Ad Valvas 2007-2008 - pagina 356

PAGINA 4

M

E N S E N

AD VALVAS 21 FEBRUARI 2008

Afwerkplek Toen wij ons htiidige htiis betrokken, was onze tuin van die van de buren gescheiden door een hekje van nog geen meter hoog. Daar viel makkehjk een praatje over te maken. Elke mooie zomeravond werd ik door de buren welkom geheten. "Zo Dick, lekker gewerkt jongen?" Beleefd als ik ben, bleef ik dan meestal even staan. Na de eerste zomer plaatsten wij een schutting, op de wettelijk toegestane hoogte van één meter tachtig. Wij zijn niet zo van de verplichte gezeUigheid, Dat is ons door de buren niet in dank afgenomen. Het woord arrogant viel nog net niet, maar wel de vraag waarom wij niets met hen te maken wilden hebben. In de Griffioen deel ik een kamer met collega Adriaan. Aardige jongen, maar ik ben bÜj dat hij zich zelden vóór de middag op kantoor vertoont. Ik laat me gauw afleiden. Neem de redactieruimte van Ad Valvas. Ik ga elke maand even langs, omdat ze me anders vergeten. Even voorstellen, bij binnenkomst met de klok mee: sterreporter Peter, oudgediende Dirk, de ijverige schrijfsters Weimoed en Floor, opmaker Rob, eindredacteur Win, secretaresse Barbara en hoofdredacteur Marieke. Zo veel mensen op één kamer, ik zou geen letter uit mijn toetsenbord krijgen. Ze willen me niet hebben, maar als ik daar ging werken, zou ik eerst een schutting om mijn bureau zetten. Het gerucht gaat dat in het nieuwe VU-kantoor Atria (meervoud ja, want het gebouw telt meerdere atriums) een heuse kantoortuin komt. Wie wel eens een film over het onderwerp gezien heeft, weet waar dat toe leidt- verplichte praatjes, kantoorhumor, roddel, haantjesgedrag, stiekem gegluur en andere ongemakken. Omdat het CoUege ook wel begrijpt dat het VU-personeel daar geen zin in heeft, is een originele oplossing bedacht: rondom de kantoortuin bevinden zich ruimten, waarin j e je voor bijvoorbeeld een bespreking discreet terug kunt trekken. Een Atrium is dus eigenlijk een soort parkeerplaats met afwerlqjlekken. Het wordt steeds leuker op de VU. Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker bij het Cultuurcentrum VU, Griffioen.

CHRISTIAAN KROUWELS

Marcel Möring en Elsbeth Etty vinden dat recensenten geen vrienden mogen hebben

>Ondertussen in de kerkzaak.. ... moet Marcel Möring even een slolge water nemen van Elsbeth Etty. "Ik geloof dat ik me even liet gaan", verzucht hij. Op het symposium 'Wiens gezag? Literaire kritiek in miitimediale tijden' denken de nieuwe schrijver op locatie en de bijzonder hoogleraar na over de positie van de traditionele recensent. Die heeft te duchten van het internet, waar lezers een platform hebben gevonden om hun eigen mening over een boek en de auteur ongezouten naar buiten te brengen. Dat leidt soms tot excessen. Moring windt zich daar fUnk over op: "Het is werkeUjk te belacheUjk voor woorden. Zelfs als je zegt datje nat wordt als het regent, levert dat nog boze reacties op. Het maakt niet uit wat ik zeg, ik krijg sowieso tachtig doodsbedreigingen per dag." Annette Portegies van uitgeverij Querido is een stuk optimistischer van toon. De autoriteit van de traditionele literaire kritiek is dan misschien wel tanende, maar "als een bekende recensent een juichende recensie schrijft over een boek, dan geeft de uitgever meteen een rondje in het café en kan hij ook meteen de verkoopcijfers naar boven bijstellen." De panelleden mijmeren over de hoogtijdagen van Hteratuur-godheid Kees Eens, die met een bespreking een boek kon maken of breken. "Als hij positief was, dan kon je alvast je nieuwe badkamer gaan uitzoeken" verklaart Jos Joosten, hoogleraar Nederlands in Nijmegen. De jongste aan de tafel is Daan Stoffeisen, VU-

alumnus en boekverkoper bij Atheneum, maar hier vooral aanwezig omdat hij de oprichter is van Recensieweb. Voor die site kunnen lezers recensies schrijven die, vóór plaatsing, worden beoordeeld door een redactie. Als het gesprek.

'Het is één grote slangenkuil, echt waar' want een debat wil het niet echt worden, op de persoon van de literatuurcriticus komt, heeft Stoff eisen een grote troef in handen. Etty klaagt dat de relaties tussen de Nederlandse kritiek en de literatuiir veel te innig zijn. Moring is het roerend met haar eens: "Recensenten mogen eigenlijk überhaupt geen vrienden hebben." Stoffelsen, met opgetrokken schouders en zijn handpalmen naar boven, kijkt het publiek aan en kan zijn punt maken: "Tja... Wij kennen helemaal niemand!" Hij oogst een bescheiden applausje. Gespreksleider Ad Zuiderent (docent nieuwe Nederlandse letterkunde, VU) is achteraf tevre-

den. "Tja, het was misschien geen vuurwerk. Maar we hebben het over de belangrijkste thema's wel gehad. Ik had ook Arjan Peters kunnen uitnodigen, die een flink meningsverschil heeft met Elsbeth Etty. Maar dan hadden we een héél andere discussie gehad." Stoffelsen is trots. "Het is mooi dat we tegenwoordig voor dit soort dingen worden gevraagd. We worden steeds meer geaccepteerd. We zijn trouwens ook voor het eerst geciteerd op een achterflap, wist je dat?" Tijdens het borrelen maakt het thema van de bevriende, dan wel gebrouilleerde, recensenten de tongen los. Nienke Vries (student Journalistiek in Utrecht) verwoordt kernachtig wat ze van het Nederlandse literaire wereldje vindt: "Het is één grote slangenkuil, echt waar. Niemand is onafhankeHjk, iedereen heeft een verborgen agenda! Nee, geef mij dan maar Recensieweb, dat zijn tenminste frisse, jonge mensen." Jos Joosten, die naast hoogleraar ook dichter is, lacht: "Je moet gewoon tegen een stootje kunnen. Het is een piepklein wereldje. De ene dag word ik afgezeken, nee sorry, afgekraakt, door Kees 't Hart, en de volgende dag slaat hij me lachend op de schouders tijdens een feestje. Ik ken hem goed. Kees, aardige vent. Maar jongejonge, die recensie... Ik kan er nog pissig over worden." Zie ook www vublogs nl/moring en www recensieweb nl MARIEKE WITHAGEN

>Finalisten Aan de horizon gloort het onvermijdelijke einde. Vier laatstejaars vertellen tweewekelijks over hun dagelijkse beslommeringen. TEKST: FLOOR BAL FOTO S COMVU/PETER VALCKX EN PETER SMITH

"Ik wU wel aan mijn scriptie werken, maar het is nu beter om even iets anders te doen", vertelt Lisette Bruin (24), student wiskunde. "Ik werk nog steeds aan mijn programmaatje, maar dat lukt niet zo. Het doet niet wat het moet doen en ik snap niet waardoor dat komt. Dat is heel frustrerend. Als ik weet waar het fout gaat, kan ik hulp inroepen. Nu neem ik maar even rust en afstand, zodat ik over een paar dagen met een frisse blik verder kan gaan. Ik werk nu aan een vak dat ik moet afmaken. Verder ben ik naar het strand geweest en speel ik spelletjes met de buren."

"Ik heb laatst de proefopstelling voor mijn experiment uitgeprobeerd", zegt Roderick Voordouw (23), master bewegingswetenschappen. "Dat is een catwalk waarop de proefpersonen een opstakel moeten ontwijken. De staaf die ze moeten ontwijken, deed het niet. Gelukkig kwam ik daar nu achter en niet pas wanneer ik er met proefpersonen sta. Dat is trouwens pas in mei. De camera's die ik nodig heb, zijn nogal populair. Vandaar dat het zo lang duurt."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen