet alleen goed geschreven, maar ook goed onderbouwd, vindt Stoffelsen. "Natuurlijk is dit een subjectief vak, maar je kimt het niet maken om op grond van je persoonlijke smaak een boek met de grond gelijk te maken. Om een eerlijke beoordeling te krijgen proberen we de boeken onder te brengen bij mensen die iets met het genre hebben." Van Straalen begint te lachen. Ze denkt terug aan haar eerste recensie, van het boek Kleur bekennen van Wiljo Oosterom. "Dat was een duidelijke mismatch. Ik had niets met het boek", grinnikt ze. "Het was een reisverhaal van het zweverige soort, van iemand die in Afiika allerlei spirituele dingen ontdekt, die we hier zijn verloren. Ik heb erg mijn best gedaan mijn recensie zo te schrijven dat potentiële liefhebbers nog wel kunnen zien dat het een boek voor hen is." Stoffelsen besprak zelf al een hele nts boeken. Het meest en-

thousiast was hij over het boek Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. "Dat is gewoon boek waar alles goed aan is." Minder te spreken was Stoffelsen over het nieuwe boek van Abdelkader Benali, Laat het morgen mooi weer zijn. Stoffelsen: "Ik ben als recensent behoorlijk mild, maar dit boek is echt slecht. Het is één warboel." In zijn recensie schrijft Stoffelsen: 'Het enige reliëf dat dit boek biedt, is de hindemisbaan van missers die de auteur voor ons heeft uitgezet.' Stoffelsen: "Ik vind wel dat je dat soort kritiek moet bewaren voor uitzonderingen. Je moet een goede reden hebben om zo over een boek te schrijven."

Schaduwverkiezing Wat heeft een boek nodig om wel goed te zijn? De recensenten denken even na. "Een goed boek scherpt je zelfbeeld, of je beeld van de wereld, of misschien wel allebei", vindt Kaal. "Het laat je op een andere manier naar de dmgen kijken", vindt Stoffelsen. "Goede literatuur brengt je in aanraking met een heleboel mensen", vindt Van Stralen. Over wat goede boeken zijn, kunnen ze alle drie uren praten. "Heb je het nieuwe boek van Nicole Krauss gelezen?" "En de nieuwe Rushdie?" Recensieweb is - naast een website - ook een netwerk van jonge mensen die enthousiast zijn over literatuur. "Als je van literatuur houdt, is het altijd leuk om je passie met andere literatuurliefhebbers te delen", aldus Stoffelsen. Daarvoor zijn er de borrels. "Op onze vonge borrel was de redactie nog zo klein dat de meeste mensen elkaar al kenden, maar er komen steeds meer mensen bij." Elsbeth Etty, hoogleraar literatuurkritiek, reageerde enthousiast op de digitale recensiesite. Ze wilde meteen samenwerken. Studenten die het vak recensieschrijven bij haar volgen, gaan stukken schrijven voor de website. "We gaan een soort schaduwverkiezing houden bij de uitreiking van de AKO-literatuurprijs. Etty's studenten lezen de lijst van genomineerden en kiezen zelf een winnaar. Misschien wel heel iemand anders dan de echte jury", vertelt Stoffelsen. Hij heeft nog volop plannen voor Recensieweb: een lezersforum, een archief en goede verwijzingen naar andere online recensies. Nieuwe recensenten kunnen zich nog aanmelden op: www.recensieweb.nl.

Cool om Lanx te zijn Vorige week bestond het VU-corps 125 jaar. Reden voor een feestje, want de Lanx-leden mogen beslist gezien worden. De foto's in het 25ste lustrumboek van het studentencorps aan de Vrije Universiteit hadden in elk ander gedenkboek van een gezelligheidsvereniging kunnen staan. Het is het beeld van keurig geklede jonge mannen en vrouwen aan een galadiner, melige foto's van zeiltochtjes en bonte avonden en een ontluisterend plaatje van een totaal lamgezopen student die uitgeteld tussen de bierglazen op de grond ligt. Lanx is blijkbaar een doodgewone vereniging geworden. En daarmee lijkt de emancipatie

van de gereformeerde kleine luiden waar de VU ooit voor werd opgericht, definitief voltooid. Bij de oprichting 125 jaar geleden van Soli Deo Gloria (Glone aan God alleen), de voorloper van het corps, woedde nog een felle discussie over de vraag of de vereniging toegankelijk was voor alle studenten van de net opgerichte VU of dat de leden daadwerkelijk de gereformeerde doelstelling moesten onderschrijven. Uiteindelijk wonnen de voorstanders van het eerste standpunt.

Niet m e e r exclusief VU Nu 125 jaar later is de vereniging niet eens meer een exclusief terrein voor VU-studenten, want alle studenten zijn gelijk tegenwoordig.

In de jaren tachtig werd Lanx opengesteld voor studenten van de UvA en de hogescholen en inmiddels is het een algemene Amsterdamse studentenvereniging. In dit lustrumjaar zit er slechts één VU-student in het bestuur. Tegelijkertijd bloeit de vereniging als nooit tevoren. Zo is vorige week de nieuwe, dubbel zo grote sociëteit in gebruik genomen. Het lidmaatschap van Lanx is weer iets om trots op te zijn, zelfs met terugwerkende kracht. Het eens bijna verdwenen fenomeen studentencorps is weer een belangrijk maatschappelijk verschijnsel geworden. Zo worden de reünistenactiviteiten drukker bezocht dan ooit, niet in de laatste plaats door mensen als premier Jan Peter Balkenende en minister Piet Hein Donner.

Lanx is een van de oudere studentenverenigingen in Nederland Nu al komt het voor dat drie, vier generaties studenten lid zijn geweest. Het gedenkboek getuigt ervan dat grootouders apetrots zijn als hun klemkinderen lid worden van hetzelfde dispuut als waar ze zelf ooit leerden bierdnnken. Daarmee is het corps een nieuw soort adel geworden waar generane op generatie de maatschappelijke elite wordt gevormd. 'Eens een vriend, altijd een vnend', is een bekend Lanx-motto waaronder men na het afstuderen elkaar de baantjes toeschuift. (DdH) Het lustrumboek is alleen via de vereniging te verkrijgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen