Ad Valvas 2005-2006 - pagina 143

I N T E R V E yy

lievende manier ervoor zorgen dat het leven beëindigd wordt. Maar ik zal er zelf denk ik niet voor kiezen. "Ik had ontzettend veel bewondering voor de vroegere onderwijsminister Jo Cals, die op latere leeftijd kanker kreeg en morfine weigerde om zijn pijn te onderdrukken om­ dat hij dan niet meer het contact met zijn omgeving kon onderhouden. Buitengewoon dapper. Dat vind ik zo ingewikkeld bij het euthanasievraagstuk: iedereen moet zich meer dan honderd procent bewust zijn van het onherroepelijke. Bij een natuurlijk over­ lijden ­ zeker als het om jonge mensen gaat ­ is dat al moeilijk. Na tien dagen denk je: nu is het wel genoeg geweest, laat hem of haar nu maar terugkomen. Als je dan zelf een leven beëindigt..."

VII Gij zult niet echtbreken "Toen onze kinderen tien en vier jaar wa­ ren, zijn we gescheiden. De communicatie was helemaal op. Het was beter zonder ruzie uit elkaar te gaan dan de kinderen in zo'n gespannen situatie groot te brengen. Het was een worsteling ja, maar niet met mijn geloof. God zegt weliswaar dat het niet mag, en het voelt ook als een nederlaag, maar op deze manier doorgaan is ook geen teken van zorgvuldig met elkaar omgaan. Ik zie dit gebod meer als de opdracht om het zo lang mogelijk samen te proberen. "Ik heb het gereformeerde geloof nooit met schuldgevoel geassocieerd. Ik kén het wel, de kerken waar je zondags werd toegespro­ ken als zondaar. Maar door mijn opvoe­ ding in Amsterdam heb ik kennisgemaakt met een intellectuele vorm van geloof, een rationeler omgaan met geloofsvraagstuk­ ken. Wij zijn opgegroeid met een godsbeeld waarin liefde tot de mens op de voorgrond

PAGINA 11

stond, minder een wrakende god. Sinds het overlijden van mijn moeder heb ik veel over het einde nagedacht. Ik ben niet bang voor

^Nu praat ik in het geheel niet meer met deze staatssecretaris' een finale 'afrekening'. Ik weet dat ik iets te verantwoorden heb, ik zal mijn verhaal moeten houden, maar ik kan dat verhaal wel kwijt."

Vin Gij zult niet stelen "Ik was een weekend weggeweest, jaren geleden, kwam bij mijn flat terug en dacht: merkwaardig, het licht in het halletje brandt... Binnen bleek de hele zaak over­ hoop te zijn gehaald. Mijn primaire gevoel was: er zijn vreemden op mijn grondgebied geweest, hoe durven ze. De psychologische schade was groter dan de materiële: een doosje met oude munten dat ik geërfd had. Het was net na mijn scheiding, ik woonde in de Bijlmermeer, was zo arm als een rat. Een ernstige teleurstelling voor de inbrekers. "Bisschop Muskens van Breda heeft ooit ge­ zegd dat mensen best een brood mogen pik­ ken als ze geen geld hebben. Toen dacht ik: daar mis je een geweldige kans. Als mensen arm zijn, is er altijd nog de kerk om ze van hun levensbenodigdheden te voorzien. Het

maakt niet uit of de arme een gelovige is. Je hebt de plicht om een ander niet schuldig te laten worden aan een misdrijf. Gij zult niet stelen, dat is niet alleen een gebod voor het individu maar ook een opdracht aan de samenleving: zorgen dat het niet hóeft te gebeuren. "Ik geloof dat ik toch predikant had moeten worden. Als jongen heb ik dat overwogen, maar na een kritische zelfanalyse conclu­ deerde ik dat ik uitsluitend predikant wilde worden in een mooie grote kerk met een mooie kansel en een prachtig orgel, en dan zou ik de gemeente eens flink toespreken. Maar de meeste predikanten beginnen in een kleine gemeente ­ geestelijke starters zou je ze nu kunnen noemen, die aan pas­ torale kennisvalorisatie doen. En je krijgt te maken met amateurorganisten, ziekenbe­ zoek, begrafenissen... zou ik dat als 25­jarige leuk vinden? Ik dacht van niet."

IX Gij zult geen valse getuigenis­ sen spreken tegen uw naaste "In de ogen van anderen is het soms nood­ zakelijk om een verborgen agenda te hebben om je doel te bereiken. Het zal wel naïviteit zijn, maar ik heb geen verborgen agenda's, nooit gehad ook. Nee, dat is geen parmantig gedoe, het zit kennelijk niet in mijn karak­ ter. Ik heb nooit in die zin strategisch geope­ reerd dat ik mezelf de vraag moest stellen of ik nog wel op een integer spoor zat. Ik heb een allergie voor wantrouwen binnen organisaties. Als mensen het gevoel hebben: laat ik mijn mond maar houden, want wat ik zeg zou zich wel eens tegen mij kunnen keren ­ dat is een organisatie waarin ik niet kan werken. Het komt helaas af en toe voor, maar ik heb naar vermogen geprobeerd daar een eind aan te maken.

"Dat geldt ook voor mijn contacten met andere bestuurders, of het ministerie. Toen het onderwijsministerie de opleiding Ge­ zondheid en Leven afwees, stond ik op het standpunt: nu praat ik geheel niet meer met deze staatssecretaris. Het is over en uit, ik voel me genaaid, belazerd, noem maar op. Andere collegeleden vonden dat niet verstandig: we moeten die lijn met het mi­ nisterie toch openhouden met het oog op de toekomst. Maar ik voelde daar geen fluit voor. We hebben die man van het begin tot het eind geïnformeerd. We hebben van hem nooit een duidelijk signaal gekregen van 'hou maar op, want ik krijg het er niet door­ heen'. Als je dan toch zo'n afwijzing krijgt, houdt het voor mij op. Goed dat ik toch wat omzichtigere bestuurders om mij heen heb? Ja, ha!, dat kun je wel zeggen, anders zou het een zootje zijn geworden.'"

X Gij zult niet begeren uws naas­ ten huis; gij zult niet begeren uws naasten vrouw, noch zijn dienst­ knecht, noch zijn dienstmaagd, noch zijn rund, noch zijn ezel, noch iets dat van uw naaste is "Verlangen naar bezit? Nee, dat ken ik niet. T o t groot ongenoegen van mijn dochters moet ik bij elke verjaardag zeggen: ik hoef niets, doe maar weer een paar zakdoeken. 'Je hebt nog geen dvd­speler, geen droger', zeggen ze dan. Maar ik mis dat ook niet. Nee, zelfs geen orgel. Dan zou ik nog liever les nemen, en dan af en toe heel mooi spe­ len, op een mooi groot orgel, in een mooie grote kerk." Geïnspireerd door Arjan Vissers interviewserie 'Tien geboden' in dagblad Trouw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen