Ad Valvas 2007-2008 - pagina 7

AP VALVAS 27 AUGUSTUS 2 0 0 7

PAGINA 7

De eerste keer

Rood staan Op een dag kom je erachter datje niet meer kunt pinnen. Wat doe je dan? Een rondvraag op de campus. TEKST: MAAIKE DE HON EN WELMOED VISSER BEELD: ROB BOIVIER

Nina Jongkind, derdejaars bedrijfswetenschappen, heriimert zich de eerste en enige keer dat ze niet kon pinnen nog goed: "Ik moest hier beneden afrekenen bij de fietsenmaker. Die had mijn band geplakt. Ik kon niet eens meer een tientje pinnen. En die man liet me niet gaan." Op de vraag wat ze toen deed, begint haar vriendin Frederieke Anema, derdejaars economie, hard te lachen: "Ik heb toen meteen geld aan haar overgemaakt via internetbankieren. Vijftien euro. Daarmee kon Jongkind tien minuten later de fietsenmaker betalen." Zelfheeft Anema nog nooit meegemaakt dat ze niet meer kon pinnen. Ze werkt in een restaiirant. Jongkind heeft inmiddels ook weer een bijbaan, in het UvA-restauiant. Als ze moeten bezuinigen, dan doen ze dat allebei op kleding. "Niet op eten of uitgaan. Ik vind het belangrijker om gezellig met mensen te lunchen dan een nieuwe broek te kopen", vertelt Jongkind. Het overkwam Mirjam Swart, premaster cultuur, organisatie management, twee keer dat haar pasje het 'niet deed': "Een keer in de supermarkt en de andere keer in Rome. Atijn geld was toen vanwege Koninginnedag in Nederland niet overgeboekt naar mijn rekening. Gelukkig kon mijn vriend voorschieten." Toch is ze nooit echt blut: "Ik zorg dat ik altijd genoeg geld heb voor eten. Via het internet check ik twee keer per week mijn rekening. Als het eind in zicht is, wacht ik met uitgaven tot mijn studiefinanciering weer binnen is. In geval van nood springen mijn ouders bij. Dat is een keer gebeurd in de zeven maanden dat ik nu op mezelf woon." "Ik stond in een winkel met een nieuwe broek. Die kon ik niet meer betalen. Dat was behoorlijk gênant, ja", herirmert Sebastiaan Huisman, derdejaars criminologie, zich. "Dezelfde middag ben ik teruggegaan met mijn moeder. Het winkelpersoneel lachte natuurlijk." Ongeveer een halfjaar geleden had Huisman even geen bijbaan. "De huur en de verzekeringen liepen wel gewoon door. Dan gaat het hard." In de tijd daarna had hij ver> Hoe goed kun jij met geld omgaan? Doe de test op littpi/Avww. nibudjong.nl>test jezelf >ben jij een financiële ramp?/ > Op www.nibud.nl kun je voor 9,75 euro de GeUmjzer Studenten bestellen.

schillende baantjes. "Maar ik was het zat om over geld te moeten nadenken", vertelt hij. "Daarom ben ik net begormen als beveiliger op Schiphol. Tweeëndertig uur in de week. Het verdient lekker. Maar ik moet nu wel in deeltijd studeren." Voor de Duitse Henning Hümmler, master political science, betekent in Nederland studeren geldnood: "Blut? Ja, de hele tijd. Ik ben ia september naar Nederland gekomen en de kosten voor levensonderhoud liggen hier veel hoger dan in Duitsland. Ik check voortdiirend mijn bankrekening en als ik nog maar vijftig

euro heb voor twee weken, weet ik dat ik een probleem heb. Dan probeer ik geld uit te sparen door niet uit te gaan en goedkoop boodschappen te doen. Inderdaad, bij de Aldi. Gelukkig heb ik nu een baantje bij een marketingonderzoeksbureau." Merijn Lücke, derdejaars scheikunde, maakt zich niet zo snel zorgen als hij niet meer kan pinnen. "Natuurlijk gebeurt dat wel eens. Ik koop nogal veel platen op Ebay. Ik mag duizend euro rood staan. Als ik daar een paar honderd euro boven sta, dan voelt het alsof ik dat geld heb om uit te geven. Soms leen ik wel eens wat van vrienden of van mijn broers. Of ik probeer weer wat geld te verdienen met pokeren op internet. Daarmee heb ik het afgelopenjaar toch zo'n vierduizend euro verdiend. Ik heb er nu weinig tijd voor, want ik heb practicimi." Wesley Honselaar, tweedejaars bedrijfskunde, kan zich niets voorstellen bij rood staan. "Je moet gewoon zorgen dat er meer binnenkomt dan eruit gaat, simpel zat." Het lukt Honselaar om elke week vijftig euio te sparen en dan ontzegt hij zich niets. "Ik werk in het cyclotron als bijzitter. Dat betekent dat ik aanwezig moet zijn voor het geval de deskundige een ongeluk krijgt of zo. Ik kan daar ondertussen lekker studeren of internetten." Werk is ook een must voor zelfverklaarde shopaholic Astrid Abdoelkarim, premaster cidtuur, organisatie management: "Ik werk een ochtend per week als apotheekmedewerkster.

drie halve dagen als verkoopster bij VD en zo'n drie keer per maand surveilleer ik op de Hogeschool van Amsterdam." Abdoelkarim woont nog thuis, maar is gek op hebbedingen als schoenen en kleding en vindt bovendien dat haar studie niet onder het werk te lijden heeft. Sterker nog, ze doet ook nog vrijwiUigerswerk: "Als bestuurslid van netwerkorganisatie Young Global People verzorg ik de externe commtinicatie." Om ondanks haar flamboyante uitgavenpatroon niet te vaak in het rood te staan, schrijft Abdoelkarim iedere maand pen vast bedrag over naar haar spaarrekening. "Dan kan ik de rest verbrassen." Mirjam Zevering, premaster pedagogische wetenschappen, verzucht altijd blut te zijn. Hoe erg ze dat vindt, hangt af van haar bui: "Meestal raak ik in de stress als ik minder dan vijftig euro op mijn rekening heb staan. Dan koop ik minder luxe dingen bij Albert Heijn, bijvoorbeeld geen vis of dure wijn. Maar soms weet ik dat ik eigerJijk niet uit eten kan, maar denk ik: ach, geld is een relatief begrip en dan doe ik het toch." Wie er zeker niet gestrest van raakt, is Abdel Rajani, eerstejaars rechten: "Ik heb een beurs, werk zo'n twintig uur per week in de horeca en ik woon nog thuis. Toch leen ik iedere maand geld bij mijn werkende broers en zus. Ik geef nou eenmaal graag geld uit." Reageren? Mail naar: redactie@advalvas.vu.nl

De eerste keer

De eerste keer

College geven

Je flets gejat

MONIQUE VOLMAN (47), HOOGLERAAR ONDERWIJSKUNDE

ILSE KEIZER (22), VIJFDDAARS GENEESKUNDE.

FOTO: YVONNE COMPIER

FOTO: WELIVIOED VISSER

"Ik was behoorUjk zenuwachtig. Volgens collega's was het een moeilijke groep: eerstejaars psychologiestudenten die veel kletsen... Ik was tot de tanden bewapend, had me tot diep in de nacht voorbereid. Bij zoiets ga ik in oorlogskleuren, trek een professioneel pakje aan, lipstickje op. Achteraf gezien viel het reuze mee. Ik was al lang bHj dat ik mijn verhaal zonder haperen had kunnen houden. Maar om te zeggen dat ik er nou van genoten had. Nee, dat zou nog een paar jaar duren. Je weet niet wat studenten denken, je kunt niet in hun hoofd kijken. Dat voelt eenzaam. Ik ben meer voor de interactie. Discussiëren vind ik prettiger dan een verhaal neerzetten. Inmiddels heb ik het lef ontwikkeld dat ik uit mijn hoofd kan vertellen. Studenten vinden dat een teken van goede voorbereiding. Ik was tien jaar geleden wel eens jaloers op collega's die zo genoten van het oreren. Terwijl dat oreren niet echt strookt met mijn onderwijskundige principes als activerend en betekenisvol leren." {WC)

"Omdat mijn fiets kapot was gegaan, kreeg ik een andere van mijn oom. Een mountainbike in de kleuren paars en roze, die we met de auto uit Alphen aan de Rijn overbrachten. De volgende dag ging ik met vrienden uit. De fiets zette ik voor het Maagdenhuis op het Spui. Er zat niet zo'n heel goed kettingslot op, maar ik had geen tijd gehad om meer sloten te kopen. Toen ik om drie uur 's nachts terugkwam, was de fiets weg. Ik wist nog precies waar hij stond, dus ik besefte snel dat de fiets gestolen was. Ik baalde, maar ik wist ook dat het stom was om maar één slot te hebben. Zonder fiets kon ik niet naar mijn kamer aan de De Boelelaan. UiteindeUjk heeft een studiegenoot mij achterop naar huis gebracht. Mijn oom was trouwens niet boos, hij moest erg hard lachen. Nu zitten er vier sloten op mijn fiets. Die houdt het alweer drie jaar uit." (FB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen