Ad Valvas 2005-2006 - pagina 348

PAGINA 2 0

A P

AP VALVAS 2 MAART 2 0 0 6

R E M

>0 ja joh

>Uitgerekend Ellen Koenen

Spinvis Maandagmiddag in het restaurant student 1: "Ik heb echt zin in inktvis." Student 2: "Düh, ik het helemaal gehad met inktvis. Geef mij maar Spinvis."

> Lontjes

Rondkomen, lioe doe je dat? Deze week kijken we in de portemonnee van Ellen Koenen (20), tweedejaars Griekse en Latijnse taal en cultuur. "ik heb echt een zwak voor leuke kleren, vooral voor rokjes en schoenen. De laatste tijd moet ik me inhouden, want ik heb te weinig geld. Maar gelukkig kan ik meestal goed mijn slag slaan tijdens de uitverkoop. Ik doe ook wel eens miskopen, vooral als ik kleding op de markt heb gekocht. Ik ga soms op maandag naar de Noordermarkt om tweedehands kleren uit te zoeken. Het is gewoon heerlijk om in zo'n berg textiel te graaien en er dan een leuke jurk voor vijf euro uit te vissen. Maar ja, je kunt er niets passen, dus als-ie dan te klein blijkt te zijn,

IS dat wel een beetje jammer. Veel geld geef ik ongemerkt uit, zoals aan tijdschnften en koffie voor in de trein. Ik neem me vaak voor mijn eigen brood mee te nemen naar de VU, maar meestal lunch Ik toch in de mensa. Ik heb ook al heel vaak geprobeerd om mijn financiën bij te houden, maar dat heb ik nog nooit langer dan één dag volgehouden. Ik ben gewoon veel te makkelijk met geld uitgeven. Als ik bijvoorbeeld krap zit, maar ik wil echt heel graag naar dat ene concert, dan koop ik tóch dat kaartje. Veel mensen zeggen dat geld niet gelukkig maakt, maar dat doet het natuurlijk wel. Indirect. Ik heb zelf ervaren hoe het is om geen rooie cent te hebben toen ik een jaar in Australië was. Als je veel geldzorgen hebt en echte rotbaantjes moet accepteren is het heel moeilijk om de moed erin te houden.

Als salesmedewerker moest ik zo vasthoudend zijn als een bijtende pitbull om internetaansluitingen te verkopen. Het was zó respectloos voor de klanten. Zo'n benadering paste totaal niet bij mij, maar ik moest wel omdat ik het geld zo hard nodig had. Tegenwoordig heb ik heel leuke bijbaantjes. Regelmatig kan ik invallen op mijn oude middelbare school als lerares Latijn, dat bevalt me erg goed. Ik geef leerlingen bijles in Latijn en Grieks voor vijftien euro per uur. Met een paar uur lesgeven verdien ik genoeg bij om rond te komen. Het komt voor dat iemand twee uur afzegt en dan baal ik behoorlijk, want dan loop ik zo dertig euro mis. Soms zit er dan niets anders op dan bij mijn ouders aan te kloppen, of mijn vriendje weer eens lief aan te kijken." MARIEKE WmUGEN

>Cordelia DAAip

.^>>

Pennen schieten Terwijl ik in de bibliotheek dit stukje zit te tikken openbaart zich een tamelijk verbazend verschijnsel aan mijn linkerkant: een student die niet stil kan lezen. Hij zit met een boek voor z'n neus en leest pagina na pagina hardop, of nu ja, fluisterend (met van die scherpe 's'-en) aan zichzelf voor. Ik weet precies wanneer hij is opgehouden met studeren en zit te lanterfanten, want dan is het stil naast me. Al observerend herinnerde ik me weer dat ik die fase ook heb gehad. Aan het eind van groep drie moesten we een leestoets doen om te zien of al die verhalen over Pim, Miep en de vis in de kom hun vruchten afgeworpen hadden. Het moeilijkste daaraan was datje van de juf niet hardop mocht lezen. Nee, ook niet fluisterend. Ze kwam zelfs de tafeltjes langs om te controleren of onze lippen niet bewogen. Mogelijk wordt die extra hindernis bij de leesles voor Italiaanse kindertjes overgeslagen. Dat is niet eens echt verbazend voor zo'n lawaaierig volk, bedenk ik me nu. Een mensenleven is een voortdurend leerproces en eigenlijk is het raar dat je, als je je iets eenmaal eigen hebt gemaakt, de stappen daar naartoe vaak schijnt te vergeten. Hoewel sommige leermomenten in mijn leven me nog wel glashelder voor de geest staan. Zoals hoe ik op 31 oktober 1996 tijdens Grieks {we waren een verhaal aan het vertalen dat Komias en Euergides en Strymodoros praten tegen elkaar in de rechtbank heette) tot de ontdekking kwam dat een balpen een springveer heeft, en datje zo'n pen daarmee, mits op de juiste wijze gelanceerd, vele meters weg kan schieten. Nu wil ik niet beweren dat leren penschieten eenzelfde betekenis voor mijn ontwikkeling heeft gehad als leren lezen, maar beide vaardigheden hebben me niettemin een vergelijkbare hoeveelheid vreugde gebracht. Terwijl deze laatste zin op mijn beeldscherm verscheen is het meisje vóór me ook ineens hardop gaan lezen. Misschien heeft het iets te maken met de herontdekking van een onderdrukte kinderwens. Ik moet hier weg, voordat ik met pennen ga schieten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen