Ad Valvas 2005-2006 - pagina 464

A P

PAGINA 1 6

R E M

AD VALVAS 27 APRIL 2006

>Uitgerekend Hilly Tijtel

>0 ja joh Keutels Maandagochtend, in het hoofd­ gebouw. Vrouw tegen een collega: "Jij hebt een hele stapel vieze borden verzameld, maar de muizenkeutels liggen steeds op mijn bureau. Snap jij dat?"

I >Lentjes

Rondkomen, hoe doe je dat? Deze week kijken we in de portemonnee van Hilly Tijtel (19), tweedejaars rechten. "Elke maand weer probeer ik minder te gaan bellen. Maar zo gauw ik me dat voor­ neem, bel ik alleen maar nog meer. Een andere grote kostenpost is eten op de VU. Ik zou vaker thuis mijn brood moeten sme­ ren, maar meestal heb ik te veel haast 's ochtends. En als ik het dan doe, vergeet ik het weer mee te nemen. Sinds ik mentor voor eerstejaars ben, wóón ik zo ongeveer op de VU. Daarom eet ik vaak aan het eind van een drukke dag toch maar even in de mensa. Mentor zijn vind ik geweldig en ik verdien er ook nog wat mee. Bij mijn studie is het

mentoraat heel goed geregeld. Eerstejaars worden door ouderejaars en docenten be­ geleid bij het studeren voor tentamens en het werken aan projecten. Daarnaast doe ik de pr van het mentoraat. Dat houdt onder meer in dat ik medeverantwoordelijk ben voor het werven van nieuwe mentoren. Al met al ben ik er zo'n acht uur in de week mee bezig, behoorlijk intensief dus. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik kan alle ervanng goed gebruiken, want het is mijn grote ambitie om ooit officier van justitie te worden. Ik werk ook al twee jaar in een eetcafé in Lelystad, waar ik vandaan kom. Daarvoor reis ik elk weekend op en neer vanaf Uilen­ stede. Dat kost me ongeveer tien euro per keer en dat terwijl ik slechts 5,66 euro per uur verdien, inclusief reiskostenvergoeding. De voornaamste reden dat ik er blijf is de

gezelligheid. De meiden die er werken zijn mijn vriendinnen, vaak gaan we met z'n allen stappen en blijven we slapen bij een collega. Het komt voor dat we pas om half zes thuis zijn en om tien uur de volgende ochtend moeten werken. Dan loop ik daar wat brak rond, maar gelukkig heeft ieder­ een dat dan. Ik haat het om veel geld te lenen. Maar ik moet wel, anders kan ik met studeren. De boeken voor mijn studie zijn zo duur, soms weet ik niet waar ik ze van moet betalen. Collegegeld en verzekeringen komen er ook nog bij. Het is een droom van mij om tijdens mijn studie een tijd naar het buiten­ land te gaan, maar als ik zie hoe duur dat IS, ben ik bang dat ik met verder ga komen dan België." MARIEKE WITHAGEN

>Cordelia ST4N6)QR A^ai l i t

A^«.3<t. OM^­

Duurkoop Terwijl ik daarnet stond te hannesen met een blikje tonno sott'olio naturale {dat is Italiaans voor ingeblikte haai in motor­ olie) dat maar niet open wilde, bedacht ik dat er over sommige uitvindingen toch eigenlijk niet goed is nagedacht. Neem nou de blikopener. Je hebt wel goed­ kope, simpele blikopeners, maar die openen dus geen blikken. Althans, vaak niet, of niet goed genoeg. De oplossing ligt in het aanschaffen van een duur, robuust merkapparaat met levenslange garantie. Dat opent wel blikken. Althans, dat is het apparaat geraden. Gebruiksge­ mak blijft dus weer een privilege voor de vermogende bovenlaag van de bevolking. Heel irritant allemaal. Zo heb ik de afgelopen maanden ook al zes kurkentrekkers versleten. Terugreke­ nend had ik me al zowaar geld bespaard als ik meteen met mijn creditcard naar de dichtstbijzijnde Alessi­winkel was gehold voor de aanschaf van een roestvrijsta­ len designopener. Maar nee, in plaats daarvan is de kurkentrekker, model Aldi, een regelmatig terugkerend item op mijn boodschappenlijstjes. Ik koop meestal van die vrouwen­/mietjesopeners in de vorm van zo'n poppetje met gespreide armpjes, omdat daarmee het minste mis kan gaan. In dit geval betekent 'het minste mis' overigens nog steeds regel­ matig terugkerende bloedbaden en wijn­ vlekken aan het plafond. De achilleshiel van dit model kurkentrekker bevindt zich niet alleen in de spiraal, maar ook in de armpjes. Beide kunnen verbuigen en/of afbreken. De spiraal neigt er trouwens ook sterk toe om in de kurk te blijven steken, en wel dusdanig hardnekkig dat er buitengewoon brute kracht (en bloed en/of wijnvlekken aan het plafond) aan te pas moet komen om hem er weer uit te krijgen. De oplossing ligt uiteindelijk vaak in de klassieke kurk­in­de­fles­duwtech­ niek met bijbehorend theezeefje, maar ja, als we zo gaan beginnen kun je die hele kurkentrekbusiness natuurlijk ook wel gewoon vergeten. De moraal van dit verhaal ontbreekt, ge­ loof ik. Of het moet zijn datje beter veel geld uit kunt geven aan één apparaat dat het goed doet, dan aan tien appara­ ten die het niet goed doen. Goedkoop is duurkoop et cetera. Mijn oma had het niet beter uit kunnen drukken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen