Ad Valvas 2005-2006 - pagina 236

A D

PAGINA 20

R E M

AD VALVAS 15 DECEMBER 2005

>Uit de kast

>0 ja joh

Toon ons je kledingkast en we vertellen wie je bent. Deze week doken we in de garderobe van Guido Sales Galvano (23).

Muizen Tweede verdieping hoofdgebouw, donderdagmidddag

TEKST: FLOOR BAL FOTO: AVC/ANNUSKA HOUTAPPELS

Man: "Is dat speculaas?" Vrouw: "Ja, maar dat moetje niet hier laten liggen, want dan vreten de muizen het op!"

Dit is een PvdA-stemmer, denkt Tim Colijn (26), vierdejaars psychologie. "Ik ken veel PvdA-stemmers. Die willen geen pakken dragen. Ze lopen altijd in dit soort shirts. Het lijkt wel allemaal uit de milieuwinkel getrokken. Sec zouden de kleren leuk zijn, maar dit is te veel van het goede. Waar komt de lama vandaan? Peru? Dan is hij een keer op reis gegaan om zichzelf te ontdekken. Daarna heeft hij de westerse levensstijl achter zich gelaten. Als hij het allemaal niet te serieus neemt, dan zou ik best een biertje met hem willen drinken."

>Lentjes

"Dit lijkt me een festivalganger", meent Lyn Spooner (20), derdejaars communicatiewetenschappen. "Iemand die naar Lowlands gaat. Het is een alternatief type, dat zie je meteen. De broek is op zich oké, maar die truien zijn typisch dingen die je koopt als je op reis bent en dan meteen ook draagt. Het is iemand die echt zijn eigen stijl volgt, je ziet niet veel mensen in dit soort kleren lopen." "Het is een spontane jongen", vermoedt Eva de Vries (18), eerstejaars psychologie. "Ik ken veel jongens die er zo uitzien, vaak ook met een leuk petje op. Ze houden van leuke dingen doen. Ik denk dat hij culturele antropologie studeert, vooral als ik naar de sjaal kijk. Dat komt door de vorm en de stijl van die sjaal." "Ik voel me ontzettend fijn in de kleding die ik draag", vertelt Guido Sales Galvano, zesdejaars artificiële intelligentie. "Dat ik me daar bewust van ben, is belangrijker dan de kleding zelf. Ik kies mijn kleding zo dat ze me in elk geval in een fijne stemming brengen. Daarvoor moet het mooi, warm en vriendelijk zijn. Ik weet goed waar ik mijn kleding wil kopen, daarom kost het me weinig tijd. De trui met de lama heb ik bij een toffe Peruaan op het Waterlooplein gekocht. Hij heeft nog meer van die mooie kleding. Het is mijn smaak en Ik voel me er prettig in."

Kerstdiner

Dit is de laatste aflevering van de serie Uit de l<ast

>Cordelia 6ReLU6 SAMtNWijNl

\\VttVH...

C^ftö(f^

WM{>||.

X^it /vitM^-

Sinds vorige week ben ik een kwart eeuw oud, en de eerste mijlpaal in de tweede kwart van mijn leven zal zijn dat ik voor het eerst Kerstmis zonder mijn familie ga vieren. In feite heb ik mezelf al 24 keer beloofd dat ik dat volgend jaar écht ga doen, dus de tijd is er rijp voor, dacht Ik. Dit jaar ben ik dan eindelijk 2500 kilometer van de feestende familieleden in het huis van mijn oma verwijderd. Ik heb geen hekel aan Kerstmis - alle feesten met lichtjes en kaarsjes zijn leuk - maar wei aan dat kerstdiner. IVIet kerst zit het huis van mijn oma vol met al dan niet uit het buitenland overgekomen kinderen en kleinkinderen, die meestal zo rond 20 december aankomen en na Driekoningen pas weer vertrekken. In die twee weken doorlopen ze dan gezamenlijk de verschillende stadia van irritatie, huishoudelijke drama's en kerstige ongelukken (omgevallen kaarsen, kortsluiting in de kerstboom, mijn kleinste neetje stikt In een kerstkransje). Tegen 25 december is mijn oma over het algemeen al een zenuwinzinking nabij, en dan moet het kerstdiner nog komen. Het eten is traditioneel huiveringwekkend, met name de zelfgemaakte paté-met-glibberige-geleilaag die de kleur heeft van een ontbindend lijk (mijn oma doet niet aan voedselkleurstof). Er moet geweld aan te pas komen om iedereen aan de feesttafel te krijgen, want er wordt om onnavolgbare redenen altijd van uitgegaan dat de kleinkinderen wel met z'n allen aan één tafel passen, en dat dat in de loop der jaren ook zo blijft, zelfs nu mijn broertje en oudste neven inmiddels tot hoogten uitgegroeid zijn waardoor ze nog niet eens in hun eentje aan dat tafeltje passen. Er wordt getoast op alweer een voorbij jaar, iedereen mag omstebeurt vertellen hoe succesvol en geslaagd hij/zij is in het leven, en ten slotte eet men zich een instanthartaanval aan het piece de resistance, de chocoladetaart. Nee, dat zal ik allemaal niet missen. Behalve de kleinkinderentafel dan, waar we elkaar stukken gelei in het haar smeren en volhardend proberen om het tafelkleed in de fik te steken. Dat wel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen