Ad Valvas 2007-2008 - pagina 190

M E N S E N

PAGINA 4

AP VALVAS 6 DECEMBER 2007

>Koning

Pluis Het 'pluis-' of'niet-pluisgevoel' is een belangrijk fenomeen in de artsenopleiding. Een simpel voorbeeld- bij een patient met een sneetje in de vinger als gevolg van het uien snijden, krijgt de gemiddelde mens het gevoel dat het wel pluis zit. Staat dezelfde patient een dag later voor de deur met zijn darmen in een afwasteiltje, dan dringt zich onherroepelijk het gevoel op dat er hier iets niet pluis is en haastige spoed geboden is. Zo werkte ik ooit op de Spoed Eisende Hulp (SEH) als intake-secretaresse en trof voor mijn balie een man aan die er niet zo pluis uitzag. "Wat kan ik voor u doen, meneer?" Normaal gesproken wordt er natuurUjk geen woord gewisseld vóór een geldig verzekeringspasje is overlegd. "Het hart, het hart, mevrouw." Ik was gevleid door deze onverwachte poetische iiitspatting, ik had die dag immers niet veel anders gehoord dan- "Ik zit hier ver***** al een halfuur te wachten tot iemand mijn duim verbindt. Ik zal nog eens uien snijden, t***!" Al snel begon het mij te dagen dat deze zwetende, grauw uitziende man wel eens een hartinfarct zou kunnen hebben. Ik rende de overvolle behandelkamer in en stamelde, "pijn op de borst!". Dat had ik al eens eerder gedaan, maar toen moest de patient in de wachtkamer gaan zitten en bleek hij later een paniekaanval te hebben gehad. Blijkbaar kunnen SEH-verpleegkundigen via de secretaresse zien of iets pluis of niet pluis is, want dit keer was er binnen tien seconden plek in de behandelkamer en een kwartier later werd de, overigens onverzekerde patient, met loeiende sirenes naar het AMC (sorry VUmc...) gereden voor een dotterbehandeling. Een week later zag ik hem het ziekenhuis uitlopen, tegen doktersadvies in had hij zijn ontslag aangevraagd. Nog voor de uitgang stak hij een sigaret op. En ik? Ik voelde even niks meer... Ludi Koning is vijfdejaars geneeskunde. Tweewetelijks schrijfi zij een column over haar studentenleven.

VU/MARIEKE WIJNTJES

Promovendi verdiepen zich tijdens de pauze in flyers van de proefschriftdrukkerijen

>Ondertussen op de promovendidag... ... staat verkoper Danny Kleijn van dnikker Koninklijke Wohrmann uit Zutphen zich een beetje te vervelen. De promovendi zitten bij een workshop, waardoor Kleijn aUe tijd heeft om uit te leggen hoe je een proefschrift drukt. "De meeste promovendi kiezen voor een standaardformaat, want laten we eerlijk zijn, wie leest zo'n proefschrift nou? Maar als je wUt, kunnen we er iets moois van maken. Handgebonden, harde kaft." Wohrmann is de enige drukker die proefschriften print. "Dat is goedkoper en je kunt gemakkelijker kleur opnemen op losse pagina's." Een standaard zwart-wit proefschrift kost ongeveer elfhonderd euro. Het bedrijf zit nog maar een paar jaar in de proefschriften, maar ze zijn wel de grootste boekendrukker in Nederland. "Wij maken bijvoorbeeld het Boekenweekgeschenk en dit jaar het kerstgeschenk van de VU." Economiepromovenda loana Ciobanasu klaagt in de pauze dat er veel te negatief wordt gedaan over een carrière in de wetenschap. "Iedereen doet hier maar alsof het bedrijfsleven veel beter is, maar als promovendus ben je toch in de eerste plaats wetenschapper? Als ik graag naar het bedrijfsleven had gewild, was ik daar meteen wel gaan werken." Peter Kamstra, informaticapromovendus, had juist nog wel meer informatie gewild over

een carrière buiten de wetenschap. "Ik zit met mijn onderzoek naar ICT bij de overheid al dicht tegen het bedrijfsleven aan." Lotte van Dillen, organisator van de promovendidag, is blij met de opkomst. "Ruim hon-

'Laten we eerlijk zyn, wie leest zo'n proefschrift nou?' derd mensen. Heel goed." Zelfheeft ze de tips voor carrièrestappen niet meer nodig: "Ik heb al een postdocplek in Utrecht. Ik hoor dus bij die twintig procent die door kan in de wetenschap." Bij die twintig procent komen, is ook het doel van Marcel Spanjaard, promovendus bewegingswetenschappen. Hij promoveert volgende week aan de universiteit van Manchester en dit voorjaar aan de VU. Zijn onderzoek is een samenwerkingsproject van de twee universiteiten. "Ik wil eerst proberen een postdocbeurs te

krijgen. Als dat niet lukt, Ujkt het me ook wel leuk om in een bedrijf te werken. Het was nuttig om weer eens te horen dat promovendi vaak te concreet denken bij sollicitaties. Als je gepromoveerd bent, kun je je op iets concentreren, heb je doorzettingsvermogen en het vermogen om zo'n groot project tot een goed einde te brengen. Dat vergeten we vaak te vertellen in sollicitatiegesprekken." Paulien van Kampen is net als Spanjaard promovenda bewegingswetenschappen in Engeland en aan de VU. Zij is net begonnen, dus voor haar komen de tips en trucs over de arbeidsmarkt misschien een beetje vroeg. "Ik vind het goed me te oriënteren, omdat ik denk dat ik niet altijd in de wetenschap wil blijven." De promovendidag sluit af met het persoonlijke verhaal van Maaike Huysmans (bewegingswetenschappen)- "Een halQaar geleden had ik juUie niet kunnen vertellen dat ik goed ben in mensen aansturen en organiseren. Ik heb een loopbaancursus gedaan waar dat uit kwam. Daardoor ging ik actief bezig met wat ik wü." Dat had resultaat, want Huysmans kon uiteindeUjk kiezen uit een baan bij TNO en bij EMGO (VU-onderzoeksinstituut naar huisartsgeneeskunde). Ze koos voor EMGO. WELMOED VISSER

>Nieuwe lichten Als je begint met studeren, is alles nieuw. Vier eerstejaars vertellen in Ad Valvas tweewekelijks over hun dagelijkse beslommeringen. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO S VU/YVONNE COMPIER

"Vandaag is een bijzondere dag voor mij", vertelt Jom Varenhorst (i8, econometrie). "Ik heb namelijk tweeeneenhalfjaar verkering met mijn vriendinnetje." Dat heugeHjke feit wordt gevierd met een etentje en een film. Waar en welke film, dat laat Jörn aan zijn vriendinnetje over, die nog op de middelbare school zit. Tweeëneenhalf jaar is best lang en desgevraagd geeft Jörn toe dat de sleur er af en toe wel in komt. "Afgelopen zomer is het daarom een maandje uit geweest. Ben ik op vakantie gegaan met wat vrienden, en daarna was het weer aan."

"Ik heb van Sinterklaas iets gekregen dat ik altijd al wilde", aldus Janine Vink (20, religie en levensbeschouwing). "Het is een lichtgevend roerstaafje. In elk geval niet zo erg als een kerst-cd." Afgelopen zondag is Janine met haar vriendje gaan eten in een Zaandams restaurant, om te vieren dat ze een halfjaar verkering hebben. "We aten vegetarische taart, het enige vegetarische gerecht op de kaart." Dat vriendje heeft Janine ontmoet via een uitzendbaantje, maar ze kregen pas verkering toen zij een poosje in Noorwegen was. "Toen heeft hij aan de telefoon gevraagd of hij mijn vriend mocht zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen