Ad Valvas 2007-2008 - pagina 166

PAGINA 12

A P

R E M

AP VALVAS 15 NOVEMBER 2007

>Griff

>Lentjes

>De avond van Nalini Radhakishun Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? In Cultuurcentrum Griffioen staat een groepje meisjes in identieke roze shirtjes druk te praten. Een van hen is Nalini Radhakishun (21, midden op de foto), vierdejaars geneeskunde.

Relaxed

Zijn jullie van een meidendub? "Ik zit in de facultaire studentenraad van Geneeskunde. We zijn met zeven meisjes en twee jongens, dat geeft ook wel redelijk de man-vrouwverhouding binnen Geneeskunde weer. De vorige raad heeft deze shirts laten maken. Toen hadden de jongens bUjkbaar niets te zeggen! Wij wilden de lijn doorvoeren, roze dus." Waarom zijn jidlie hier? "We zijn nu net aan het natafelen in de Griffioenzaal. Vanmiddag vond er een soort brainstorm met buffet plaats tussen de studentenraden van alle faculteiten. Elk jaar wordt zoiets georganiseerd door de rector. De universitaire studentenraad had voor het thema studiebegeleiding en advies gekozen. We praten met de andere raden over wat een studieadviseur zou moeten doen." Klinkt serieus. "Is het ook. Het is wel erg gezellig, maar het gaat om het uitwisselen van ideeën. Als j e alleen maar binnen j e eigen faculteit bezig bent, heb je snel het gevoel dat het misgaat. Je bent zo gefocust op kleine dingen, terwijl er eigenlijk heel veel heel goed gaat. Het relativeert om van anderen te horen hoe zij het doen. Je helpt elkaar." Heb je als zo'n raad wel invloed? "Ja, absoluut. We hebben officieel inspraakrecht en eens in de zes weken spreken we met de decaan.

Hoger dan hij kan haast niet! We hebben laatst nog voor elkaar gekregen dat na een loting voor co-schappen alle studenten op de hoogte worden gesteld van de uitslag. Eerst kregen alleen de mensen die ingeloot waren een brief en moest de rest maar afwachten. Nu krijgt iedereen bericht." Jij moet binnenkort ook co-schappen lopen. "Daar heb ik veel zin in. Lekker van het ene

ziekenhuis naar het andere, heerUjk. Toen ik klein was, vnlde ik kinderarts worden. Maar dat is zo breed en ik bleek ook nog eens de tentamens slecht te maken. Toen ik een vak over de werking van het zenuwstelsel kreeg, vfist ik het. ik wil neuroloog worden. Over de hersenen is nog zoveel niet bekend; het is net eenpuzzeltje." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia ^^MZAT

m^ ^WUb /VHöT4^(L?t mÓJUL o^ütv^ itcd. /vuvit MK£ J|tjK cm^yWht

ibii

Ik ben me gestaag door de pakweg dertigduizend ongelezen maütjes aan het werken die zich de afgelopen maanden in mijn digitale postbus hebben verzameld. Toch opvallend hoe snel dat gaat. Twee maanden zonder internet en alles escaleert volledig. Het komt gedeeltelijk doordat ik gebombardeerd word met aanbiedingen van diverse vluchtmaatschappijen, in de trant van Tn Italië is het twintig graden, wat doe je hier nog?' Dat laatste is trouwens niet eens waar, van die twintig graden bedoel ik, maar dat was niet het punt. Daarnaast komt de Postbank met allemaal handige tips voor het opzetten van een spaarplan, maar ik neem aan dat dat maütje niet aan mij persoonlijk gericht was. Bij de Postbank weten ze immers hoe veel geld er op mijn spaarrekening staat en dat daar duidelijk geen Plan voor nodig is. Ik zeg. da's dus weer een probleem minder om over na te moeten denken. Daarnaast ben ik er gisteren op nu.nl als laatste Nederlander op de wereld achtergekomen dat Jan Wolkers overleden is. Ik ben, geloof ik, al vijftien jaar van plan om Jan Wolkers een briefte schrijven. Want ik had zijn postadres en ik wüde hem graag vertellen dat ik zijn boeken zo mooi vind. Het probleem met het schrijven van die brief was dat ik altijd bang was dat Jan Wolkers mijn taalgebruik wel van betreiurenswaardig laag niveau zou vinden. Het is er dus nooit van gekomen. Maar gezien de lading In Memoriams die ik inmiddels heb gelezen, is dat probleem nu dus ook voortijdig opgelost. Het is prettig leven als je niet iedere avond naar bed gaat met een nieuw probleem. Je zou daar eigenlijk iemand voor moeten kunnen inhuren, 's Avonds voor het slapen gaan, hang je je kleren over de stoel en je probleem om de nek van die persoon. Als je dan wakker wordt, ga je eerst rustig ontbijten en tegen de tijd dat je er aan toe bent (in mijn geval meestal rond een uur of twaalf), pakje het probleem weer op. Nu ik erover nadenk, bestaan dat soort mensen waarschijnlijk allang, maar kan ik ze gewoon niet betalen. Gelukkig heb ik ook geen problemen, althans, geen levensbedreigende. Koude voeten, overvolle mailboxen, stof onder mijn bed, de zeep is op, de kat van de buren hangt weer aan het dak en ik heb geen schone soWsen meer. Tot zover kan ik het nog wel aan. Daphne Lentjes is alumnus van de VU en doet voor een groot deel van het jaar archeologisch onderzoek in Zuid-ltalie

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen