Ad Valvas 2008-2009 - pagina 502

12 ad rem

ad valvas

>Koning

>Griff I

\ " *V %,^'7'*y*

>De avond van Matthijs Maes Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door?

ca

Matthijs Maes (23, international business administration) woont op Uilenstede en werkt sinds een maandje in The Basket, het nieuwe grand café op de VU-campus. Hij heeft goede herinneringen aan het oude Bruin Café.

Luchtje

Werkte je daar ook? "Ja, ik deed daar van alles. Ik was geen leidinggevende, maar kreeg wel gezeur als het misging. Dat is wel een verschil met hier. In The Basket gaat het er een stuk professioneler aan toe. Hier heb ik gewoon een baas die de verantwoordelijkheid heeft. In het oude café was het chaotisch, maar dat hoorde er ook een beetje bij. En ik heb er mijn vriendin ontmoet!" Hoe ging dat? "Het was vlak voor kerst. Ik stond achter de bar, zij ervoor. Ze zei dat ze gehoord had dat ik naar Berlijn ging, en dat zij uit Berlijn kwam .. Een paar maanden later waren we samen en inmiddels hebben we een huis bij Ostkreuz in Berlijn. Daar staat alles mijn bed, mijn boeken... Ik ben eigenlijk maar tijdelijk weer in Nederland, alleen om mijn bachelor af te maken." Waarom Berlijn? "Ik heb een paar vrienden die er een semester Erasmus hebben gedaan. Op een gegeven moment stonden we met z'n drieeen in Club 11, bij Ellen AUien, een techodj uit Berlijn. We hadden het erover waar ik

naartoe zou kunnen gaan. 'Vind je dit goeie muziek?' vroegen ze. 'Dan moetje naar Berlijn.' En zo geschiedde Ik ben in februari teruggekomen." Maar je gaat dus weer terug. "Voor mijn master. Ik snijd hier alle banden door, in ieder geval voor twee jaar. Ik ben al een beetje een vreemde in mijn eigen land op het moment. Van de gemeente Amstelveen moet ik bij Vreemdelingzaken langs om te vertellen dat ik niet stiekem kinderen in het buitenland heb of zoiets. Ze willen blijkbaar even mijn gezicht zien, ik snap

het ook niet! Maar zo snel kan het dus gaan." Ben je van plan Duitser te worden? "We zien wel' Met mijn opleiding kan ik overal aan de slag, dus het is afhankelijk van wat mijn vriendin wil doen. Ze studeert medicijnen, en met haar connecties kan het Leipzig worden, maar ook Groningen of zelfs de Verenigde Staten Mal gucken! Wie weet waar we over tweeëneenhalf jaar zijn." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia REALtTV'

A4 (^^i^ cUi: o^ (koAx,

Er hangt een vreemde, penetrante lucht op de afdeling. Iedereen mijdt gang A, de plek waar patiënten die een gevaar voor zichzelf of hun omgeving zijn, tijdelijk in een cel zitten. De politie heeft zojuist een patient binnengebracht die voor overlast op straat zorgde. Alleen al de geur die hij verspreidt, zou voor mij het criterium 'overlast veroorzaken' rechtvaardigen. Iemand moet de patient gaan ondervragen waar komt hij vandaan? Wat doet hij hier? Is hij onrustig in zijn hoofd? Gebruikt hij medicijnen? Deze eer valt 'mijn' arts-assistent te beurt. En daarom rnag -of in dit geval, moet- ik mee. Met een kleine stoet medewerkers vertrekken we naar gang A, waar de doordringende geur ons bijna verlamt. Dan moet de cel ook nog eens open. De sleutelbewaarder kijkt ons aan alsof we het laatste oordeel tegemoet gaan, haalt diep adem en draait de sleutel om. De deur draait langzaam naar buiten open. Het lijkt mee te vallen de geur wordt niet erger. Maar als we onze patient zien zitten kors'tig verkleefd haar, lange, bruine nagels en sokken die vergroeid lijken met zijn voeten, slaat de geur ons alsnog ongenadig in het gezicht. De arts schraapt zijn keel, biedt de man een glas water aan en vraagt hoe het met hem gaat De patient reageert niet. "Do you have pain?" Geen antwoord. "Canyou look at me'' Pain^" herhaalt de arts. De patient kijkt even op, schudt van nee en pakt het bekertje water om er vervolgens een klodder roodbruine smurrie in uit te spugen De medewerker naast me begint te kokhalzen. "Can you show me your teeth^" vraagt de arts terwijl hij zijn walging - zo goed als hij kan - probeert te verhullen. De patient maakt een grijnsbeweging en in één oogopslag zien we dat zijn tanden half weggerot zijn en zijn tandvlees zwaar ontstoken is De patient zelf maakt vreemd genoeg de indruk dat hij er niet onder lijdt. Helaas is er met de man geen gesprek te voeren en de arts verzucht dat er dan maar lichamelijk onderzoek verricht moet worden. Vijf paar ogen kijken mij aan. Ik mompel dat ik bang ben niet in staat te zuUen zijn een betrouwbaar onderzoek uit te kunnen voeren. De arts glimlacht "Ik doe het wel." Hoezo botte dokters en rotklusjes tijdens je coschappen? Even later verdwijnt 'mijn' arts achter de beveiligde deur. En stap ik, met gemengde gevoelens, de frisse buitenlucht in.

Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen