Ad Valvas 2007-2008 - pagina 412

PAGINA 1 6

A P

RE

AD VALVAS 10 APRIL 2008

>Griff

>Lentjes

>De avond van Arend Lamberts Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede, in de toreniioge flats wonen lionderden VU-studenten. IHoe brengen zij hun avond door? Het is twintig minuten later dan gebruikelijk als tegen elf uur de deuren van de Griffioenzaal openzwaaien en de leden van het VU-Orkest naar buiten stromen. Arend Lamberts (23, vijfdejaars geneeskunde) is een van hen. Hij speelt altviool.

Reïntegratie

Lange repetitie? "We gingen wat langer door omdat we aanstaande zondag in het Concertgebouw staan met een heel stevig programma. Het zat er nog niet goed in, dus dat wordt nog studeren. Maar het komt wel goed. Zenuwachtig ben ik niet. Ik weet inmiddels wel hoe het daar werkt. Dat je jezelf heel goed hoort bijvoorbeeld, maar de rest van het orkest wat minder. Al het geluid gaat meteen de zaal in. Geweldige akoestiek." En nu een biertje? "Ja, maar morgen wel weer vroeg op. Ik help sinds twee weken bij Stichting Leerorkest. Die heeft in de Bijlmer een symfonieorkest samengesteld van alle kinderen uit groep vijf en zes. Voor de meesten is dit de eerste kennismaking met klassieke muziek. Die kinderen staan vol enthousiasme te harken op hun viool. Je ziet ze ook dingen aan elkaar vragen- hoe doe jij dat, hoe moet dat? Het brengt ze dichter bij elkaar." Hoe kom je daar nou terecht? "Ze kwamen hier vragen om vrijwilligers. Ik help met het instrueren van de kinderen, en met stemmen. Kwamen ze met twintig Ikea-viooltjes aan... als je de laatste gestemd hebt, kun je weer

opnieuw beginnen! Ze repeteren al sinds september elke week. Morgenochtend komt Job Cohen bij ze kijken, en in juli spelen ze in de Beurs van Berlage. De stichting droomt ervan dat uiteindelijk elke basisschool haar eigen leerorkest krijgt, natuurhjk." Zelf nog plannen met muziek? "Ik ben nu aan het experimenteren met jazz. Veel mensen denken niet direct aan viool als ze dat woord

horen, maar jazzviolisten, zoals Joe Venuti of Jean-Luc Ponty, bestaan wel degelijk. Bij klassiek heb je een vast kader waarin je je eigen denkbeelden kunt stoppen. Bij jazz is dat kader er niet. Je leert wat toonladders uitje hoofd en improviseert daarop. Het is zwemmen in een zwembadje versus zwemmen in een oceaan. Het gaat om loslaten." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia KLAPKLAP

ligt)

Natuurlijk wil ik niet nu al beginnen met negatief commentaar hebben op Nederland en Nederlandse gewoonten - kom op zeg, hoe lang ben ik nou alweer terug uit Italië? (Da's watje noemt een retorische vraag, maar desgewenst is er ook een antwoord op twee weken.) Maar er zijn toch dingen waarvan ik nu ineens denk hé, deden ze dat hier altijd al zo? Ik heb namelijk een concreet remtegratieprobleem. Het gaat om het systeem van de plastic boodschappentasjes bij de supermarkt. Het systeem in kwestie werkt als volgt. Eerst stapel je al je boodschappen op de lopende band. Dat is stap 1. Stap 2 is het door de caissière allemaal van de lopende band naar een niet-lopende band verplaatsen. Tot zover geen verschil met supermarkten in België, Frankrijk, Italië en ongetwijfeld ook niet met een heleboel landen waar ik nog nooit boodschappen gedaan heb. Maar! Het listige van de Nederlandse supermarktkassa is dat je tijdens stap 1, of in ieder geval vóór het voltooien van stap 2, al beslist moet hebben of je een plastic boodschappentasje nodig hebt. Dat kan niet tijdens stap 3, waarin je alles van de niet-lopende band naar je tas verplaatst. In bovengenoemde andere landen wel - daar liggen de tasjes namelijk bij de inpakruimte, het stap-3-gebied, zeg maar. In Nederland niet. Als je erom vraagt zegt de caissière, zuchtend en steunend dat de tasjes vóór de kassa hangen en datje ze daarvóór had moeten pakken. Je kunt hooguit nog aan de geurriteerd kijkende persoon achter je vragen of hij zijn winkelwagentje een stukje naar achteren wil rijden zodat jij je begeerde tasje kimt pakken. Maar reken daar maar niet op. Als je eenmaal in het inpakgebied bent, ben je af Je mag niet meer langs 'starf. Voor goed georganiseerde mensen met voldoende ruimteUjk inzicht is dit alles natuurlijk geen probleem. Die werpen één blik op hun boodschappenkar, één op hun tas en dan weten ze of ze plastic tassen nodig hebben. Maar tot die groep mensen behoor ik niet. Ik weet gewoon echt niet of mijn spuUen in mijn tas kunnen voordat ik dat heb uitgeprobeerd. En pas dan weet ik of ik een extra tasje nodig heb. Lang na het voltooien van stap 2 dus, sterker nog, pas na stap 3. Ik heb er een klachtenformuUer over ingevuld bij de Ciooo bij mij op de hoek. Ook remtegratie moet immers van twee kanten komen, of niet soms? Daphne Lentjes is archeoloog en begint in september aan haar promotieonderzoek aan de VU.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen