Ad Valvas 2007-2008 - pagina 34

PAGINA 1 6

A P

R E M

AP VALVAS 6 SEPTEMBER 2007

>Griff

>Lentjes

>De avond van Ludi Koning Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? slenterend over het grasveld tussen de flats zien we toevallig onze columnist Ludi Koning (22), vijfdejaars geneeskunde. Zij picknickt daar metJan-Derk.

Zuskostuum

Het ziet er romantisch uit met al die kaarsjes. "Ja, maar we zijn gewoon vrienden. We kennen elkaar van het popkoor van Cultuurcentrum Griffioen en wonen allebei hier op Uilenstede. Voor mij is dit even lekker ontspannen na een uitputtende dag." Waar ben je zo uitgeput van? "Ik werk in de thuiszorg en moest in een nieuwe buurt werken. Omdat de mensen je nog niet kennen, stellen ze allerlei vragen. Er was een vrouw die niet kon praten. Ze schreef op 'Corrie zou komen'. Ik vertelde dat ik in haar plaats kwam. Schreef ze vervolgens- 'Weer een nieuwe!'. Door vakantie en ziekte werken er veel flexwerkers als ik. Dat is voor die mensen heel vervelend." Hoeveel tijd heb je voor ze? "Dat wisselt per persoon. Het kortste is een kwartier, voor kousen aantrekken en ogen druppelen. Het langste anderhalfuur. Je bent soms de eerste die ze zien op zo'n dag. Ik vind het belangrijk om te luisteren. Dan is het soms kiezen tussen twee kwaden. Als je langer blijft bij de een, kom je te laat bij de ander, die dan erg teleurgesteld is." Wat doe je verder voor je studie? "Ik hoop dat ik in oktober word ingeloot voor mijn coschappen, en verder werk ik aan een artikel over een wetenschappelijk onderzoek. Hiervoor hielp

ik mee met het verzamelen van data van tieners die een zedenmisdrijf pleegden. Ik nam allerlei vragenlijsten met de jongeren door, zoals IQ; testen en persoonHjkheidtesten." Vond je het niet eng om die jongeren te interviewen? "Het zijn meestal heel aardige jongens. Het zedenmisdrijf is vaak een samenloop van omstandigheden geweest, ze hebben het bijvoorbeeld onder groepsdruk

gedaan. Bij sommigen verwacht je dat het na een paar gesprekken goed komt, bij anderen heb je het gevoel dat het maar goed is dat ze in een inrichting zitten. In veel gevallen komen ze uit een problematische gezinssituatie of pleeggezin en hebben ze veel meegemaakt. Het raakte me toen ik die dossiers las." TEKST EN FOTO: LILIAN ROOS

>Cordelia TÊl'EX

ibti

Er zijn drie dingen die ik niet snap: 1. Waarom mensen toch altijd over dinosaurussen beginnen als ik zeg dat ik archeoloog ben; 2. Hoe het kan dat mijn lievelingsijsthee altijd overal uitverkocht is, terwijl er wel inmier ontelbare hoeveelheden andere ijstheeën voorradig zijn, 3. Dat er nog steeds mensen zijn die columns lezen waar dit soort belachelijk lange zinnen in staan. Ik kan er trouwens nog een vierde aan toevoegen. Waarom veranderen volwassen mensen acuut weer in dreinende kleuters zodra ze hun broers of zussen zien? Dat is niet iets unieks in mijn familiekring, want ik heb het vaker zien gebeuren. Sommige mensen zijn volledig onherkenbaar als hun jongere of oudere gezinsleden erbij zijn. Neem mijn anderhalf jaar jongere zus en ik. In ons dagelijks leven zijn wij buitengewoon redelijke en professionele mensen. We werken, betalen huur en belasting en bouwen een pensioen op. Althans, mijn zus doet dat. Ik ben dak- en (meestal) werkloos, maar daar gaat het nu even niet om. We zien elkaar niet vaak omdat ik veel in Italië ben. Maar onlangs heb ik een week bij haar gelogeerd. En ineens zat ik weer in mijn grote-zuskostuum. Ik wist niet eens dat ik 'm nog ergens had liggen. Als ik mijn grotezuskostuum aanheb, kan ik allemaal dingen die ik normaal gesproken niet doe. Ruziën over wie er moet afwassen. Straffeloos zeuren over niks. Het laatste koekje opeisen - op basis van, nou, dat ik de oudste ben. Er zijn tegenwoordig geen ouders meer bij die zeggen dat ik op moet houden met mijn zusje terroriseren. Je zou zeggen dat ik inmiddels oud genoeg ben om dat tegen mezelf te zeggen, maar om de een of andere reden werkt het zo niet. Als we samen zijn, Ujken we soms plotseling weer tien en twaalf. Moet dit nou de rest van ons leven zo doorgaan? Ja. Mijn 87-jarige oma neemt haar broertje van tachtig ook nooit helemaal serieus. Kennelijk kun je je broerzuspatronen nooit helemaal doorbreken, al vraag ik me eerHjk gezegd af of ze dat ooit geprobeerd hebben. Het is natuurlijk ook wel leuk nostalgisch, je kleine broertje pesten. Mijn zus en ik hebben jarenlang samen in een stapelbed geslapen. Misschien eindigen we ook wel zo, in een aangepaste kamer in een bejaardentehuis. Waarin ik dan ga eisen dat ik in het bovenste bed mag. Omdat dat leuker is. En omdat ik de oudste ben. Daphne Lentjes is alumnus van de VU en doet voor een groot deel van het jaar archeologisch onderzoek in Zuid Italië.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen