Ad Valvas 2007-2008 - pagina 469

AD VALVAS 22 MEI 2008

S T U P E N T E I M / N I E U W S

PAGINA 5

Beperkt studeerbaar Sommige studies zijn lastig te combineren met een handicap. Twee studenten over liun ervaringen. TEKST: FLOOR BAL FOTO'S MARIJN ALDERS

kinderen met psychiatrische problemen. Al snel ging het sollicitatiegesprek over haar beperkingen. De stagebegeleider maakte zich zorgen over het feit dat ze de zware testkoffer die ze bij onderzoeken moest gebruiken, niet kon tillen. "Dat is niet onoplosbaar, ik zoek al mijn hele leven naar aanpassingen. Het lukt altijd." Ook werd Sallons gevraagd wat zij in bepaalde praktijksituaties zou doen. "Wat deed ik als een kind in een boom zou kUmmen? Het is wel duidelijk dat ik dan niets kan, maar hoe vaak gebeurt dat? Ook vroegen ze wat ik doe als iemand een opmerking maakt. Ik zit al veertien jaar in een rolstoel, ik heb alles al gehoord. Je hoeft echt geen psychiatrisch patient te zijn om rare dingen te zeggen. Wat kan zo'n kind zeggen? 'Oooh, je kunt niet lopen'? Nee, dat klopt." Na het gesprek kreeg ze een brief waarin stond dat een arbeidsdeskundige moest onderzoeken of ze op die plek kon functioneren. "Die kosten zouden voor mij zijn, ze gingen ervan uit dat ik daar wel een potje voor zou vinden. Zelfs na zo'n onderzoek zou ik geen garantie hebben dat ik mocht komen. Het stuitte mij zo voor de borst dat ik het afgezegd heb. Bovendien was bet zomervakantie, waar zou ik zo snel een arbeidsdeskundige en een geschikt potje met geld vandaan moeten halen?"

Smeets ging tandheelkunde studeren. Voordat ze aan de slag kon, waren er enkele aanpassingen nodig. Zo moest er een handboor komen, omdat ze het voetpedaal van de gewone boor niet kan bedienen. De boor die ze zelf vond, werd door de faculteit afgekeurd omdat het toerental te laag zou zijn. Een alternatief werd niet geboden. "Het was voor hen allemaal ook de eerste keer, waarschijnlijk wisten ze niet wat ze met me aan moesten." Uiteindelijk haalde Smeets de verplichte boortoetsen door te improviseren. "Eerst legde ik het voetpedaal op mijn schoot, die bediende ik met mijn elleboog. Daarna zette ik de brandblusser op het voetpedaal, dat werkte ook." Voor het behandelen van patiënten had Smeets echt een handboor nodig. Maar de faculteit stelde de investering die daarvoor nodig was steeds uit. Telkens wanneer Smeets een overleg over de situatie had, kwamen er nieuwe problemen op tafel. "Zo zou het onhygiënisch zijn dat ik de hoepels van mijn rolstoel vastpak. Terwijl ik de gewoonte heb om na elke patient die hoepels met alcohol te ontsmetten. Ik zorg ervoor dat ik niet met mijn handen aan de wielen kom."

Reanimeren

Edith Smeets

Ook werd Smeets door een ergonoom en een arbeidsdeskundige onderzocht. "Hun conclusie was dat ik onmogelijk kon doen wat ik wilde gaan doen. Het zou niet goed voor mijn lichaam zijn. Natuurlijk is tandarts een uitermate onhandig beroep voor iemand met een hoge dwarslaesie, dat weet ik ook wel. Het is lichamehjk zwaar. Maar mondhygiënist zijn is nog zwaarder omdat je daarbij telkens dezelfde bewegingen maakt." De arbeidsdeskundige adviseerde enkele aanpassingen voordat Smeets door kon studeren. "De faculteit is verpHcht om mij gezond te laten studeren, dus ze wilden het advies niet naast zich neerleggen. Het duurde allemaal erg lang, daar was ik boos en teleurgesteld over. Bovendien was ik bang dat ik met mijn studie zou moeten stoppen." Eerst werd gekeken of ze aan de verplichte competenties die een tandarts bij registratie moet hebben, kon voldoen. Een van de eisen was dat ze een patient die op de grond ligt, kon reanimeren. "Daarom heb ik in het revalidatiecentrum geoefend op een handige manier om uit mijn stoel te komen." Inmiddels zijn alle aanpassingen uitgevoerd. "Nu kan ik door met mijn studie, alles komt goed. Achteraf gezien was het ook belangrijk dat ze die competenties hebben uitgezocht, anders was ik misschien later in de problemen gekomen. Het heeft me veel energie gekost, maar het was de moeite waard."

Janelle Sallons

'Tandarts is een uitermate onhandig beroep voor iemand met een hoge dwarslaesie'

'Mijn hegeleidster zei dat ïk heter voor de rechten van gehandicapten kon gaan strijden'

D

V

ertien jaar geleden maakte ze tijdens een vakantie in Mexico een ongelukkige val. Een hoge dwarslaesie was het resultaat. Na eenjaar revalideren pakte ze haar oude beroep weer op. Edith Smeets (39), derdejaars tandheelkunde: "Natuurlijk was het lichamelijk zwaar om als mondhygiënist te werken. Maar mijn werk kon ik goed doen, ik vond altijd oplossingen voor de problemen waar ik tegenaan Uep." Drie jaar geleden kwam een oude droom uit:

oordat ze stage Uep, leverde de handicap van Janelle Sdlons (29) geen problemen op bij haar studie. Doordat haar gewrichten door reuma beschadigd zijn, kan ze maar korte afstanden met speciale krukken lopen. Ook mogen haar ellebogen en schouders niet te zwaar belast worden. In het laatste jaar van haar studie neuropsychologie ging ze op zoek naar een stageplek. Ze nam contact op met een van de vaste stageplekken van de VU, een centrum voor

Leuk en welbespraakt UiteindeHjk kon Sallons stage lopen bij een revalidatiecentrum. Van haar begeleidster kreeg ze alleen negatieve feedback. "Neuropsycholoog worden vond ze geen goed idee voor mij. Ik was zo'n leuke, welbespraakte meid, ik kon maar beter voor de rechten van gehandicapten gaan strijden. Ik had toch een auto? Dan kon ik lekker het land in trekken. Ik viel bijna uit mijn stoel toen ik het hoorde. Het was zo tegenstrijdig, ik moest vechten voor mijn rechten, terwijl zij het me moeilijk maakte." Sallons kreeg te weinig opdrachten om aan de eisen van haar opleiding te voldoen. Om de verplichte drie neuropsychologische onderzoeken toch uit te kunnen voeren, moest ze haar stageperiode verlengen. Na ingrijpen van haar stagecoördinator van de VU kreeg SaUons een andere begeleidster. Zo kon ze alsnog haar stage afronden en afstuderen. "Het ergste vond ik dat deze instelling als doelstelling had om aUes uit gehandicapte kinderen te halen. En dan kom je iemand met een beperking in de werksituatie tegen en smoor je alle initiatieven in de kiem." Reageren'? Mail naar redactie@advalvas vu nl

Universitaire campus is gewild Steeds meer universiteiten en hogescholen in Nederland zijn bezig een heuse campus te ontwikkelen. Dit bleek vorige week op het 'new campus'-congres in Amsterdam. DIRK DE HOOG De aanleiding voor dit congres van studentenhuisvester Duwo was de opening van 720 studentenappartementen op het Science Park in Watergraafsmeer. Die zijn gebouwd door Duwo en nog twee andere woningcorporaties. Op het terrein, waar de nieuwe bètafaculteit van de UvA verrijst, komen ook ruim zeshonderd koop- en huurappartementen voor onder anderen buitenlandse gastdocenten. Daardoor ontwikkelt het Science Park zich steeds meer in de richting van een Amerikaanse stadscampus. Universiteit, onderzoeksinstituten, hightechbedrijven, huisvesting, culturele en sportvoorzieningen samen op een terrein Dat ideaal komt steeds dichterbij door het voornemen om het sportcentrum van de UvA en het Amsterdam University

CoUege ook op dit terrein te vestigen. Samen met de clusters op het RoeterseHand en het Binnengasthuisterrein ontwikkelt de UvA zich tot een echte in de stad gemtegreerde campusuniversiteit. "Wat we alleen nog nodig hebben, zijn genoeg huizen voor studenten en docenten Dan is Amsterdam dé ideale universiteitsstad met internationale allure", zei UvA-baas Karel van der Toom. Het oudste voorbeeld van een campusuniversiteit in Nederland is Twente, waar het universiteitsterrein juist ver buiten de bewoonde wereld is neergezet. Een ander model ontwikkelt Utrecht op De Uithof dat tegen de stad aan ligt. Op De Uithof wonen inmiddels meer dan tweeduizend studenten en er komen steeds meer winkels en cafés. Volgens de Utrechtse economisch geograaf Oedzge Atzema is er in Utrecht zelfs ruimte voor meerdere campussen, ook in de binnenstad. Atzema maakte een rondreis langs campussen in Noord-Amerika. Een campus werkt volgens hem "als een magneet op mensen, bedrijven en instellingen die iets hebben met kennis". Sommige campussen zijn zo sue-

cesvol dat belangrijke ict-bedrijven als Apple, Mcrosoft en Google er onderzoeks- en rebruteringsvestigingen hebben. Uit onderzoek blijkt dat steden met een universiteitscampus een sterkere economische groei kennen dan steden zonder.

komst over de toekomst van de Zuidas hebben gesloten, is de toekomst van de campus ongewis.

Zitbank van 1 kilometer Om een goede campus te ontwikkelen is meer nodig dan een verzameling gebouwen, legde architect Francine Houben van bureau Mecanoo uit. Zij ontwierp onder meer de bekende bibliotheek van de universiteit Delft, waarvan het grasdak dient als ontmoetingsplek. "Het vormgeven van de wandelgangen is vaak belangrijker dan het ontwerpen van de leslokalen", stelde Houben Toen zij meer samenhang moest aanbrengen tussen de gebouwen van de universiteit Delft, heeft ze vooral de buitenruimtes aangepakt. "Eigenlijk hebben we een wandehoute aangelegd met een zitbank van een kilometer lang." Over de plannen van de VU werd op de bijeenkomst met geen woord gesproken. Zolang de universiteit en de gemeente nog geen overeen-

Oedzge Atzema, Campusontwikkeling in Utrecht, over nut en noodzaak, en over lessen uit Amerika, uitgave eigen beheer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen