Ad Valvas 2005-2006 - pagina 436

PAGINA 4

>Wissel Bureautje Het wankele bureautje waaraan ik studeer staat vlak bij mijn raam. Vroeger zat mijn opa eraan en tuurde met een vergrootglas naar oude manuscripten die hij op wonderbaarlijke wijze kon ontcijferen. Zou hij ook voortdurend de sleutel zijn kwijt geweest? Aan de kringen op het houten bureaublad te zien was hij zeker niet erg oplettend. Aan de andere kant gaat het tweede leven van het bureau nu ook niet over rozen: door iedereen te gammel bevonden en dan ook nog niet eens worden afgestoft. Maar er is één groot voordeel: zijn uitzicht is fantastisch. Een rustige Amsterdamse straat waarin het vreemde extra opvalt. Een oude, verschrompelde meneer met een houten been die elke dag een blokje om gaat. Met twee stokken schuifelt hij kaarsrecht over straat. Of de musachtige overbuurvrouw die zeker twee keer per dag de straat op stuift om papiertjes met haar omaschoen in de goot te schoppen. Soms pakt ze een bezem om zogenaamd haar stoep schoon te vegen en ondertussen de verhuizing van haar buren in de gaten te houden. Op de hoek is een hippe gallery waar basisschoolkinderen ongevraagd hun eerste lessen seksuele voorlichting krijgen dankzij de pornografische mangaplaten die er aan de muur hangen. Ook blijft het spannend of de woeste roodharige vrouw al een van haar vier auto's die zij te koop aanbiedt is kwijtgeraakt. Of warmeer de Gandalf van de buurt zijn winterse mantel verwisselt voor een ouderwets wandelkostuum met jagershoed. Tot slot is er de ijscoman die binnenkort weer met het meest vieze ijs van de stad door de straat scheurt. Het is duidelijk: het bureautje krijgt deze lente de tijd van zijn leven. Voor mi) is het onderhand misschien beter om op de VU te gaan studeren waar je vanaf de tiende geen jagershoeden meer op straat kunt herkennen. Maneke Anenia, vierdejaars geschiedenis Dit IS de twaalfde gastcolum die onze columnistenjacht heeft opgeleverd

>Nieuwe lichten In deze serie volgt Ad Valvas vier eerstejaars op de voet. Elke week peilen we de stemming van twee van hen. TEKST: WELMOED VISSER FOTO'S AVC/RICHELLE VAN DER VALK

PETER STRELITSKI

Mark Rong trekt zijn portemonnee voor het goede doel

Ondertussen bij de VCSVU... ... wil het maar niet echt gezellig worden. Aan de borrelcommissie heeft het niet gelegen: aan het systeemplafond in de Ml-hal van het WN-gebouw hangen strengen kerstverlichting en op de achtergrond zingen Acda en de Munnik. Maar onder de leden van de Vereniging van Chemiestudenten aan de Vrije Universiteit is het animo voor een borrel op dinsdagmiddag om vier uur blijkbaar niet zo groot. Zo'n twaalf studenten en twee medewerkers praten wat terwijl ze een biertje drinken. "Dit is geen grote borrel, dus het zal niet zo laat worden", meent Laura Oud (20), tweedejaars scheikunde en barvrouw. "Het is een beetje misgegaan met de promotie deze keer." "Je had op de Belgische bierborrel in maart moeten komen", vindt Mark Rong, een student met lang blond haar en een Mötorhead T-shirt. "Dat was de beste borrel, er waren wel 33 soorten bier. Het was een vrolijke aangelegenheid." Hoe vrolijk het precies was, kan hij zich niet meer herinneren. "Dat kwam door de vijf soorten bier die ik gedronken had." Barman Enak van Essen (22), derdejaars scheikunde, heeft pas vijftien liter bier getapt. "Normaal gaat er zo'n tachtig liter doorheen. Het is hier meestal drukker op de borrels, maar we hebben nu geen thema." Ook heeft hij een ander verklaring voor de stilte: "Het blijven

"Ik heb ezels gevangen", vertelt Lizeth Sloot (19, medische natuurwetenschappen). "Dronken Engelse jongeren hadden ze losgelaten op het vakantiepark waar ik werk. Toen wij om één uur 's nachts klaar waren in het restaurant, liepen die beesten over het terrein. Het was echt stikdonker. Mijn collega die in het leger heeft gewerkt, heeft ze uiteindelijk met een omtrekkende beweging van achteren terug naar het hok gedreven. Ik stond nog in het hok om het babyezeltje niet te laten ontsnappen. Het was erg grappig. Ik had niet gedacht dat zo veel van mijn collega's zo bang voor ezels zouden zijn."

scheikundestudenten, de meesten wonen nog bij hun ouders. Ze willen naar huis om te eten of achter de computer te zitten." Hij hoopt dat rond half zes nog aio's komen om de boel op te vrolijken. "Die hoeven niet op tijd voor het eten te zijn." "Ik denk niet dat ik lang blijf, ik moet zo eten", zegt ook Art Kruithof (19), eerstejaars schei-

'Ze wonen nog bij hun ouders en willen op tijd naar huis' kunde. "Meestal ga ik op tijd weg van borrels zodat ik rond etenstijd thuis in Alkmaar ben." Voor diegenen die zelf htm maaltijd bij elkaar moeten verzamelen in plaats van bij moeder aan te schuiven, zorgt de Commissie ontwikkelingssamenwerking met onze studenten (Cos-

mos) voor frituur. In een laboratorium voor analjTisch onderzoek staan de flessen ketchup tussen de opstellingen. Twee fntuurpannen staan te dampen in de zuurkast die een goede afzuiging heeft. Hier worden frikadellen, bitterballen en kaassoufflés gebakken voor het goede doel. "We steunen onderwijsgerelateerde projecten in ontwikkelingslanden, zoals een school in Malawi", zegt Dianne Maasdijk, vierdejaars farmaceutische wetenschappen. "We sturen geld zodat ze boeken, glaswerk of pennen kurmen kopen. Vervolgens krijgen we altijd foto's en bonnetjes terug. Op een borrel zoals nu komt de opbrengst niet boven de vijftig euro", aldus Michiel Samuels (23), veelstejaars scheikunde. "Maar op een grote borrel als de Belgische bierborrel, zit je zo tussen de vijftig en honderd euro." Voordat er gefrituurd gaat worden, wordt de werkruimte goed schoongemaakt. "Je wilt geen aceton of chemicaliën in het eten", vindt Dianne. Meestal is het lab leeg als ze bezig zijn, maar soms valt een borrel samen met een andere activiteit. "Een paar weken terug was er een voorlichtingsdag. Toen stonden hier scholieren proefjes te doen terwijl wij aan het bakken waren." FLOOR BAL

"Ik beraam een aanslag op het politiebureau", moppert Wouter Zaalberg (20, geschiedenis). "Gisterochtend zat ik met een brak hoofd in de metro en ik was vergeten te stempelen omdat ik doordeweeks een OV-kaart heb. Kreeg ik natuurlijk precies toen controle. Dat was nog tot daar aan toe. Maar toen vroeg de controleur mijn identiteitskaart en die zat toevallig in mijn andere jas. 'Daar ga ik je voor bekeuren', hoorde ik ineens achter me. Stond er dus een agent! Het kostte me tachtig euro in totaal! Terwijl ik toch een brave burger ben. Ik vond het zo gemakkelijk verdiend van die agent, woedend was ik."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen