Ad Valvas 2007-2008 - pagina 206

PAGINA 4

M E N S E N

AD VALVAS 13 DECEMBER 2007

>Dick

Vijftien iioog Griezelen op de VU, daar heb ik geen beelden bij. Toen ik op Uilenstede woonde, droomde ik vaak van een Uft die vanuit de A-flat doorschoot naar enge oorden. Jaren later deed de film Aheltje me beseffen dat ik ooit op iets te jonge leeftijd het verhaal van Annie M.G. Schmidt gelezen moet hebben. Hoewel. Ver in mijn geheugen bevindt zich een bijna verdrongen voorval in het VUhoofdgebouw. Waar gebeurd, lees en huiver. Zo'n tien jaar geleden huisde Ad Valvas nog op de vijftiende verdieping. Ik kwam mijn wekelijkse cultuurstukje afleveren. Vlak voor de redactielokalen sloeg een jongen van eenjaar of 25 met een stoel de ramen naar buiten aan diggelen. "Hé eikel, waar ben je mee bezig?" riep ik. Het leek me raadzaam op de redactie een portier te bellen. Toen ik even later terugkwam, was de jongen via de kapotte ruit het dakterras opgegaan en over de balustrade heen de Griffioen aan de voorkant van het hoofdgebouw ingeklommen. Daar zat hij, zich vasthoudend aan de bevestigingsstangen, in het Engels schreeuwend dat (vrij vertaald) Nederland een kloteland was, de VU een klote-universiteit en dat hij ging springen. Met een coUega klom ik ook over de balustrade. Prima uitzicht, maar vijftien hoog is best diep. Wat doe je in zo'n situatie? "Het leven is toch mooi", zei mijn collega. Dat vind ik ook wel, maar ik kan dat niet uit mijn strot krijgen tegen iemand die vijftien hoog aan de Griffioen hangt en wü springen. "Zou je dat nou wel doen'" was het meest zinnige dat ik te berde wist te brengen. Na een kwartier kwamen wat professionelere hulpverleners, die de jongen weer een halfuur later uitgeput en onderkoeld terug wisten te halen Later die dag werd ik gebeld door de Arbodienst van de VÜ, of ik behoefte had om over de gebeurtenis te praten. Nee hoor, met mij is alles oké. 's Nachts droomde ik van een eindeloze val in een peilloze diepte. Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker by het Cultuurcentrum VU, Griffioen

JORDI HUISMAN

Leden van Crime Does Pay op weg naar de gevangenis

>Ondertussen in de koepelgevangenis... ... in Haarlem krijgt een studente criminologie het heel benauwd. Net voordat de zware celdeur dichtvalt, gaat ze snel weer de cel uit. Dan gaat de deur op slot. De ingesloten leden van studievereniging criminologie Crime Does Pay die een rondleiding krijgen door het huis van bewaring, giechelen zenuwachtig. De cel is een kleine, grauwe ruimte die bijna helemaal gevuld wordt met een kast, een bed en een wc-hoek. "Het is groter dan een gemiddelde studentenkamer", vindt eerstejaars Tamar van der Stoep (schuldig aan zonder Hcht fietsen). "De hele dag hier zitten, dat lijkt me beroerd", zegt Thomas de Zoete (zijn grootste misdrijf illegaal downloaden). De derdejaars kijkt naar het ondoorzichtige, kleine raampje in de buitenmuur. "Je ziet echt helemaal niets." "Dat is ook de bedoeling", vertelt medewerker selectie en detentiefasering Gerard Bonke. De koepelgevangenis is in 1901 gebouwd volgens het panopticon-principe van de filosoof Jeremy Bentham. Vanaf de vloer van de koepel zijn alle celdeuren in één oogopslag te zien. Zo kunnen de bewakers makkelijk overzicht houden. De gevangenen daarentegen hebben alleen uitzicht op een smal stukje lucht. "God zit in de hemel. Daar moesten de gevangenen zich volgens de ontwerper op richten", zegt Bonke. Wie de koepel binnenloopt, ziet meteen de

genialiteit van Benthams plan. Langs de wanden lopen drie galerijen waarachter honderden deuren cellen ontsluiten. "Een geweldige architectonische constructie", vindt derdejaars Robin van der Pol (ergste misdaad- schending van het

'De hele dag hier zitten, dat lijkt me heroerd' briefgeheim). "Eigenlijk heeft zo'n koepel geen nadelen", vindt Bonke. "Het kost alleen veel geld om het te bouwen." Op het moment dat de groep binnenkomt, lopen net de meeste veroordeelden naar hun cel. Aangezien de club voor het grootste deel uit jonge vrouwen bestaat, trekken ze de aandacht. De begerige blikken zijn voelbaar "Ik voel me net een aapje in de dierentuin", klaagt Lina Snoek (delict- snoep stelen). "Iedereen kijkt naar ons."

Snel steken de studenten het binnenplein over naar de aangebouwde gewone vleugel. Hier zijn de werkplaatsen waar de gedetineerden fietsen in elkaar zetten, de huiskamer voor zwakbegaafden en zelfs een bibliotheek. Op de leestafel Ugt een Panorama met een cover over de ramproute (10 uur en 36 minuten) van een ontsnapte tbs'er. Daarnaast een goed gelezen exemplaar van Miljonair en een biografie van Lance Armstrong. "Dit zijn kunstwerken van de boeven", zegt Bonke. Hij wijst naar een kitscherig portret van André Hazes aan de muur op de gang. "Sommigen hebben smaak, anderen niet." Ook idyllische landschappen en springende dolfijnen zijn populair. "Het lijkt hier wel een kleuterschool", zegt eerstejaars Sacha van der Velden (Ulegaal downloaden op haar kerfstok). "Met al die handenarbeidwerkjes." Bij het einde van de tour volgt het pronkstuk van de iiurichting- een vitrine vol met in beslag genomen contrabande als neppistolen, alcoholische drank en zelfgemaakte waterpijpen. Inhalers van Vicks blijken uitermate geschikt om drugs te smokkelen. "Vanwege de vorm passen ze makkelijk in het Uchaam", zegt De Zoete. "Ja, probeer dat maar eens met een blikje bier", grapt Van der Pol. FLOOR BAL

>Nieuwe lichten Als je begint met studeren, is alles nieuw. Vier eerstejaars vertellen '\n Ad Valvas tweewekelijks over hun dagelijkse beslommeringen. TEKST: WELMOED VISSER FOTOS VU/YVONNE COMPIER

"Ik heb vandaag een acht gehaald voor mijn mondeling cultuurgeschi«denis van Latijns-Amerika", vertelt Stephan Wehnes (21, algemene taalwetenschap). "Het was een leuk gesprek. De docente is erg aardig. Ik ben sowieso erg te spreken over de docenten aan de VU. Dat is een groot verschil met Leiden, waar ik vorig jaar studeerde. Docenten zijn hier veel gemteresseerder In de kerstvakantie ga ik veel werken om wat geld te verdienen. Ik heb het nodig, want ik moet mijn studie zelf betalen. Niet dat ik rood sta, maar dat wil ik ook niet in het nieuwe jaar."

"Ik ben afgelopen weekend in Utrecht wezen stappen met mijn drie beste vriendinnen", vertelt Janine Vink (20, religie- en levensbeschouwing). "We kennen elkaar van de middelbare school en een gaat binnenkort naar Australië. Dus het was een soort afscheid. Ik heb met hen ook Sinterklaas gevierd. Ik denk dat we wel contact blijven houden Andere mensen van mijn middelbare school zie ik alleen als ik ze toevaUig tegenkom, hier op de VU of bij een concert bijvoorbeeld. Ik ga meer om met studiegenoten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen