Ad Valvas 2005-2006 - pagina 120

PAGINA 4

>Wissel

M E N S E N

AD VALVAS 21 OKTOBER 2005

Ondertussen in Crea... «^fl^^a

Troep Borden en bestek van de mensa met resten pizza of Chinees. Overal lege bierflesjes. De dopjes liggen verspreid over de grond, aangevuld met kruimels van chips en borrelnootjes. Op de tafel staan lege plastic bekertjes, al dan niet met restjes wijn. Hier en daar staat een asbak. De notoire borrelbezoeker weet al wat ik zojuist heb beschreven: de kamer van een gemiddelde studievereniging nadat er de avond daarvoor flink is gedronken. Verrassend genoeg is deze zwijnenstal eerder aan kant dan je zou denken, vermoedelijk omdat het bestuur van de vereniging er verantwoordelijk voor is. Dat geldt niet voor 'anonieme rotzooi'. Kamers van studieverenigingen zijn bij uitstek geschikt voor het nuttigen van een kop koffie of de lunch. Doorgaans laat je je gebruikte mok staan. Eventueel gooi je hem in het teiltje met vuile afwas. Het probleem is dat iedereen die rommel maakt en niemand zich er verantwoordelijk voor voelt. Ik weet dergelijke hygiëneproblemen vaak aan de luie en ranzige student. Eenmaal opgegroeid tot een verantwoordelijke burger, zou hij zijn leefomgeving vast beter schoonhouden. Sinds kort weet ik beter. Ik loop stage bij het Historisch Nieuwsblad in Diemen. Bij onze redactiekamer hoort een klein keukentje waar je thee kunt zetten. Je kunt ook schone bekers pakken uit de keukenkastjes. Helaas zetten mensen vaak hun gebruikte koppen terug, zonder er ook maar aan te denken ze schoon te maken. Gevolg is dat de keuken, waar meerdere tijdschriftredacties gebruik van maken, grossiert m vuiligheid. Dezelfde beschimmelde bekers met koffie en thee als bij mijn studievereniging. Niemand die denkt: laat ik eens schoonmaken. Totdat iemand, met zelden ik, het zat is en aan de slag gaat. Hiermee is mijn hypothese verworpen. Niet de student is ranzig. Het probleem is eerder dat mensen zich niet verantwoordelijk voelen voor anonieme troep. En studenten zijn soms net mensen! Paula van Root], derdejaars geschiedenis aan de VU. Dit IS de vierde gastcolumn die onze columnistenjacht heeft opgeleverd

>Nieuwe lichten In deze serie volgt Ad Valvas vier eerstejaars op de voet. Elke week peilen we de stemming van twee van hen. WELMOED VISSER

Dirigent Maria van Nieukerken achter de piano, zakelijk, neigend naar streng: 'Hier wou ik het bij laten' ... zorgt Ella Rombouts voor dropjes en kruidenthee. Het Nederlands Studenten Kamerkoor houdt audities voor zijn nieuwe project. Ode Oorlog... en een naaimasjien-, uit te voeren in het voorjaar van 2006. Als gebruikelijk heeft het NSK een veeleisend programma samengesteld, met muziek van onder anderen Francis Poulenc, Rudolf Escher en David Porcelijn. Maar liefst 27 nieuwe mensen zullen worden aangenomen, ruim vijftig hebben zich voor de audities opgegeven. De binnendruppelende zangers laten zich Rombouts' moederlijk onthaal niet zonder meer aanleunen: ook een beginneling weet dat zelfverlies op de loer ligt, dus hij hardt zich in schijnbare onbewogenheid en bladert door de partituur waaruit hij straks zal voorzingen. Bariton Tim Verweij heeft het ergste net achter de rug. "Ik heb een stukje uit het Requiem van Fauré gedaan", zegt hij opgewekt, "Dat ligt mooi in mijn bereik. Of het goed ging? Mwaah, ik denk wel aardig. Als man ben je sowieso in trek, omdat er haast altijd gebrek aan mannelijke zangers is." Alt Mirjam Soethoudt heeft zich ondertussen bij hem gevoegd en begint met hoogrode konen de verplichte vragenlijst in te vullen. "Aan wie

"We hebben deze week nog meer practica dan anders", zucht Lizeth Sloot (18, medische natuurwetenschappen), "terwijl we volgende week ook tentamens hebben. Ik moet nog een heleboel doen voor wiskunde. Ik heb geen idee hoe ik het ga halen. Ze hebben wel een van de drie wiskundetentamens geschrapt, maar dat ging nou juist over stof die ik nog wel zo'n beetje begreep. De twee overige zijn moeilijker. Ik heb echt het idee dat ze je hier proberen weg te jagen in het eerste blok. Maar iedereen zegt dat de studie daarna leuk wordt. Ik blijf dus nog maar even doorbijten."

zou je een ode willen brengen, wat vind je een oorlog waard?", leest ze hardop. Een plekje in het koor, misschien? Haar ontmoeting met dirigent Maria van Nieukerken en de tweekoppige jury is minder voorspoedig verlopen dan die van Verweij, vermoedt ze. "Het nazmgen

'A\s man ben je sowieso in trek' ging slecht, waardoor ik zenuwachtig werd en het van blad zingen ook mislukte", vat ze samen. "Maar wie weet, komt het toch nog goed. Het lijkt me supercool om met een groep mensen zo intensief te gaan repeteren als het NSK straks zal doen. Alleen maar samen muziek maken, geweldig." "Nou, heerlijk", beaamt NSK-penningmeester Rients van Goudoever met zijn mond vol honingdropjes. Zijn stem is in een jaar tijd van tenorhoogte naar baritonlaagte afgegleden, bekent hij. "Straks deelt Maria me nog bij de

CHRISTIAAN KROUWELS

bassen in, dat is toch totaal niet mannelijk!" En weg dartelt hij weer. "Hij is bestuurslid, dus hij hoeft geen auditie te doen", verklaart Rombouts. Om met mezzosopraan Maritta van Woudenberg in een tweestemmig Halleluja uit te barsten. De laatste auditant is tenor Marcel Schouten, die ons toestaat van zijn privéhellegang getuige te zijn. In ganzenpas betreden we een witte ruimte, leeg op een piano na, waarachter dirigent Maria van Nieukerken zit. Ze kijkt zakelijk, neigend naar streng, door haar brilletje en begint na een korte kennismaking het door Schouten meegebrachte lied van Schubert te spelen. "Hier wou ik het bij laten", zegt ze al vlug, wat we betreuren, want het was erg mooi. "Zing mij maar na." Onnadrukkelijk, maar doelbewust dirigeert ze Schoutens stem in de gewenste richting, laat hem toonladders voortbrengen op 'aaaaaa' en 'ieieieieie', vraagt hem van blad een stukje Debussy te zingen en sluit af met die eeuwige frase: "Je hoort nog van ons." Half november krijgen Verweij, Soethoudt, Schouten en de vijftig anderen hun verlossende telefoontje. ANNEMIEKE BOSMAN

"Ik was een van de vier zorro's op het feest", vertelt Sjoerd Klijn (20, bewegingswetenschappen). "eigenlijk wilde ik als kapitein Haak gaan, maar Zorro was gemakkelijker. Dat hadden blijkbaar meer mensen bedacht. Het introductieweekend was in Helvoort, bij Den Bosch. We hebben ook een wedstrijdje kwallenbal gespeeld. Dat is de sport die tussen de verschillende opleidingen bewegingswetenschappen in het land wordt gespeeld. Het is een soort rugby waarbij je een sponsbal in een emmer met water moet zien te krijgen. Dit was een oefenpartijtje. In drie dagen heb ik misschien vijf uur geslapen en natuurlijk veel te veel gezopen. Vanochtend had ik om kwart voor negen al weer college, dus je begrijpt wel ongeveer hoe ik me voel."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen