Ad Valvas 2005-2006 - pagina 405

AP VALVAS 6 APRIL 2006

N T E

G R A T

Debatten gefnuikt door wantrouwen en halfhartigheid

Bang panel, boos publiek

PAGINA 9

mMmmïm^':mm0ïm ^H

%äM^

Afgelopen vrijdag vond het laatste debat plaats in een serie van vier over radicalisering van Marokkaanse jongeren. Gediscussieerd werd er niet veel, stoom afgeblazen des te meer. TEKST: MAURICE BLESSING ILLUSTRATIE; ROB BOMER

De wereldwijde toename van moslimfundamentalisme en anti­ westers 'occidentalisme'; de zoektocht van veel Nederlands­ Marokkaanse jongeren naar een zogenaamd 'zuivere' islam; de verspreiding van xenofobe en anti­semitische Saoedische propaganda in Nederlandse moskeeën, gebedsruimtes, islami­ tische boekhandels en via het internet. Wie hoopte over deze brisante kwesties iets te vernemen tijdens de debatten over radicalisering die Marokkaanse studentenverenigingen uit Am­ sterdam, Utrecht, Rotterdam en Nijmegen de afgelopen weken organiseerden, kwam bedrogen uit. Discriminatie was het grote thema. De meest gebezigde frase: "Er wordt in dit land met twee maten gemeten." Als één ding duidelijk werd, is het dat moslims zich in Nederland achterge­ steld, gemarginaliseerd en gedemoniseerd voelen. Op zich is dat geen nieuws. Wel de manier waarop, en de felheid waar­ mee dit werd verwoord door een hoogopgeleid en op het oog volledig geïntegreerd moslimpubliek. "Ik heb geen vertrouwen meer in de Nederlandse rechtsstaat", beet een tiptop uitge­ doste moslima hoogleraar strafrecht Ybo Buruma in Nijmegen toe. "Er zijn bewijzen genoeg dat moslims in dit land zwaarder worden bestraft dan niet­moslims." Af en toe kreeg de litanie trekjes van een wereldvreemde, al­ lochtone variant op de autochtone borreltafelpraat. "Waarom berichten de Nederlandse media nooit over de slachtoffers in Palestina en Irak?", bracht een man van middelbare leeftijd naar voren. Een warm applaus van het publiek in Nijmegen was zijn deel. Schokkend was het om te zien dat gespreksleider Radi Suudi in Rotterdam aan een jonge, boze student moest

10^;

0m^

mm,

uitleggen dat in Nederland de overheid niet gemachtigd is 'de media' een andere zienswijze op te dringen.

Zelfkritiek Toch viel er ook zelfkritiek te beluisteren. Met regelmaat klonk de roep om toch vooral geen passieve slachtofferrol in te nemen. Mohammed Cheppüi ­ in de Nederlandse media met wantrouwen bejegend vanwege zijn activiteiten voor de omstreden Moslimwereldliga en veruit de meest populaire spreker ­ wees op de noodzaak van een goede opvoeding van moslimjongeren 'met meer aandacht en liefde'. Theoloog en 'ervaringsdeskundige' Mohammed Ajouaou specificeerde dit op eigen wijze. "Een religieuze opvoeding kan verkeerd uitpak­ ken", stelde Ajouaou. "Als je ouders over niet­moslims alleen maar in termen van 'ongelovigen' of 'kafirs' praten, dan krijg je het idee dat niet­moslims niet deugen. Hetzelfde over 'de joden'. Mijn vader denkt nog steeds dat alle wereldproblemen door 'de joden' komen. Wat voor opvoeding krijg je dan mee?" Opvallend was dat het juist de autochtone genodigden waren die op kousenvoeten liepen om het moslimpubliek met tegen de haren in te strijken. Met als gevolg dat hun optredens nogal onwaarachtig overkwamen en voornamelijk olie op het vuur van het wantrouwen gooiden. Zo citeerde arabist Maurits Ber­ ger in Amsterdam het beruchte artikel uit de krant Ash­Sharq al­Awsat, waarin werd gesteld dat weliswaar niet iedere moslim een terrorist is, maar tegenwoordig wel bijna iedere terrorist een moslim. Na enig gejoel uit het publiek trok hij onmiddel­ lijk zijn bijdrage aan het debat in: "Ik zeg niet dat het mijn me­ ning is, het stond in een Arabische krant!" Ook zijn antwoord op de vraag waarom hij zelf geen moslim was geworden als hij zich toch zo diep in deze religie heeft verdiept, kon geen ver­ trouwen wekken. "Diep in mijn hart ben ik meer moslim dan christen", aldus Berger. "Daarvoor heb ik geen uiterlijkheden nodig."

Radicale autochtonen

MM (22), derdejaars Nederlands recht, Radboud Universiteit, Nijmegen:

tl ben harder en tuinder welwiifend geworden' "Dat moslims binnen twee culturen leven, is naar mijn mening niet relevant voor radicalisering. Dat probleem heeft namelijk altijd bestaan, terwijl radicalisering iets is van de laatste tijd. Het heeft meer te maken met de manier waarop over moslims wordt gesproken. Ik voel me meer Nederiander dan allochtoon. Maar als minister Verdonk zegt dat moslims minder incasseringsvermogen heb­ ben dan autochtonen, dan denk ik: Waarom dat onderscheid? Waarom worden we weer in de hoek gedrukt? Er zijn zoveel allochtone organisaties bezig er iets van te maken, is dat dan allemaal voor niets? Wij hebben veel initiatieven genomen, zoals dit debat. We heb­ ben volop geflyerd, echt moeite gedaan om mensen te trekken. En dan zie je toch dat meer dan negentig procent allochtoon is, dat er nauwelijks een autochtoon komt opdagen. Terwijl die wel altijd een mening hebben over allochtonen; dat baseren ze blijkbaar op wat ze op televisie zien. Ik denk vaak: ach, het heeft toch geen zin. Er is geen sprake van een dialoog. Ik ben opgegroeid in een witte wijk, zat op een witte school. In die omgeving heb ik me altijd prettig gevoeld. Op de basisschool vond ik het nog leuk als de leraar vroeg: 'Kom je u'rt Marokko? Vertel daar eens over?' Dan dacht ik: hé, ik ben Marokkaanse, ik heb iets interessants te vertellen. Nu voelt het heel onprettig als iemand naar mijn afkomst vraagt. Ik weet dat het gesprek negen op de tien keer op terrorisme, op criminaliteit komt. Daardoor ben ik harder geworden, minder wehvillend. Ik wil me niet mijn hele leven hoeven te verdedigen voor wat anderen doen. Toch realiseer ik me nu ook dat het naïef is om te denken dat wat er in jouw gemeenschap gebeurt, volkomen los staat van jouw persoon. Dat is niet de maatschappelijke werkelijkheid. Je moet je niet aan je gemeenschap onttrekken. Als ik merk dat een meisje er radicale ideeën op nahoudt, kan ik daar wat van zeggen. Ze zal eerder luisteren naar iemand uit haar eigen ge­ meenschap. Maar daar hoef je me niet extra op aan te spreken. Ik zou er niet mee kunnen leven als ik dat niet zou doen. Ja, ik kom ook alleriei materiaal over de islam tegen. Maar dat dergelijke boekjes worden verspreid, betekent niet dat moslims er ook naar leven. Ik heb altijd een groot gevoel voor rechtvaar­ digheid gehad, ben niet opgegroeid in een land waar lijfstraffen worden opgelegd. Die identiteit zal ik heus niet zomaar opzij

Zo deed ook Lita Veringmeier, als ambtenaar bij de gemeente Rotterdam verantwoordelijk voor de uitvoering van het project 'Meedoen of achterblijven', haar uiterste best te benadrukken dat dit project zich richt op radicalisering in het algemeen, en niet alleen op moslims. "We maken ons ook zorgen om radi­ calisering onder extreem­rechtse autochtonen." Maar na een kritische vraag uit het publiek moest zij toegeven dat er nog geen sprake is geweest van contact met deze laatste groep. "Ik moet eerlijk zeggen dat we vooralsnog alleen moslimorganisa­ ties hebben benaderd." Zo kwam een echt debat niet of nauwelijks van de grond. Vei­ lig en eensgezind werd geconstateerd dat er toch vooral werk moet worden gemaakt van bestrijding van discriminatie en betere kansen van moslims op stageplaatsen en werk. Totdat de laatste vragensteller uit het Utrechts publiek, tijdens het al­ lerlaatste debat, een intrigerende vraag stelde die exemplarisch is voor het huidige onbegrip tussen moslims en niet­moslims in Nederland. "Waarom wordt een Nederlander niets in de weg gelegd als hij in het Israëlische leger wil gaan vechten," wilde de jongen weten, "terwijl een Nederlander die voor zijn geloofsbroeders in Tsjetsjenië wil gaan vechten meteen als terrorist wordt ge­ brandmerkt?" "Tja, de echt interessante kwesties worden altijd aan het eind naar voren gebracht", reageerde gespreksleider Suudi. Toen was er ­ in totaal ­ al ruim twaalf uur gediscus­ sieerd; hoog tijd om af te sluiten.

Tfe heb geen vertrouwen meer in de Nederlandse rechtsstaat^

S a ï d FouHani (26), derdejaars Nederlands recht. Erasmus Universiteit Rotterdam:

^De As Soenna­moskee is helemaal niet radicaal' "Ik bezoek deze bijeenkomst omdat ik wil weten wat nu pre­ cies een radicaal is. Vaak wordt dat verkeerd geïnterpreteerd, iemand met een djellaba en een baard wordt al snel radicaal genoemd. Die definitie vind ik veel te ruim. Zelf bezoek ik regelmatig de As Soenna­moskee in Den Haag, die door de media en de AIVD wordt omschreven als radicaal. Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Ik denk dat deze moskee juist een belangrijke rol kan spelen in de strijd tegen de radica­ lisering. Zo keurt de imam van de moskee, sjeik Jneid Fawaz, de daden van Mohammed B. af. Hij zegt dat wanneer Mohammed B. bekend was geweest met de islamitische jurisprudentie, hij die moord nooit zou hebben gepleegd. Hij zegt dat je je in Nederiand aan de Nederiandse wet moet houden. Ik ben op zoek naar mijn identiteit als moslim ja, dat is de reden waarom ik momenteel de As Soenna­moskee bezoek. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit, maar bepaalde elementen van deze moskee bevallen me wel. De leer is strikt, laat geen ruimte voor twijfel. Dat geeft mij een gevoel van zekerheid. Er heerst een sfeer van: 'wij zijn allen moslims; wij houden ons aan de is­ lam.' Ik heb het gevoel dat ik hier mijn geloof kan praktiseren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen