Ad Valvas 2007-2008 - pagina 78

A D

PAGINA 1 2

R E M

AP VALVAS 27 SEPTEMBER 2007

>Griff

>Lentjes nEw- mm^ 3b,

^.)

'iméA'

>De avond van Tirza Geerlings Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? In het café van Griffioen zien we Tirza Geerlings (20), derdejaars geneeskunde, praten met barman Bart. Wat doe je hier achter de bar? Je bent volgens mij niet de barvrouw! "Nee, ik krijg alleen een voorbereidend lesje van Bart. Misschien dat ik hier wil komen werken. Ik weet inmiddels hoe je afrekent en datje de koffie moet meegeven zonder suiker of lepeltje, want die zitten hier in bakjes. Tappen gaat nog niet zo heel goed, het schuim had niet echt de juiste bubbels." Maar je staat hier wel erg ontspannen voor een beginneling. "Ik ben hier zo'n beetje kind aan huis. Ik woon al anderhalfjaar op Uilenstede, ik doe cursussen bij Griffioen en ik zit al twee jaar in het VU-orkest. Vorig jaar was ik er secretaris, nu ben ik voorzitter. Daardoor ben ik hier ook vaak te vinden. Vandaag wilde ik bijvoorbeeld de voorzitter van het VU-koor even spreken. Het koor doet al jaren voorstellen voor een samenwerking, maar we zitten elke keer volgeboekt. We hebben nog geen concrete plannen voor de toekomst, maar misschien kunnen we eindelijk iets vastleggen voor 2009 of 2010."

Klinkt als een druk leven. Kan dat allemaal wel naast een studie als geneeskunde? "Het valt wel mee hoe zwaar de studie is Ik zit in de nieuwe bachelor-masterstructuur, maar ook in een nieuw inhoudelijk curriculum We zijn minder met theorie bezig, het onderwijs is

Definitief

erg gericht op praktijk en patient " Dus contactgestoorde artsen behoren binnenkort tot het verleden? "Nou, ze zijn wel erg doorgeschoten in het aanleren van praktische en sociale vaardigheden. We grappen onderling weleens dat we wel een prik kunnen geven en perfect met de zieke kunnen praten, maar dat we geen idee hebben van wat de patient heeft."

Dat lijkt me niet de bedoeling van de opleiding. "Nee, we hebben dan ook flink gezeken met z'n allen Wij zijn de eerste hchting, en dus proefkonijn, maar de inhoud van de studie heeft me echt teleurgesteld. Gelukkig doen ze wel wat met de kritiek. Ik ken een meisje dat nu in het eerste jaar zit en ze doen dingen al heel anders nu "

Al bladerend door mijn oude e-maihnap, kwam ik net een brief tegen die ik op 21 mei naar een groep vrienden en familie heb gestuurd, en begint met de woorden. 'Laat ik om te beginnen maar meteen zeggen dat ik nu echt, definitief, geen twdjfel meer mogelijk, wegga uit Itahe ' Inmiddels is het eind september en ik zit er nog steeds. Ik geef toe dat dat riekt naar oneigenlijk gebruik van de woorden echt, definitief en geen twijfel mogelijk. Maar ergens tussen toen en nu kwam er toch weer een reden langs om te blijven. Ik kreeg namelijk mijn huidige - tijdelijke - baan aangeboden, op de opgraving waar ik nu werk In de zomer neem je dat soort beslissingen vrij makkelijk. Je hebt de hele middag op het strand na liggen denken, bewondert 's avonds je bikinibandjes en komt tot de conclusie welja, die vier maanden kunnen er ook nog wel bij En voor je het weet, zitje tot over je oren in het werk, gaat al je vrije tijd op aan slapen en vergeet je na te denken over hoe het hierna verder moet Ik heb ^ een nieuwe beursaanvraag geschreven, de driehonderdvijftigste geloof ik, waarin ik alweer uitvoerig uit de doeken doe hoe mijn onderzoek naar pre-Romemse groentetuinen in een of andere uithoek van Italië de wetenschap op haar grondvesten zal gaan doen schudden. Maar ik heb hem nog niet verstuurd. Niet dat het kwaad kan, ik kan immers altijd nog weigeren. Ik twijfel of ik toch niet alsnog echt klaar ben met deze manier van voortbestaan. Ik weet wel datje aan het begin van je carrière de zogeheten tropenjaren door moet, maar hallo zeg, hoe lang gaan die nog duren' Als ik over dit soort dingen nadenk, word ik altijd een beetje paniekerig. Maar, zoals gezegd, ik heb er gelukkig niet al te vaak de gelegenheid voor. Op de opgraving zijn we nu klaar met stenen tekenen en is het grote verdiepen begonnen, als in grond weghakken met een pikhouweel. Dat is mooi werk. Je voelt je enorm stoer, je vindt nog eens wat, en aan het eind van de dag ben je zo uitgeput dat je alleen nog maar wilt slapen. En eten, watje kunt doen tot je uit elkaar ploft, want dik word je toch niet. Op die manier zou je je hele leven door kunnen gaan. De vraag is wil je dat?

TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia rijDL'jtvifcN;'

ibii

Daphne Lentjes is alumnus van de VU en doet voor een groot deel van het jaar archeologisch onderzoek m Zuid Italië

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen