Ad Valvas 2005-2006 - pagina 328

A D

PAGINA 1 6

R E M

AP VALVAS 16 FEBRUARI 2006

>Uitgerekend Frederik Otten

>U ja joh Elf Woensdagmiddag, in de draaideur van het hoofdgebouw Man tegen een collega : "Het vervelende van voetbal is dat je vastzit aan dat maximum van elf. Heb je een stel goede aanvallers, zitten er altijd een paar op de bank. Zet ze er toch gewoon allemaal in!"

^

>Leiitjes

Rondkomen, hoe doe je dat? Deze week kijken we in de portemonnee van Frederik Otten (21), tweedejaars bedrijfswetenschappen. "Ik houd van lekker eten, daar geef ik behoorlijk wat aan uit. Als ik zelf kook, dan gebruik ik graag luxeproducten, zoals goede mayonaise. En het moet altijd vers zijn, het liefst van de markt. Ik ga regelmatig naar de Dappermarkt om inkopen te doen en voor goede vis ga ik naar de Albert Cuyp. Met vrienden ga ik graag uit eten in goede restaurants; zeker wel één keer per week, dat tikt wel aan dus. Die liefde voor lekker eten heb ik meegekregen van mijn ouders, dat zijn echte bourgondiërs. Na mijn eindexamen heb ik een halfjaar in Florence Italiaans gestudeerd, daar heb ik ook over koken en kunstge-

schiedenis veel geleerd. IVlijn vader is een groot kunstliefhebber en heeft mij daar ook mee aangestoken. Mijn studie bedrijfswetenschappen draait weliswaar om andere dingen, maar door mijn bijbaantjes kan ik wel met deze hobby's bezig zijn. De afgelopen twee jaar heb ik veel gewerkt bij Veilinghuis De Swaen. Er komt veel troep langs, maar soms zitten er heel bijzondere dingen tussen en daar gaat het dan om. Ik moest vooral spullen sjouwen, maar het werk was leuk en het verdiende goed. Ik werk nu bij een cateringbedrijf dat feesten en recepties verzorgt bij mensen thuis. Mensen willen soms rare dingen; laatst moesten de serveersters in dezelfde kleuren gekleed gaan als de hapjes op hun dienbladen. Ook hier moet ik vooral op- en afbouwen, daarmee maak je soms lange dagen. Maar je komt op de gekste plekken en tien euro netto per uur is heel netjes.

Ik ben ook nog privé-chauffeur voor een professor. Het is een bekende man, hij moet geregeld het hele land door gereden worden. Terwijl hij ergens bezig is, blijf ik wachten en kan ik rustig studeren. En dat terwijl ik gewoon word doorbetaald: ideaal dus. Ik werk al twee jaar voor deze man, dus ik ken hem inmiddels behoorlijk goed. Ik laat ook zijn hondjes uit en ik pas op zijn huis als hij lang weg is. Ook voor mij geldt het cliché dat geld geen doel op zichzelf is, maar een middel. Ik wil geen geld voor mezelf, maar om het uit te geven samen met anderen. Of ään anderen; als ik geld zou hebben, koop ik het liefst mooie cadeaus voor mijn vrienden. En voor mezelf? Mooie kookboeken, die kan ik moeilijk laten liggen." MARIEKE WnHAGEN

>Cordelia 4Ly^^tS[oTN

/VOïlMt- AML Q^'^^

MAShSM.

JiM

Prikklok De werknemers van de beschilderde-tegeltjesfabnek in Makkum houden iedere middag om half een op met werken om thuis te gaan lunchen. Men sluit de verfdoos, tempert de oven, doet de deksel op het blikje lak, zet de kwasten in hun bekertje en sluit de fabrieksdeur. "Eet ze", roepen ze tegen elkaar. Ze pakken de fiets en rijden naar huis, waar hun gezin al klaar zit rond de dampende schaal andijviestamppot. Zo rond half twee lepelen ze nog snel even een bakje vanillevla (of, in hun terminologie: gele vla) weg en dan fietsen ze weer terug naar de fabnek. In de jaren vijftig was deze gang van zaken heel normaal in Nederland. Dat vertelde mijn vader me op die middag dat we de beschilderde-tegeltjesfabriek in Makkum bezochten. Nodeloos te zeggen dat dat sindsdien veranderd is. Mijn vader ging zelf niet op de fiets naar zijn werk. Hij kwam niet 's middags thuis eten. En 's avonds eigenlijk ook meestal niet. Hij moest namelijk heel hard werken. Al was niet geheel duidelijk van wie dat eigenlijk moest. Over deze dingen zat ik na te denken toen ik vanmiddag vanachter een bord spaghetti met mijn huisgenote aan tafel naar onze dagelijkse soap zat te kijken. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen dat onthaasten goed is en tijd voor jezelf nemen waardevol, maar ja, erg efficiënt is het allemaal niet. "We verdoen onze tijd met midden op de dag koken en televisiekijken", hoorde ik mezelf opeens tegen mijn huisgenote zeggen. Zij zag het probleem met. We zijn toch vroeg opgestaan, een mens moet eten, en ondertussen kan men dan best naar The Bold and the Beautiful kijken. Maar het werk dan? De negen-tot-vijfdag? De pnkklok? Werk ik wel hard genoeg? Verstrikt in een web van schuldgevoelens aan de ene kant en boosheid over het hebben van schuldgevoelens aan de andere kant, kreeg ik al gauw geen spaghettisliert meer door mijn keel. Als ze het in Makkum mogen, waarom mag ik het dan niet? En van wie eigenlijk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen