Ad Valvas 2005-2006 - pagina 564

PAGINA 4

M E N S E N

AP VALVAS 29 JUNI 2006

Rondetafelgesprek

Afscheid van de nieuwe lichten Een jaar geleden kwamen ze voor het eerst naar de VU. Nu zijn ze al bijna tweedejaars. Een jaar lang volgde Ad Valvas wekelijks twee van hen. Tijd voor een uitgebreider gesprek over kansloze vakken, sla met chips en romantische ontmoetingen op het station. TEKST: WELMOED VISSER FOTO'S ANNUSKA HOUTAPPELS/AVO

Jullie wonen nu alledrie op kamers. Komt de schimmel al uit de keukenkastjes? Sjoerd: "Ik ben best netjes. Ik ruim de meeste dingen meteen op en bovendien eet ik vaak nog bij mijn ouders in Weesp. Vorige week heb ik drie keer gebarbecued. Dat geeft bijna geen afwas." Lizeth: "Bij mij blijft de afwas vaak staan. Vooral als er andere mensen komen eten. Dan is het zo ongezellig om te gaan afwassen. Ik was meestal pas af als het nodig is." En om meteen maar door te gaan met de clichés: staat er elke dag pizza op het menu? Wouter: "Ik heb een huisgenoot die serieus elke dag pizza eet. Ik snap niet hoe hij dat volhoudt. Zelf ga ik doordeweeks vaak roeien en dan kom ik pas om een uur of negen thuis. Dan kook ik meestal een simpele pasta." Sjoerd: "Pasta en rijst kun je bijna niet verkloten." Lizeth: "En als je geen zin hebt in koken, zijn er ook andere dingen te verzirmen dan pizza: sla met chips bijvoorbeeld." Koken jullie van recepten? Lizeth: "Nee, ik maak gewoon waar ik zin in heb. Met meer mensen gooien we vaak bij elkaar wat iedereen nog in de kast heeft. Dat levert best lekkere gerechten op." Sjoerd: "Ik eet ook bijna nooit alleen. Maar als ik dat eens doe, moet ik er wel aan wennen dat je zo'n kleine hoeveelheid moet koken." Wouter: "Of je vriest het in." Sjoerd: "Maar dan eet je vijf dagen hetzelfde. Dat is ook niet lekker." Wat was de grootste verandering van het afgelopen jaar? Lizeth: "Dat ik op kamers ben gegaan." Sjoerd: "Voor mij ook." Wouter: "Alles is anders. Amsterdam is een geweldige, bruisende stad in vergelijking met Zwolle. Mijn geschiedenisstudie is ook totaal anders dan journalistiek. De hele studie was veel te gemakkelijk en te praktisch. Nu heb ik het gevoel dat ik echt iets leer. Het was een heel goede keuze om overnieuw te beginnen met geschiedenis. Ik ben erg tevreden." Zijn jullie allemaal net zo blij als Wouter met je studiekeuze? Lizeth: "In het begin heb ik erg getwijfeld of medische natuurwetenschappen wel de juiste keus was. Het viel me tegen dat je zo veel wiskunde en natuurkunde kreeg, maar ik vind het steeds leuker worden." Sjoerd: "Ik moet er nog steeds aan wennen dat we bij bewegingswetenschappen zo weinig college hebben. Als je maar tien uur college

hebt, is het zo gemakkelijk om niets te doen. De vakken vallen me vaak tegen. Maar ik heb ook meegedaan aan een onderzoek waarbij ik penalty's moest keepen met allemaal meetapparatuur op mijn hoofd. Dat vond ik wel ontzettend leuk." Hoe staat het met jullie studiepunten? Sjoerd: "Ik heb echt te weinig gedaan. Ik heb nu dertig punten en om door te mogen naar het tweede jaar moet je er 39 hebben. Dus ik moet nog proberen wat te halen." Wouter: "Ik heb alles gehaald. Op één vak na: academische vaardigheden. Daar leer je hoe je een boek uit de bieb haalt en een anikel opzoekt. Volkomen kansloos. Als je de rest van de vakken wel hebt gehaald, heb je daarmee toch aangetoond dat je over de benodigde academische vaardigheden beschikt? Nu moet ik trouwens verzinnen hoe ik het mijn ouders vertel, want ik had beloofd dat ik alles zou halen." Lizeth: "Ja, wij hadden ook zo'n vak: computervaardigheden. Daar leerde je knippen en plakken in Word. Ook volkomen stompzirmig." In de rubriek Nieuwe lichten bleef het opvallend stil over de liefde. Is er het hele jaar niets romantisch gebeurd, of hebben jullie dat geheim gehouden? Lizeth: "Geen commentaar." Sjoerd: "Ik heb sinds anderhalve maand een vriendin. Dat heb ik inderdaad bewust niet verteld. Ik heb haar leren kermen bij de RAI waar ze in de catering werkt, net als ik. Verder wil ik er niets over kwijt." Wouter: "Zoals alle vrijgezellen zeg ik: 'Ik heb het te druk'. Ik dacht dat ik de vrouw van mijn dromen had ontmoet op het station, maar ze bleek het toch niet te zijn." Wat gaan jullie in de zomer doen? Sjoerd: "Ik ga met vrienden naar Frankrijk om te surfen. Na de vakantie ga ik lid worden van Derm, want ik wil leren windsurfen." Wouter: "Ik word voor een maand hoofdredacteur van het Streekjoumaal, de lokale krant in Dieren. De hoofdredacteur is dan met vakantie en ik heb de vrijheid om te doen wat ik wil. Vorig jaar heb ik daar ook gewerkt en ik vond het geweldig." Lizeth: "Wouter, Sjoerd en ik worden trouwens alledrie mentor. Daar kwamen we net achter. Sjoerd: "Maar ik ga als enige eerstejaars rondleiden in een roze flamingopak." En later? Wouter: "Ik heb veel plannen. Ik zou de politiek in willen, bij een partij die kans heeft om in de regering te komen. Ik wil namelijk wel invloed. Of ik word filmregisseur en maak een tiendelige dramaserie over het leven van Stalin." Sjoerd: "Jemig, jij hebt het allemaal al in je hoofd. Ik weet het niet zo goed." Lizeth: "Ik ook niet, ik zie wel." Drie nieuwe lichten namen deel aan dit gesprek' Lizeth Sloot (19, medische natuurwetenschappen), Sjoerd Klijn (20, bewegingswetenschappen) en Wouter Zaalberg (20, geschiedenis). Pauiien Maat (20, geneeskunde) kon met aanwezig zijn.

>Wissel Zomerse leerstek Kimberly, Jennifer en Tamara. Een halfuurtje geleden zijn ze aan komen waaien en hebben ze hun respectievelijk roze, paarse en roze-paarse strandtassen op nog geen vijf meter van mijn stek neergesmeten. Sindsdien draagt de zojuist nog fluisterende noordoosterwind een gekwebbel van jewelste met zich mee. Er is altijd één van hen aan het lellebellen of een sms'je aan het versturen en het gesprek wordt steevast afgesloten met een gewillig Love you.' Deze meisjes houden van iedereen. Gezellig hoor. Maar not in my backyardl

Ik ben tamelijk trots op mijn achtertuin. Toen ik met onverholen teleurstelling hoorde dat het platje onder mijn raam niet belopen mocht worden, heb ik het lot in eigen handen genomen. Ik moest en zou een achtertuin. Twintig minuten fietsen later had ik er één. Hemel op aarde, werkelijk waar, aan een golvend watertje dat de Noordzee werd genoemd. De bedompte VU-bibliotheek zou ik nooit meer van binnen hoeven zien, de overvolle mensa zou mogen afbranden en de muffe studiehoeken konden de plexusverlamming krij-

gen. Ik was vastbesloten het strand tot mijn zomerse leerstek te maken. Totdat Kimberly, Jennifer en Tamara met hun spijbelende breezermentaliteit roet in het eten kwamen gooien. Moeizaam ruk ik me los uit het zand en doe ik mijn getrainde ik-ben-een-stoere-jongen-luister-naar-mij-blik op. Imponeren die hap. Ik onderbreek hun gesprek: "Sorry meiden, willen jullie effe wat zachter zijn of verderop gaan liggen? Ik probeer te leren, weet je." Klonk best overtuigend, vond ik zelf. Zij vonden van niet. Drie paar blauwe ogen priemen zich in de

mijne en checken me vervolgens van top tot teen. Helemaal onderaan blijven hun blikken rusten. Dan beginnen ze te giechelen, wat zeg ik, schateren! Inmiddels ietwat zenuwachtig geworden, kijk ik ook maar even naar beneden. En inderdaad. Het i's afschuwelijk. Grofgeribbelde, vrijwel kniehoge sportsokken. Wit. Dat heb ik weer. Simon Douw, derdejaars rechten. Dit IS de zestiende en laatste column die onze columnistenjacht heeft opgeleverd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen