Ad Valvas 2005-2006 - pagina 312

A D

PAGINA 1 2

R E M

AP VALVAS 9 FEBRUARI 2 0 0 6

>0 ja joh

>Uitgerekend Quinten Titre

Duur IVIaandagochtend, bij de geldautomaat van het hoofdgebouw.

Hl

"""mK

"ïcm^^^^^i

il

mjäfT^ JÊÊ

1 f H Ilii'~"

'fl^l '^SH "V 1 -•^ 7 f ' ' ' ^ B

student 1: "Heb jij die boeken al gekocht?" Student 2: "Nee man, veel te duur." Student 1: "Honderdvijfendertig euro en dat voor één vak!"

Maandelijkse inkomsten Studiefinanciering 233 Lening 500 Bijles geven ±250 Maandelijkse uitgaven Huur Collegegeld Boeken Sport Telefoon Uitgaan Boodschappen

300 125 75 50 10 100 100 ^

Quinten Titre Rondkomen, hoe doe je dat? Deze week kijken we in de portemonnee van Quinten Titre (22), master medische natuurwetenschappen en tweedejaars bedrijfswetenschappen. "Iets waar ik altijd geld voor over heb, is sporten. Ongeveer dne keer per week ga ik naar kungfu-training. Dat kost me zo'n vijftig euro per maand; best een hap uit mijn budget. Kungfu is geen vechtsport, maar een "vechtkunst. Het kost jaren van hard trainen voor je jezelf een martial artist kunt noemen. Ik wil wel zo lang doorgaan totdat ik een kungfu-meester ben. Uiteindelijk gaat het erom dat ik een leider wil zijn en geen kuddedier. Maar uit mijn laatste aankoop blijkt alweer dat ik een speelbal ben van de commercie, net als iedereen. Ik heb me door een slim marketing-

trucje in de mensa laten overhalen om drie kippenpoten te nemen in plaats van één. Het leek goedkoper, maar dat was het uiteindelijk toch met. Ik geef met veel uit aan eten, maar de laatste tijd probeer ik er wel op te letten dat het een beetje gezond is. Overdag gewoon goed warm eten in plaats van allerlei snacks naar binnen werken, is een van mijn goede voornemens. Ik kook ook wel eens extra veel macaroni met saus en daar eet ik dan twee dagen van. Het grootste deel van mijn extra inkomsten, naast mijn studiefinanciering, haal ik uit de bijlessen in exacte vakken die ik geef aan middelbare scholieren. Ik was er zelf altijd goed in en hielp mijn zusje geregeld met haar huiswerk. Zo ben ik op het idee gekomen een advertentie te plaatsen op Marktplaats.nl. In overleg met de ouders sprak ik een uurloon af; meestal zo'n vijftien euro. Voor ik het wist, moest ik mensen gaan weigeren omdat ik te vaak gebeld werd. De

laatste tijd heb ik het afgebouwd, ik heb het te druk met mijn studies. Ik heb nog één leerling; met hem ga ik door omdat ik hem graag mag. Ik vind het belangrijk om te genieten van mooie en goede dingen. Daarom wil ik ook niet moeilijk doen over geld uitgeven. Bij het kopen van dure dingen vraag ik mezelf af: gun ik het mezelf op dit moment? Heb ik het geld wel? Ik zou met zomaar een iPod kopen bijvoorbeeld. Als ik positief sta, vind ik dat ik ook wel geld kan geven aan goede doelen. Ik ben zelfs lid van de Novib, maar dat komt omdat ik me heb laten overhalen door zo'n meisje op straat. Het was zo'n mooie studente; ze hoefde niet veel moeite te doen om me dat formulierte laten invullen. Maar... ik heb er wel een goede date aan overgehouden. Quid pro quo... ja, toch!?" MARIEKE WfTNAGEN

>Cordelia

^'^ ^ Sik

X"^

ijii

Pieter Post Het is merkwaardig hoe sommige herinnenngen eeuwig in je hoofd blijven steken en andere meteen verdwijnen. Op de middelbare school heb ik voor biologie een keer een onderzoeksproject gedaan naar het korte- en langetermijngeheugen. Uit de boekjes die ik daar toen over las (ik was zestien, dus harde wetenschap kwam er nu ook weer niet aan te pas) heb ik opgemaakt dat er in het kortetermijngeheugen maar plaats is voor een stuk of tien gegevens, in de trant van 'er komt geen verkeer van rechts aan', die hooguit een minuutje blijven hangen. De plek waar ik tot dan toe altijd mijn Duitse naamvalsvormen in pleurde als er een proefwerk aan kwam, kan dus niet mijn kortetermijngeheugen zijn geweest. Dus moeten ze ergens in een langetermijnbestand hebben gezeten. Sterker nog, de kans is aanwezig dat ze daar nog steeds zitten - als ik maar wist waar ik moest zoeken. Lastig allemaal. Die Duitse woordjes zijn natuurlijk een beetje stom voorbeeld. Ik bedoel, mijn levenskwaliteit zal er niet op vooruitgaan als ik de genitivus van der Käse of zo paraat zou hebben. Maar ik heb ook een heleboel leuke en mooie en interessante dingen geleerd die ik graag had willen onthouden. In plaats daarvan besteed ik hersencapaciteit aan dingen die ik helemaal niet wil onthouden, maar die ik er met geen stok meer uit krijg. Zoals het liedje van Pieter Post dat is een kleuter-televisiesene uit het begin van de jaren tachtig. Althans dat neem ik aan, want toen was ik kleuter. Pieter Post was een poppetje van klei dat in een rode bestelwagen door een landschap van klei reed om postte bezorgen. 'PieterPost, Pieter Post, met z'n poes, verdient de kost/ In z'n rode wagen, zon of regenvlagen/ Brieven, pakjes brengt-ie door het land.' Ik ken de rest van de tekst ook, maar vertrouw erop dat mijn punt hierbij al gemaakt is. Met mijn lange-termijngeheugen is niets mis. Ik zou dus ook in staat moeten zijn om, zeg maar, mijn telefoonnummer te onthouden. Theore tisch gezien dan, hè.

J

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen