Ad Valvas 2007-2008 - pagina 50

A P

PAGINA 16

R E IVI

AP VALVAS 13 SEPTEMBER 2007

>Lentjes

>Griff

fihê^

>De avond van Janne de Ruyter Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door?

Grenspolitie

In Cultuurcentrum Griffioen ontmoeten we Janne de Ruyter (26), student algemene gezondheidswetenschappen. Ze heeft net de eerste repetitie van dit studiejaar met het VUkoor achter de rug. Hoe was de repetitie? "Ik heb er de hele zomer naar uitgekeken. Het is heerlijk om een avond per week te zingen. We hebben het Requiem van Mozart gezongen, zo van het blad af. Het was de eerste keer dat we het zongen, maar het klonk gelijk al mooi." Hoe lang zitje al bij het koor? "Ik heb er twee jaar bij gezeten, daarna heb ik eenjaar in Nijmegen gewoond en zeven maanden in New York. Toen ik vorig jaar de premaster van gezondheidswetenschappen ging doen, ben ik weer bij het koor gegaan." Wat deed je in New York? "Nadat ik in Nijmegen mijn studie pedagogiek had afgerond met een stage en een scriptie, heb ik een extra stage gelopen in New York. Ik testte daar een programma dat in Finland was ontwikkeld en naar het Engels was vertaald. Er kwamen balletjes met letters naar beneden, en de kinderen moesten de juiste balletjes aankUkken. Maar de kinderen werden er niet echt door geboeid." Hoe was het leven in New York? "Wat me vooral opviel, waren de eetgewoontes. New Yorkers gaan enorm veel uit eten. Vaak hebben

ze niet eens een keuken in hun huis. Ik merkte dat het me meer interesseerde wat de kinderen aten, dan wat ze lazen. Zo komt het dat ik na mijn studie pedagogiek aan de UvA nu aan de VU gezondheidswetenschappen studeer." Hoe kwam je als UvA-student bij het VUkoor? "Mijn vader is al dertig jaar directeur van de Griffioen. Ik kom hier dus van kinds af aan. Vroeger stond ik vaak achter de bar en ik ben naar veel voorstellingen geweest."

Dan heb je vast wel tips voor komend studiejaar. "Ik heb net vanavond kaartjes gekocht voor Wende Snijders. Ze heeft een muzikaal theaterprogramma. Ik heb enthousiaste verhalen over haar gehoord. Daarnaast ga ik in elk geval naar 'De smaak van Seidell'. Elk jaar wordt een wetenschapper uitgenodigd om een theaterprogramma samen te stellen, en dit jaar is dat een hoogleraar gezondheidswetenschappen, dus daar moet ik heen." TEKST EN FOTO: LILIAN ROOS

>Cordelia 6AL1A09

jUun..

(J«MK'

tbk

"Pavarotti is dood'" schalde het over de opgraving. Onze werkdagen beginnen om zes uur 's ochtends. Ik verbaas me er altijd over hoe constant het telefoonverkeer van mijn ItaHaanse collega's is. Tussen zes uur en halfzeven is iedereen al minstens één keer door zijn/haar moeder gebeld. Hoe vaak bel ik mijn moeder? ledere week? Nou ja, toch minstens iedere twee weken. Bij voorkeur om haar te vertellen dat alles Heel Goed gaat, er Geen Enkel Probleem is en ik Enorm Geliokkig ben. We hebben het meestal niet over recente sterfgevallen van dikke operazangers. Aan de andere kant leef ik momenteel zonder radio, televisie en internet en zou een famiHelid als informatiebron dus best handig zijn. Want wat als de moeder van mijn collega GiuHana haar deze waardevolle nieuwsflits niet had doorgespeeld? En Giuliana, dientengevolge, niet aan mij ? Ik zou toch verdorie blijven denken dat Pavarotti nog steeds gezond en wel op de aardbol rondwaggelt. Ik geef toe dat het in dit geval niet echt om een enorm relevant nieuwsfeit gaat, maar als je de dood van Pavarotti kunt missen, kun je andere dingen ook missen. Vorig jaar kwam ik terug van een andere opgraving, in Spanje, en vernam pas na twee weken in Nederland terloops dat het kabinet onlangs was gevallen. Ja, niemand vertelt mij ook ooit wat. Over missen gesproken. Vorige week las ik in het vliegtuig een interview met Angelina JoUe. De kop van het stuk luidde: Tk houd ervan om mijn grenzen op te zoeken.' Persoonlijk heb ik gemerkt dat ik grenzen opzoeken ook best een opwindende bezigheid vind, maar die van mij houden geen verband met Brad Pitt en/of het adopteren van Cambodjaanse weesldndjes. Vier maanden intern op een opgraving in Zuid-Italie wonen, dat is pas leven op het randje! Als je iedere dag om vijf uur op moet, gaat het tamelijk hard met het opzoeken van je grenzen. Sterker nog, het is soms hard zoeken naar waar ze nu weer gebleven zijn. Ik noem maar even een paar fundamentele levenskwesties Hoe vaak is het nu daadwerkelijk nodig om schone sokken aan te trekken? Ze worden toch meteen vies. Wat is eigenlijk het nut van deodorant? Je stinkt toch wel. Waarom heb ik zoveel kleren? Ik draag toch steeds hetzelfde. Zou het helpen als ik vaker met normale mensen telefoneer? Het voorgaande overlezend, vrees ik eigenlijk van wel. Ik denk dat ik mijn moeder ook eens ga beUen. Daphne Lentjes is alumnus van de VU en doet voor een groot deel van het jaar archeologisch onderzoek in Zuid-ltalie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen