Ad Valvas 2007-2008 - pagina 345

I

BOEKENWEEK 2 0 0 8 I PAGINA 9

•

\

ROBERT KLAASSEN (52), bibliotheekmedewerker "Ik schrijf gedichten, korte verhalen en toneelstukjes over allerlei onderwerpen. Er zitten wel vaak elementen uit de klassieke oudheid in. Voor de bibhotheek heb ik me negentien jaar lang met klassieke talen beziggehouden, zo is mijn interesse daarvoor gewekt. Eén keer is er een verhaal gepubliceerd. Dat verhaal had ik ingezonden voor een wedstrijd. Het is genomineerd, maar ik heb uiteindelijk niet gewonnen. Het is wel opgenomen in een bundel die naar aanleiding van de wedstrijd is uitgebracht. Het heet Defoto en de zoon en gaat over een moeder die zo gefixeerd is op een bepaald beeld van haar zoon, dat ze de ontwikkeling van die jongen volkomen mist. Ik wUde een verhaal schrijven waarin de lezer iemands innerlijke leven kan reconstrueren iiit haar handelingen. Ik schrijf eens in de week, op mijn computer aan de V U . ^ ^ j j J j ^ ^ ^ g g ^ ^ p n de mensa en daarna ga ik schrijven. De laatste tijd schrijf ik even geen fictie, maar werk ik aan een bibliografie van de secundaire Uteratuur rond de Jezuïtische theoloog Piet Schoonenberg. Dat doe ik op eigen initiatief, maar de universiteit in Leuven is erin geïnteresseerd. Ik heb weleens werk naar een uitgeverij gestuiird. Toen kreeg ik een standaardbrieQe met een beleefde afwijzing en daarna heb ik het nooit meer geprobeerd. Ik schrijf het voor mezelf en voor mensen in mijn omgeving. Mensen die het leuk vinden, die geef ik weleens wat om te lezen."

RONALD KROEZE (24), promovendus geschiedenis "Afgelopen zomer ben ik met twee studiegenoten op zoek gegaan naar de oostgrens van Europa. We wilden antwoord op de vragen wat Europa is, waar Europa eindigt en Azië begint, en of dat merkbaar is. We hebben de reis grotendeels per trein gemaakt. We zijn begonnen in Berlijn en geëindigd in Sachalin, voor de Japanse kust. We hebben de tocht beschreven ^ t w i n t i g artikelen voor nrc next, die zijn te lezen op www.nrc.nl/europa/ grenspaal en we zijn nu bezig met een boek voor uitgeverij Atlas. Het is een mix van reisimpressies, historisch onderzoek en journalistiek. We hebben ook bijzondere mensen geïnterviewd, bijvoorbeeld Nederlandse ondernemers in de Oekraïne, een voormalige duikbootkapitein die nu vishandelaar is in Moermansk en de directeur van de kemwapenfabriek in Tomsk. We hebben ons maanden voorbereid, contact gezocht met onder meer het Ministerie van Buitenlandse Zaken, dat onze reis ook voor een deel subsidieerde. Het schrijven van de artikelen hebben we onder elkaar verdeeld. Dan deed die weer de uitwerking van een interview en maakte de ander een reisverslag of een historisch verhaal. Als je vier maanden zo intensief met elkaar omgaat, ga je op dezelfde manier denken en ook schrijven, dus met de eenheid van stijl in het boek zit het wel goed. Natuurlijk is er verschil van mening, maar de een vult een stvik van een ander aan."

Hemelbestormer

Tiraspol (Transdnesrië)

'Kom Pegasus, mijn trouwe paard, een godentitel ben ik waard; gezwind de berg op, bestorming van de top.

Aangekomen bij de Transdnestrische grens begint het pas echt. De eerste douanier gebaart ons grijnzend de touringcarbus uit te stappen en brengt ons naar een kleine keet, waar zijn collega achter zijn bureau afwacht. Door de openstaande ramen horen we al snel 'Gallandia' rondzingen, nieuwsgierige douaniers kijken met een cynisch lachje toe. In de keet blijft de douanier ijzig kalm en op intimiderende wijze laat hij ons al onze zakken legen en de inhoud ervan voor zich uitstallen. Ibuprofen en keelpastilles zijn verdacht, argwanend informeert hij of het geen XTC is. Aan zijn blik is te zien dat hij speelt alsof hij er niets van gelooft. Met een getrokken zakmes overweegt hij of hij onze opblaasbare Europese grenspaal zal opensnijden en slechts met de grootste moeite kunnen we hem hiervan weerhouden, nadat we zweren dat we geen demonstraties zullen organiseren. De douanier vindt het duidelijk Jammer dat hij niets heeft kunnen vinden. Toch weigert hij ons Transdnestriè in te laten gaan, omdat onze papieren zogenaamd niet in orde zijn. We besluiten er een discussie aan te wagen, waarvan de douanier het zelfs warm krijgt. Zijn overste die hij smekend aankijkt, gebaart dat hij het zelf moet oplossen, waarop hij zijn volgende troef uitspeelt. 'Het is niet mijn probleem, hier hebben Jullie Je paspoort weer terug. Transdnestriè komen Jullie niet in.' We dringen nog wat aan maar zien in dat het geen zin heeft. Ten einde raad vragen hoeveel hij 'nodig' heeft om onze registratie rond te maken. Hij antwoordt zonder blikken of blozen: '150 euro'. Uiteindelijk schrapen we uit alle hoeken en gaten van onze bagage zo'n tachtig euro bij elkaar. We geven het hem, waarop hij allervriendelijkst de formulieren voor ons klaarmaakt. Dit was niet erg Europees!

Bij goden zal ik wonen, de oppergod onttronen; nog meer eer en roem vergaren, Ja, grote sommen geld bewaren. Een groot dichter zal ik zijn, mij sieren wagen, krans en wijn; de lauwerkrans zal ik krijgen, een smaak zo zoet als vijgen.' Zo dacht ik in mijn overmoed, verlangend naar meer geld en goed; verlangend naar der mensen eer, nu zittend bij de pakken neer. Nu, onder de hemel onbereikbaar, wachtend op een goddelijk gebaar; nu het opstijgen is verleden, hopend op een doorbraak naar beneden. Dan zal de muze bij mij wonen, hier mijn dichtsels gaan bekronen; de hemel is voor godentronen, de aarde voor de mensenzonen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen