Ad Valvas 2005-2006 - pagina 484

A D

PAGINA 1 6

R E M

AP VALVAS 1 1 MEI 2006

>0 ja joh

>Uitgerekend Floor Slagter

Ramses Maandagochtend, in het hoofdgebouw.

\

I

studente 1: "Overdreven hoor, dat gedweil met die ouwe Shaffy op Bevrijdingspop." Studente 2. "Helemaal niet, hij is en blijft dé held van het Nederlandse lied."

z

> Lontjes

Rondkomen, hoe doe je dat? Deze week kijken we in de portemonnee van Floor Slagter (23), master business administration. "Deze zomer ga ik drie maanden naar de Verenigde Staten. Ik ga er een summer MBA-course volgen aan de University of Notre Dame, dat is twee uur rijden van Chicago. Om eerlijk te zijn vind ik het studieprogramma hier aan de VU, op enkele vakken na, niet erg uitdagend. Ik hoop dat ik in Amerika dieper op bepaalde onderwerpen in kan gaan. Ook hoop ik meer competitie onder studenten aan te treffen; ik ben best ambitieus en het lijkt me interessant om te zien hoe ver jezelf kunt gaan. Het gaat me wel veel geld kosten, lioewei de cursus zelf voor uitwisselingsstudenten gratis is. Normaal gesproken kost de cur-

sus in de VS meer dan tienduizend dollar, dus ik ben enorm blij dat ik deze kans krijg. Natuurlijk zijn er wel veel bijkomende kosten. Ik krijg een beurs, maar dat is nog niet genoeg om het vliegticket te betalen. Als aanvulling op mijn budget heb ik mijn OVkaart tijdelijk laten omzetten in een vergoeding en ga ik mijn kamer in Amsterdam onderverhuren. Na de cursus wil ik nog twee weken rondreizen, dat kost natuurlijk ook geld. Gelukkig heb ik in het verleden altijd geld apart gezet voor vakanties en reizen. Over liet algemeen ben ik zuinig, maar zo nu en dan vind ik het leuk om echt luxe uit eten te gaan met mijn vriend. We proberen graag goede restaurants uit, dan nemen we het menu van de chef en laten we ons verrassen. Het is soms wel even schrikken als je de rekening krijgt. Vroeger vond ik het moeilijk om zoveel geld uit te geven, maar mijn vriend heeft me laten zien dat een

avondje volleerd genieten dat waard kan zijn. Ik heb zelf een bijbaantje in een restaurant in Breukelen, dus het is ook leuk om te zien hoe het ergens anders gaat. Eigenlijk is dat niet zo praktisch als je in Amsterdam woont, maar het is er zo gezellig met mijn collega's dat ik er niet weg wil. Echt grote miskopen doe ik niet zo vaak. Vorig jaar heb ik een zigeunerrok gekocht in een designer-outlet, voor zestig euro. Dat vond ik eigenlijk te duur, maar ik dacht: ach, voor één keer... Toen ik hem thuis had gewassen, bleken de kleuren uitgelopen zijn. Later was ik op vakantie in Spanje en zag ik exact dezelfde rok voor een schijntje bij een marktkraam in de rekken hangen. Ik was gewoon bedonderd! MARIEKE WITHAGEN

>Cordelia ^/(?üJA. MA*Un

JA/\MA^

Groen Er bestaat een kinderverhaal van Annie M.G. Schmidt over een meisje dat altijd handschoenen draagt, en enorm goed is in het kweken van plantjes. Na een tijdje komt de lezer erachter dat ze haar handen verbergt omdat ze behalve figuurlijk ook letterlijk groene vingers heeft. Ik moest weer aan dat verhaal denken toen ik een paar weken geleden in de supermarkt voor het rek met plantzaadjes en potgrond stond te dralen, worstelend met de vraag of ik het weer een keer zou gaan proberen. Zou ik mijn potplanttraumatische ervaringen kunnen vergeten en me opnieuw aan het zaaien gaan wagen? Want voor iemand die door het leven gaat als onderzoeker van botanische resten uit archeologische opgravingen, heb ik beschamend ongroene vingers. Het heeft er, denk ik, mee te maken dat het me sowieso enigszins ontbreekt aan verzorgende instincten. Ik heb me nooit gewaagd aan babysitklusjes, mijn Barbies hadden allemaal gebroken ledematen en mijn konijnen hebben allemaal voortijdig het loodje gelegd. Zaden voelen dat haarfijn aan, die hebben antennes voor ongunstige groeiomstandigheden. Hoe ik ook aanmoedigend tegen ze praat, ze regelmatig water geef, Pokon, Chrysai en al die dingen, ze weten dat het geen zin heeft om te gaan ontkiemen en tot plant uit te groeien. Want als het eenmaal zover is, verlies ik mijn belangstelling, vergeet ze water te geven en dan is alle moeite voor niets geweest. Het was dus een daad van overmoed toen ik die middag alsnog met drie zakjes zaden en een zak potgrond bij de kassa stond. Twee weken lang hebben ze me verwijtend leeg aan zitten kijken, die potten op mijn balkon. Maar toen gebeurde het: er kwamen groene sprietjes naar buiten. De dahlia's waren de eerste; de erwten en bieslook volgden. En ze groeien nog steeds, ongelofelijk. Toen ik ze vanochtend water aan het geven was, bedacht ik me dat als deze plantjes het ooit tot het bloeistadium gaan brengen, dat toch echt moet betekenen dat ik volwassen ben geworden. Ik ben verantwoordelijk voor andere levende wezens! Als dat maar goed gaat.

i

J

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen