Ad Valvas 2007-2008 - pagina 5

AP VALVAS 27 AUGUSTUS 2007

PAGINA 5

Jullie zijn tevreden met een zes' Huisschrijver Abdelkader Benali fulmineert op zijn VU­weblog tegen de zesjescultuur onder studenten. Hiernaast de integrale versie.

Wat doet Benali hier? Abdelkader Benali is de eerste van vijf schrijvers die in het kader van het project 'schrijver op locatie' een jaar lang op de VU rondlopen. Uniek aan het project is dat de schrijvers geen college komen geven, maar dat ze daad­ werkelijk komen schrijven. Benali koos voor dwersiteit als onderwerp voor zijn verblijf. Hij zal zijn tijd aan de VU onder meer besteden aan (literair) onder­ zoek. Ook zal hij met letterenstudenten viermaal per jaar op bezoek gaan bij andere schrijvers. [Se ool( pag. 31 Sinds februari houdt Benali zijn belevenissen en ervaringen bij in een weblog op de VU­s'rte [www.vublogs.nl/benali]. Abdelkader Benali werd in 1975 gebo­ ren in Marokko. Op vieijarige leeftijd verhuisde hij naar Rotterdam en later naar Amsterdam. Hü schrijft behalve romans en toneel ook artikelen en recensies voor onder meer Algemeen Dagblad, de Groene Amsterdammer, Esquire, de Volkskranten VriiNeder­ land. Tijdens de Israëlisch­Libanese oorlog van 2006 verzorgde Benali voor dat laatste tijdschrift een weblog vanuit Libanon, dat later werd gepubliceerd onder de titel Berichten uit een beleger­ de stad. Hij debuteerde in 1996 met de roman Bruiloft aan zee, een bestseller die in veel landen werd vertaald. Dit jaar verscheen De marathonloper ea begin deze maand de novelle De eeuwigheids­ kunstenaar, geïnspireerd op het werk van de tachtigjarige Hany Mulisch.

'JuUie zijn zo goed gekleed dat ik soms de ingang van de universiteit verwar met een catwalk. Jul­ lie zijn in het bezit van de laatste snufjes op het gebied van mobiele telefonie, laptops en fietsen. Ik kom jullie overal tegen: in supermarkten achter de kassa, met of zonder hoofddoekje, achter de inter­ ruptiemicrofoon van een congres over de gematig­ de islam waar juUie de vroege soera's uit de koran terugvertalen naar de tegenwoordige tijd, tijdens borrels waar jullie met één hand de fles Zuid­Afri­ kaanse rode wijn ontkurken en met de andere hand een glas inschenken, in het bruine café op vrij­ dagmiddag diep in gesprek over de nieuwe Kluun, tussen de luxe appartementen van Uüenstede waar juUie met z'n vieren ­ archeologiestudenten ­ de barbecue aan het opzetten zijn die tot laat in de avond zal duren (het onvermijdelijke biertje in de hand). Jullie zijn in staat om een cv te verzinnen van de rest van je leven nog voordat er ook maar een uur betaald werk is verricht. En wat me ook niet meer verbaast, is het gemak waarmee juUie praten over de verschillende netwerkj es waarin jullie j e manifesteren, de hoeveelheid pakken die in de kast hangen en de snelheid waarmee jullie het gesprek van de explosieve situatie in Irak naar de vette situ­ atie in de snackbar overhevelen. Jullie zijn de gene­ ratie die het wel best vindt dat leeftijdgenoten in Uruzgan een militaire expeditie ondernemen die de staatskas meer en meer kost, hun leven geven voor een groot project dat, want jullie zijn goed inge­ licht, een mix moet voorstellen van vredebewaring en ordehandhaving. Wanneer juUie in je kamertje zitten, lui op de bank met een bord pasta op schoot, schieten de beelden voorbij van tanks en soldaten maar het is ver weg en de zomer is nog lang. Jullie zijn, volgens onderzoekers, de generatie van de zesjescultuur en ik moet, hoewel iets in mij zich daartegen verzet ­ mijn afkeer van generaUsaties, mijn afkeer van statistieken en onderzoeken ­ ze geUjk geven­ tijdens mijn eerste halfjaar op deze universiteit heb ik in niets gemerkt dat julUe afwij­ ken van de omschrijving die jullie is gegeven zes­ jescultuiu. Voelt dat niet als een klap in je gezicht? Kan er op zo'n kwalificatie weer trots groeien? Ik merkte dat tijdens colleges die ik gaf waarin jullie je de dingen maar heten aanleunen. Er komt iemand om te vertellen en wij zijn er om te luisteren. Daar­ mee wordt de toon gezet.

»«­".^ K 't-'^ysB'i^^'ii''^

Vaag Liever zitten jullie stU de uiirtjes door te komen dan energie te verspillen aan iets datje morgen toch weer vergeten zult zijn, laat staan volgend jaar. Als er echt een uitdaging wordt gesteld die biiiten juUie directe belang valt, dan krijgt dit het vernie­ tigende predikaat "vaag". "Het was te vaag, daarom heb ik het niet gelezen." "Het is vaag, waarom zou ik dit moeten studeren." "Deze hele boel is vaag." Hadden de vorige generaties andere woorden als "gaaf","cool", "suf","doods", jullie zijn vaag. Jullie hebben het zelf verzonnen en het karakteriseert jul­ lie ten voeten mt vaag. Ik merk ook dat julHe docenten inmiddels gewend aan jullie zijn geraakt. JiiUie hebben ze betoverd Of hebben juUie ze geterroriseerd met jullie drei­ gement elke keer dat de docent niet juUie wijsje wil spelen, het zwaard van de vaagheid over ze te zuUen laten vallen? JuUie kennen je macht want de universiteit beschouwt jidUe als een huisdier met hoge eisen maar wel low maintenance Zijn jrühe

"Ik speel nu bij de Amsterdam Crusaders, maar ik heb ook bij het jeugdteam van de Amsterdam Admirals gespeeld", vertelt Jom Varenhorst (i8, econometrie). "Sport is erg belangrijk voor me. Ik train zo'n vijf ä zes keer in de week, soms twee keer op een dag. Ik drink niet. Ik zou misschien dit jaar naar een Amerikaanse high school gaan om op hoog niveau American Football te kunnen spelen, maar ik zag het niet zitten. Ik ben een echte Amsterdammer en ik heb hier mijn leven. Na twee weken vakantie wil ik terug naar Amsterdam. Ik woon nog bij mijn ouders in West. Dat vind ik voorlopig prima zo. Mijn vrienden wonen in de buurt en omdat ik zo veel sport, heb ik weinig tijd om zelf te koken en zo."

eenmaal binnen, dan hebben ze geen kind aan jtil­ Ue. De universiteit heeft een haat­liefdeverhouding met jullie hoe graag hebben ze jullie birmen hun muren, met hoeveel onverschilligheid, afkeer en overdreven beschermzucht worden jullie bekeken. Jullie kwispelen op hetjuiste moment, hggen stü op hetjuiste moment en jullie laten jezelf uit. Het is niet eenvoudig om een huisdier te zijn. Op deze wijze verdient de universiteit wat en zo vertrek­

ken juUie opgelucht en bevrijd met dat stomme papiertje op zak de wijde wereld in. Jullie gaan die wereld veranderen in een prachtig zwembad waarin alleen zesjes het hoofd boven water kunnen hou­ den. De achtjes zinken, de viertjes dobberen maar wat. Alleen een zesje houdt het hoofd opgeheven en slaat er een slag naar.' Reageren"? Mail naar redactie@ advalvas vu nl

"Ik heb op een boerderij in Noorwegen gewerkt", vertelt Janine Vink (20, rehgie en levensbeschouwing). "Daar heb ik van alles gedaan, mest opgeruimd, dieren te eten gegeven. Ik ben alweer een poosje terug, maar nog steeds heb ik soms het gevoel dat de muren op me afkomen. Daar was zo veel meer ruimte en mooie natuur Ik woonde vlakbij de oceaan en een groot natuurgebied. Ik wü nog zo veel meer reizen. Daarom bhjf ik voorlopig bij mijn ouders wonen in Assendelft. Dan kan ik misschien wat geld sparen. "Mijn studie behandelt de vijf wereldrehgies. Dat is tameHjk uniek in Nederland. Ik ben erg gemteresseerd in de vraag hoe religie mensen bemvloedt."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen