Ad Valvas 2005-2006 - pagina 368

AP VALVAS 16 MAART 2006

PAGINA 4

>Wissel De grote vraag De vraag is: blijven wij rijk? Wanneer we discussiëren over de groei van Aziè, wordt meestal gesproken met een dichtgeknepen keel. India bijvoorbeeld kent een bloeiende sector van dienstverlening. Indiase verzekeringsadviseurs en helpdeskmedewerkers staan u keung te woord. In uw eigen taal, soms beter uitgesproken dan door de Nederlanders zelf. De Indiërs zijn erg actief, ze investeren steeds meer in hun onderwijs. Ze vormen een bedreiging voor de werkgelegenheid hier. Ontzettend irritant, natuurlijk. Ooit was Nederland nog vermogend zonder zorgen. Maar de zes weken vakantie bleken toch te weinig voor de meeste werkenden. Velen raakten opgebrand. Gelukkig was er wel nog financiële ruimte voor een sabbatsjaar. Gestreste managers of leden van een gemeentelijke inspraakcommissie gingen dan op zoek naar een goeroe. Een yogi, een sari, de busjes over stoffige wegen; ja, dat is het ware leven! Dat missen wi], die spiritualiteit. Ze waren ook met zo weinig tevreden, de Indiërs. Dat is nu wel anders. Een bron van overbelasting: dit nijpende gebrek aan onderontwikkeling. Werelddelen zonder internet of televisie. Waar moeten de rijken der aarde nu op zoek gaan naar zichzelf? Probeer eens bij de VU te komen... Overal auto's, bouwputten, lawaai. Voetgangers kriskras door elkaar met overspannen gezichten. Waar kun je nog ontspannen? Beangstigend. Er wordt gewerkt aan de mondiale dekking van mobiele telefonie. Satellieten stralen tot aan de Ganges. Zit je eindelijk lekker met je enkels in de heilige rivier. De energie begint te stromen vanuit je voeten en reinigt de verstopte chakra's. Eindelijk contact met het kind vanbmnen, totdat plotseling een ringtone klinkt vanuit je lendendoek. Weg filosofische overpeinzing. Geen: wie ben ik? Nee: 'Waar ben jij?', is nu de grote vraag. Nico van Wijk, derdejaars bachelor politicologie Dit IS de tiende gastcolumn die onze colum nistenjacht heeft opgeleverd

CHRISTIAAN KROUWELS

Ondertussen in de Griffioen... ... wordt de spanning de ouders van René van Meurs bijna te veel. 'Hij is de eerste na de pauze', giechelt Joost - 'ik presenteer normaal het Camerettenfestival' - Kadijk, die deze avond 'voor een bos bloemen' de vijf finalisten van het Griffioen Cabaret Festival aan elkaar praat. Moeder Van Meurs neemt nog een pepermuntje uit een tupperwaredoosje, terwijl een ijverige stagiaire laatkomers achtervolgt met pennen en stembriefjes. Van Meurs is niet de enige die fans heeft meegenomen. Kadijk identificeert nog een twintigtal partijdige toeschouwers in de uitverkochte zaal, die verder voor een belangrijk dfeel gevuld is met volslanke, oudere dames met pittige kapsels en een bril. Studenten zijn er ook. Op de beste zitplek glimt het kale hoofd van gelegenheidsjuryvoorzitter annex cabaretier Martijn Oosterhuis, duidelijk onwennig in zijn rol als kijker. Het publiek heeft er zin in, strooit gul met lach en applaus naar de eerste drie kandidaten voor de pauze. Van hen gooit het zelfverklaarde 'lekkere wijf Caroline Sanders de hoogste ogen - gemeten aan het aantal lachsalvo's, hoewel de anale neukgrappen een wat ongemakkelijke stilte veroorzaken. Na de pauze komt op de voorste rij het doosje pepermuntjes weer tevoorschijn, dit keer in

gezelschap van een digitale camera. Presentator Kadijk presenteert de twee identieke Griffioentrofeeën; één voor de juryprijswinnaar en één voor de winnaar van de Streefland-SupermarktPublieksprijs - "Als ik nog een keer de naam noem, mag ik een minuut gratis winkelen."

Het zelfverklaarde 'lekkere wijf gooit de hoogste ogen Dan strooit hij moeder Van Meurs' doosje pepermuntjes leeg in het publiek ("ha ha, in de auto hebben we nog een hele zak", lacht pa Van Meurs blijmoedig) en kondigt hij de laatste twee kandidaten aan. De piepjonge René van Meurs oogst succes met verhalen over zijn geboortegehucht Schipluiden, zijn gestuntel met vriendinnetjes en zijn bezoek aan Kenia. En de hilarische paddotrip van damesduo Jetje De Kleine [foto voorpagina] roept bij een

deel van het publiek hoorbaar herkenning op. Nadat stembiljetten zijn opgehaald en de jury zich met moeite uit het publiek heeft gewurmd, legt Kadijk nog een keer de procedure uit. Eerst de publieksprijs, dan de juryprijs, met kans op een gratis duikles of Griffioen-vrijkaarten voor de stemmers. Voordat gevestigd cabaretier Thijs van Domburg aan zijn juryoverlegtijd-vullende act begint, zetten twee dames op de tweede rij een onnavolgbare spurt naar de bar. Van Domburg begint zijn show plompverloren met een allesbehalve vleiend lied over dikke middelbare vrouwen met kort haar en een bril. Niet iedereen lacht voluit. Martijn Oosterhuis blijkt bij zijn improvisatie van het juryrapport niet zo grappig en woordvast als op televisie. Maar zelfs zijn verhaspelde zinnen over René van Meurs doen diens ouders gloeien van trots. Dan blijkt hun zoon ook nog de publieksprijs te hebben gewonnen. De jury zelf kiest voor de originaliteit van Caroline Sanders. René roept half vanuit de coulissen nog 'Bedankt!' en dan is het voorbij. Aan een tafeltje in de bar onderbreken twee slanke, nog nietmiddelbare vrouwen zonder bril hun gesprek over relaties. 'En? Wie heeft er gewonnen?' NICOLE SANTt

>Nieuwe lichten In deze serie volgt Ad Valvas vier eerstejaars op de voet. Elke weel< peilen we de stemming van twee van hen. WELMOED VISSER FOTO'S AVC/RICHELLE VAN DER VALK

'S*«"Ik heb dit weekend geshopt in Enschede en het viel me op dat de mensen daar zo aardig waren", vertelt Paulien Maat (19, geneeskunde). "Ik vond mensen op straat vriendelijker dan in Amsterdam. Een vriendin van me is naar Enschede verhuisd, vandaar dat ik er was. Over twee weken heb ik een tentamen, waarvoor ik nu al moet studeren, want het weekend ervoor zit ik met vrienden in een huisje. Vooruitwerken vind ik moeilijk, ik ben meer iemand van het laatste moment."

"Ik ben net terug van een week snowboarden in Frankrijk", vertelt Sjoerd Klijn (20, bewegingswetenschappen) . "Er lag veel sneeuw, maar ik vond dat niet erg. Ik ga toch het liefst in de losse sneeuw buiten de piste naar beneden. De eerste dag was het zo mistig dat het gevaarlijk was, je zag helemaal niets, maar de dagen daarna hadden we goed weer. We zaten met vijftig of zestig bewegingswetenschappers in een klein dorp, waar verder niets te beleven was. Ik ben wel een paar keer gevallen, maar niet hard."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen