Ad Valvas 2005-2006 - pagina 157

AP VALVAS 10 NOVEMBER 2005

P I E K

PAGINA 5

Heldenavontuur van VU­student Lenna Schouten

Met astma de Mount Everest op N

^H ^Ê

*%."^

m* ^H

*4^»fc"*'^

•i# ^ ^ 1

^S^^H

Itt

P m WL^1^^^1 ^^^^^H ­

rfi

^

m^

^ ^ B **

"

HR%

'Helemaal dizzy en hyperventilerend over die wankele keien naar de eettent toe, want je móet drinken!' Samen met 24 andere astmapatiënten rekende Lenna Schouten af met het imago van leven als een slak. Een spannend verslag van haar beklimming van de Noordcol. TEKST: HELGA WARMELS FOTO: ARIE KIEVIT

Altijd in de bittere vrieskou, al­ tijd mensen om zich heen. Lenna Schouten (24) maakte vijf weken lang deel uit van een 25 personen tellende expeditie die de Mount Everest beklom, het begeleidings­ team en de lokale gidsen niet meegerekend. Nog geen week na terugkomst waagt ze de eerste pogingen haar bachelorthesis op papier te zetten. Schouten volgt aan de Vrije Universiteit de premaster beleid, communicatie organisa­ tie. Helemaal alleen zit ze op haar studentenkamer in Utrecht achter de computer, in de warmte van de herfstzon. Een grotere overgang lijkt ondenkbaar. Tot werken komt ze niet, geeft ze toe. "Ik heb al moeite te bedenken wat het onderwerp ook alweer was." Net als alle andere expeditieleden heeft Lenna Schouten astma. Het morele doel van de onderneming: laten zien dat astma geen obsta­ kel is. "Ik vind het belangrijk dat mensen niet de indruk hebben dat )e door de astma niks kunt en dat je dus geen uitdagingen kunt aan­ gaan", vertelt Schouten. "Ik wil niet denken vanuit mijn beperkingen, maar vanuit mijn mogelijkheden."

Geografisch was het doel de Noord­ col op een hoogte van 7066 meter. Niet de top zelf dus, die nog bijna 2000 meter hoger ligt. De organisa­ tie achtte het te riskant de zogeheten zone des doods, boven de 7500 meter, te betreden. Daar vinden de meeste ongelukken plaats. Lenna Schouten heeft al vanaf haar geboorte astma. "Als kind was ik veel ziek en met gym hobbelde ik altijd achteraan mee. In mijn pu­ berteit ging ik lekker uit, alsof er niks aan de hand was, en al mijn vriendinnen rookten. Pas toen ik op kamers ging, ben ik de baas gewor­ den over de astma. Ik ging sporten, slikte mijn medicijnen trouwer en feestjes sloeg ik wat vaker over."

Duizelig veters strikken Anderhalf jaar lang bereidde Schou­ ten zich voor op de beklimming. Dat betekende elke dag sporten: hardlopen, dansen en fitnessen. Om rond te komen had ze er ook nog een baantje bij. Was dat wel te com­ bineren met haar studie? Lachend: "Eigenlijk niet, nee. Ik heb een heel gekke en zware tijd achter de rug. Af en toe zag ik het echt niet meer zitten. Ik heb het kunnen volhouden omdat ik het doel altijd helder voor ogen had. Mijn bachelorthesis en één vak, inferentiële statistiek, moet ik nu nog voor elkaar zien te bok­ sen. Voor de rest is het allemaal wel gelukt."

Lenna^ lopen met je donder^ dit is gevaarlijk!

'3*i|r­*

"^^

%

^ _>al

^ J

*?cf

De beklimming was natuurlijk nog veel zwaarder dan de periode van voorbereiding. "Het was heel elementair", vertelt Schouten. "Je moest jezelf warm houden en zo min mogelijk energie zien te verspillen. En veel drinken: wel zes liter per dag. Dat heeft je lichaam daar gewoon nodig. Het water kwam van gletsjer­ ijs. Daar proefde je de modder nog in. Het kwam me op een gegeven moment echt mijn strot uit." Een fragment uit het dagboek dat Schouten bijhield: 'De Noordcol ligt er indrukwekkend en wonderschoon bij. Ik zou hem zó graag beklimmen, maar wat kun je je ook ziek voelen, zeg. Ik zal niet zo snel weer de ambitie koeste­ ren zo 'n hoge berg te beklimmen.' Slapen deden de expeditieleden in twee slaapzakken. Him jas hielden ze 's nachts aan. Tien dagen droe­ gen ze dezelfde kleren en konden ze zich nauwelijks wassen. "Smerig!", roept Schouten. "Vooral tijdens de afdaling werd ik me daar bewust van. Toen ik op een gegeven mo­ ment toch probeerde mijn haar te wassen, bevroor het op mijn hoofd en brak het af tijdens het afdrogen." Door de hoogte had Schouten con­ tinu last van duizeligheid en energie had ze steeds minder. "Het kostte me al moeite mijn veters te strik­ ken. Hoorde ik de gong, dan had ik helemaal geen zin naar de eettent te gaan. Logisch ook. Het vroor twintig graden, de storm bulderde om mijn tent heen en ik was na een uur klappertanden in mijn slaapzak eindelijk net een beetje warm. Maar dan toch helemaal dizzy en hyper­ ventilerend over die wankele keien naar de eettent toe, want je móet drinken. Bizar!"

Mooi ijslabyrint Op 13 oktober deed Lerma Schou­ ten een zogenoemde toppoging. Het waaide te hard om tenten op te zet­

6680 meter omgekeerd. Ik voelde alleen pijn, ademnood en een grote leegte van De­ice staat voor Dutch expedition binnen.' inspired by climbing Everest. De Aan de ene kant vindt ze het jam­ groep mensen met astma die de top mer dat er geen vrouw op de top van de Noordcol beklimt, wil een heeft gestaan, aan de andere kant voorbeeld zijn voor mensen met een is ze trots dat ze überhaupt zover beperking. De expeditie staat onder is gekomen. "Ik was uitgeput. Elke leiding van René de Bos, die de top drie stappen stond ik uit te hijgen. van de Mount Everest heeft bereikt. Op de terugweg ben ik heel veel in De organisatie De­ice zet zich ook in slaap gevallen. Dat was een signaal voor het astmatische kind in Nepal dat het niet goed ging. Ik weet nog en Nederland. wat ik dacht: Lenna, lopen met je Meer informatie: www.de­ice.nl donder, dit is gevaarlijk! Wat stelt drie uur nou helemaal voor? Hier niks, daar alles. Ik heb gedaan wat ten op de Noordcol, met als gevolg ik kon." dat de tijd om de top te halen werd Na het behalen van haar master wil gehalveerd. Schouten haalde de ze op zoek gaan naar een baan in Noordcol niet. Dat lukte alleen drie het human resource management. expeditieleden en een kliminstruc­ "Op een plek waar ik me helemaal teur uit het begeleidingsteam, alle­ kan geven. Want dan ben ik op mijn maal mannen. Nog een fragment uit best, heb ik gemerkt. Deze ervaring Schoutens dagboek: 'Eerst een einde­ heeft me een stuk sterker gemaakt." loos stijgende morene (keien, HW), die Ze werpt een blik achterom, naar ik helemaal in mijn uppie liep omdat de computer. "Maar daarvoor moet ik me verslapen had. Toen een mooi ik wel die thesis op papier zien te Ijslabyrint en een langzaam stijgende krijgen. Ik vind het er nu nog al­ gletsjer. Daarna eindelijk even rust en lemaal weinig toe doen, maar ik heb toen aan het vaste touw. Daar bij elke gewoon even een schop onder mijn stap duizend doden gestorven en op kont nodig. Dan lukt het wel."

De­ice

INGQOWEHMEDEDaINt

Hogeronderwijsdag VU­Windesheim Ondernemerschap in het hoger onderwijs Op woensdag 23 november vindt de vierde gezamenlijke Hogeronderwijsdag van VU­Windesheim plaats op de VU in Amsterdam. • Lezingen van Loek Hermans, bestuursvoorzitter MKB Nederland en Ad Verbrugge, universitair hoofddocent Wijsbegeerte VU Forumdiscussie • Workshops

Kijk voor meer informatie en aanmelding op: www.vu.nl/hQgeronderwtjsdag. De dag is bedoeld voor medewerkers en studenten van VU­Windesheim. Het programma begint om 10.00 uur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen