Ad Valvas 2008-2009 - pagina 96

AD VALVAS 9 o k t o b e r 2008

12 AD REM

>Koning

>Griff

Al Vote)

1^1 \

>De avond van Valdas Maslinskas Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU­studenten. Hoe brengen zij hun avond door? Vrijdag, halfzeven. Valdas Maslinskas (23, tweedejaars master laserphysics)komt met vier halve Uters bier het supennarktje van Uilen­ stede uitgelopen. Het is duidelijk weekend...

Roesje

Feestje vanavond? "Nee joh, net negen uur gestudeerd! Ben bekaf. Ik zit waarschijnlijk de hele avond met raijn vriendin op Skype te klet­ sen. Ik kom uit Litouwen en doe hier vanaf half augustus een Erasmusjaar. Ik ben bezig met mijn masterthesis over de^requency comb. Dat is een apparaat waarmee je ongelooflijk precieze metingen kunt doen." Waarom de VU? "Hier hebben ze een goed laboratorium. Ik had ook naar Zweden kunnen gaan. Maar toen ik in VUnius werkte, kreeg ik een tip van een jongen die aan de VU mensen kende. Hij raadde me aan Kjeld Eikema te schrijven, een docent hier. Dat heb ik gedaan, en hij is nu mijn scriptiebegeleider. Ik volg geen lessen, ik doe aUeen mijn scriptie." Lukt dat een beetje? "Ik ben hier heel gedis­ ciplineerd bezig. Zelfs als het niet echt hoeft, ben ik van negen tot vijf op de universiteit. Ik ben hier gekomen om te studeren, niet om te blowen of om keihard te drinken. Ik vind het leuk om zo hard te werken, het is ook echt een interessant vak. Ik denk nu serieus over mijn toekomst na."

In Litouwen deed je dat niet? "Ik maakte me lang nergens zorgen over, tot mijn vijfde jaar aan de universiteit. Ik verveelde me opeens ontzettend. Elke dag dezelfde straat, dezelfde universiteit, hetzelfde leven. Ik moest echt weg daar, anders werd ik gek. Ik heb twee weken nagedacht over het Erasmusjaar en toen heb ik de knoop doorgehakt. Nu weet ik nog steeds niet hoe de toekomst eruit ziet, maar ik ben er tenminste mee bezig."

Als je klaar bent hier, wat dan? "Dan ga ik eenjaar een paar baantjes uitproberen voordat ik besluit of ik een PhD wil doen of niet. Dat zal dan wel in het buitenland zijn. Iedereen met hersenen loopt weg uit Litouwen, omdat het laboratoriummaterieel zo slecht is. Dat is echt een probleem. Er zijn veel goede Litouwse wetenschappers, maar ze werken allemaal in het buitenland. Maar ik zal altijd naar Litouwen terugkeren." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia GUL2l(p

? (mAx^s/K.'.

Mevrouw Mulder wordt de onderzoekskamer ingereden. Haar zenuwachtige blik ontspant zodra ze mij ziet staan. Ik heb mevrouw Mulder de vorige dag al op de Spoedeisende Hulp ontmoet, waar ze me toevertrouwde dat haar vorige contact met dokter Vermeer alles behalve prettig was verlopen. Tot mijn grote verbazing omschreef ze hem als kortaf en ongeïnteres­ seerd. Ik ken dokter Vermeer juist als een heel betrokken en behulpzaam arts. Misschien had hij een slechte dag gehad toen mevrouw Mulder met hem kennismaakte' Nu grijpt mevrouw Mulder me bij de arm. "Wat gaat er gebeuren?" Ik kijk naar dokter Vermeer, maar die zit druk achter de computer de administratie te doen. Snel leg ik de procedure uit. "Opschieten mensen, we lopen achter op schema!" roept dokter Vermeer zonder op te kijken. "Kan ik geen roesje krijgen'" Mevrouw Mulder staat op het punt in huilen uit te bar­ sten. "Eh, dokter Vermeer' Kan mevrouw een r..." "Tuurlijk krijgt ze een roesje. Dag mevrouw, ik ben dokter Vermeer, de zuster geeft u nu een roesje." De paniek is aan mevrouw Mulders ogen af te lezen. "U voelt niks van het roesje en u zult zich niks van het onderzoek herinneren, dat wüt u toch?" probeer ik mevrouw in een wanhopige poging gerust te stellen. Mevrouw knikt en een minuut later ligt ze rustig te 'slapen'. Na het weekend besluit ik bij mevrouw Mulder langs te gaan. Het voelt toch een beetje alsof ik haar voorgelogen heb over dokter Vermeer. En wie weet, wil ze nog wat over het onderzoek weten. Als ik de verpleegzaal binnenloop, begroet mevrouw me lauwtjes. Ik weet niet hoe ik moet beginnen­ "Nou, dokter Vermeer..." Voor ik mijn zin kan afmaken, onderbreekt mevrouw me: "U had helemaal gelijk, hoor, wat een aar­ dige man! Hij kwam zaterdag speciaal langs om uit te leggen hoe het onderzoek was gegaan. Hij legde zeHs zijn hand op mijn schouder!" zegt mevrouw verrukt. "Maar, het onderzoek...?" stamel ik. "Daar weet ik helemaal niks meer van! Komt door het roesje, heeft dokter Vermeer me verteld!" Het begint me te dagen dat een roesje ook de herinneringen vlak vóór toediening wegvaagt. Mevrouw Mulder weet niks meer van mijn uitleg, steun en geruststelling. Dokter Vermeer is nu haar held. Gedesillusioneerd loop ik even later weer over de gang. Dokter Vermeer wist dit natuurlijk allang. Ik heb weer iets nieuws geleerd. Maar ik weet niet of ik er bHj mee ben.

Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen