Ad Valvas 2007-2008 - pagina 288

A P

PAGINA 1 6

R E M

AP VALVAS 3 1 JANUARI 2008

>Lentjes

>Griff

>De avond van Melanie Provoost Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? Melanie Provoost (23) doet de premaster politicologie. Als we haar tegenkomen in Cultuurcentrum Griffioen, heeft ze net een uurtje kundalini yoga achter de rug.

Nieuws

Ontspanning nodig? "Nee joh, ik kan heel goed tegen stress. Ik had trouwens helemaal niet gedacht dat ik yoga fijn zou vinden. Ik dacht altijd dat je dan een kwartier op één been moest staan, maar tijdens de introductieweek heb ik het samen met een vriendin een half uurtje uitgeprobeerd en het beviel erg goed. Je Hchaam raakt er echt lekker ontspannen van." Maar geen noodzaak na zware politieke zaken dus. "Op het moment zijn het vooral de vakken onderzoeksmethoden en statistiek die me zwaar vallen. Deze week heb ik tentamens, ik hoop dat ik het in één keer haal. Ik doe een premaster, een schakeljaar tussen mijn hbo Europese studies en de universitaire master politicologie, waarbij je elke punt moet halen. Anders kun je het hele jaar overdoen." WU je later naar Brussel? "Tja, dan mag ik samen met 25.000 anderen solliciteren en dan nog drie rondes met drie testen doorkomen, en dan nog moetje geluk hebben. Maar het is wel een droom, later werken als secretaris-generaal van de VN, of als directeur van Human Rights Watch Die kans is natuurlijk klein, maar ik wU later in ieder geval bijdragen aan een betere wereld."

Internationaal of nationaal? "Internationale betrekkingen zijn zo interessant. De interactie tussen verschillende overheden vind ik fascinerend. Als je bijvoorbeeld ziet hoe de koers van de Amerikaanse dollar invloed heeft op de hele wereld en hoe hij de Nederlandse media volledig domineert. Of, andersom, hoe kwesties helemaal genegeerd worden. Half Soedan wordt afgeslacht en niemand Ugt er wakker van."

Moetje toch Ban Ki-moon achterna. "Het hjkt me - nu ik er nog eens over nadenk - eigenlijk een rotbaan' Je zult zulke dingen maar op je bord krijgen, wat een verantwoordelijkheid. Nee, als ik maar gelukkig word en iets nuttigs doe. Ik zal het over anderhalfjaar maar weer eens bekijken, als ik klaar ben met de master politicologie. Eerst maar eens dat tentamen statistiek halen." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia 5ii,uy WAIK (U/ÜAT..,

T^^Srt

(KL.tii

met.

^r^^

<S)I\QU

De laatste keer dat ik thuis de televisie aan probeerde te zetten om naar het nieuws te kijken, donderden er steeds een soort bliksems door het scherm. Na tien minuten begon het in de kamer ook naar brand te ruiken. Sindsdien dus geen nieuws meer. Eerst had ik nog allemaal goeie voornemens om de krant te kopen, maar daar is het eigenlijk ook wel bij gebleven - voornemens. Af en toe loop ik op straat langs een terras waar iemand de krant zit te lezen, en dan pik ik snel even de koppen mee. Zo heb ik vernomen dat die ene lekkere acteur van wie de naam me nu weer even ontschoten is, eh, niet meer is. Ik laat mezelf ook graag van informatie voorzien door andere mensen, nieuwsbrengers als het ware, zoiets als van die rondreizende minstrelen in de middeleeuwen Ze reizen van plek naar plek en brengen, al doende, te hoop lopende dorpehngen het nieuws uit de grote stad. Zo heeft iemand die thuis een televisie heeft, mij afgelopen zaterdag verteld dat de Italiaanse regering gevallen is. Ik weet niet wat ik hier nu aUemaal mee wil zeggen. Ik vrees dat het mijn beste poging tot melancholie is, nu ik weg ben uit Lecce. Vanmiddag ben ik aangekomen in het Nederlands Instituut in Rome voor mijn laatste twee maanden in Italië. Naar Lecce zal ik ooit nog wel eens teruggaan, maar zeker niet binnenkort. Iedereen zegt dat ik het enorm zal gaan missen. Maar daar kan ik me nu nog helemaal niets bij voorstellen. Het heeft wel iets hoor, dat wat ze in vakantiefolders het nog-niettoeristische ECHTE Italië noemen. Je krijgt er inderdaad een authentieke twaalfdeeeuwse nederzettingsuibe van. Maar dat blijft niet zo heel erg lang leuk. Vanochtend in de trein - het is bijna zeven uur van Lecce naar Rome - zat ik zo'n beetje te kijken naar hoe het landschap veranderde. Dat is immers wat je hoort te doen in de trein, wat anders? Op een gegeven moment wdst ik het zeker ik heb al een uur geen enkele olijfboomgaard meer gezien. Ik bedoel niet dat dat erg was, maar het was wel zo. Ben ik nu echt weg uit het zuiden? Nou ja, voorlopig. Lijfelijk althans. Ik heb er nog drie kisten vol met mijn kleren en boeken, ergens in een garage in San Pancrazio. En toch voelt het eerder een beetje alsof ik er nog een arm en een been heb laten staan. Daphne tentjes is alumnus van de VU en doet voor een groot deel van het jaar archeologisch onderzoek in Zuid Italië

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen