Ad Valvas 2008-2009 - pagina 382

AD VALVAS 26 m a a r t 2009

12 AD REM

>Griff

vit. ,£m($^

>De avond van Emma Smid Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU­studenten. Hoe brengen zij hun avond door? Emma Smid (26, master nutrition and health aan de Wageningen Universiteit) kijkt nog net niet scheel van de vele uren achter haar com­ puter. Ze heeft de hele dag aan haar scriptie gewerkt, vertelt ze. Wacht even. Wageningen? "Ja. Gek hè? Toen ik klaar was met mijn studie voedsel en diete­ tiek aan de HvA kon ik kiezen, een vervolgmas­ ter van eenjaar aan de VU, of twee jaar nutrition and health in Wageningen. In de zomer was ik nog bezig met mijn scriptie en dus was ik veel te laat voor het assessment van de VU, maar in Wageningen kon ik nog terecht." Maar dan ga je daar toch wonenf ? "Ik had in het laatste jaar van mijn hbo­opleiding eindelijk deze kamer gekregen, helemaal voor mezelf Eigen keuken, eigen badkamer... Dat geef je niet zomaar op natuurlijk. Vorig jaar moest ik wel regelmatig om half zes mijn bed uit om om half negen coUege te volgen, maar ach... Ik heb een tijdje in Canada onderzoek gedaan en daar zitje rustig anderhalve dag in de trein voor een tripje." Ja maar toch... Elke dag heen en weer.' "Het valt echt mee. Dit is een perfecte locatie, ik ben zo op station Zuid en sinds december gaat er zelfs een rechtstreekse trein. Wat ik wel grappig vind, is datje echt merkt datje landinwaarts

gaat. Het kan hier een beetje miezeren, maar dan sta je daar dus gewoon in de sneeuw! Daar vergiste ik me afgelopen winter wel eens in. Per ongeluk hoge hakken aangetrokken, of een te koud jurkje." Je dacht niet: laat maar zitten? "Ik zag me­ zelf niet echt als diëtist werken, ik wilde iets anders. Nu zit ik veel meer op mijn plek. Ik doe onderzoek aan het RIVM [Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Müieu, red.] naar de relatie tussen sociale steun en sterfte. Mensen die zich gesteimd voelen in hun sociale leven, leven

langer, is de gedachte. Ik ben een beetje met cijfertjes bezig, en dat vind ik erg leuk." De wetenschap in dus? "Ja, dat had ik niet gedacht. Ik ben ooit aan de VU begonnen met medische natuurwetenschappen, en toen vond ik het allemaal maar niks. Dat kwam waar­ schijnlijk door de natuur­ en scheikunde in die studie. Nu denk ik eraan om een promotieplek te gaan zoeken, misschien wel aan de VU... kan ik eindelijk weer fietsen!" TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia CbALAMtERiEr

t^yut/

Y'^Qsäa.

(^LS^AcUoidb.

(föp­ il9liëkil(p

Hier een belangrijke mededeüng. In het hoofd­ gebouw heb je tien Hften, en tenzij je het geluk hebt op de begane grond te werken, is de kans groot datje er een aanzienlijk deel van je wer­ kende/studerende leven in doorbrengt. Samen met heel veel andere mensen, want dat is gezel­ lig, even tien verdiepingen lang met je neus in het nekhaar van een willekeurige collega staan. Er zijn echter ook mensen die dat helemaal niet gezellig vinden. Ze zijn te herkennen aan hun bezwete voorhoofden en hun neiging om de Hft zo snel mogelijk te willen verlaten. Dit zijn de mensen die bij iedere verdieping als bezetenen op de 'deuren dicht'­knop staan te hameren. Bijna iedereen doet het tegenwoordig, de deur is nog niet eens open of ze staan al met hun vingers aan de knop. En nu komt het­ dat werkt niet. Ik weet dat, want ik heb het vanochtend eens uitgebreid onderzocht. Er zit een stopwatch op mijn telefoon en ik had zoals gewoonlijk niets beters te doen. Voor de volledigheid vermeld ik even dat ik mijn experiment heb uitgevoerd in de noordoosteUjke Uft van de kleine liftengroep. Er zit overigens géén kompas op mijn telefoon, dus je kunt je indenken hoe lang het duurde voordat ik die locatie met zekerheid vast had weten te stellen. Mijn bevindingen zijn de volgende. Ten eerste is de tijd die de deuren nodig hebben om van volledig geopend naar volledig gesloten te gaan (T, in seconden) sterk afhankelijk van twee variabelen: of en hoe veel mensen er doorheen lopen en of er een verdiepingsknop is ingedrukt. De langste T's die ik heb gemeten, vonden meestal plaats op de begane grond, als er heel veel mensen instapten, of op de vijftiende verdieping, als ik in m'n eentje in de Uft stond, niet uitstapte en vergat om een knop in te drukken. De T kon dan oplopen tot twaalf. Als die variabelen allemaal geen rol spelen, kun je de T terugbrengen tot zes. Zonder gebruik van de 'deuren dicht'­knop, want die maakt wel iets liit, maar hooguit anderhalf Nu geef ik toe dat dat significant te noemen is op een totaal van zes, maar dan nog. Het absolute record was, inderdaad, viereneenhalve seconde, maar toen zat ook echt alles mee. En waimeer, vraag ik u, zit aUes mee in het leven? Precies. Conclusie: laat de 'deuren dicht'­knop met rust. En geniet van die extra anderhalve seconde die je niet hoeft te werken.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek. Lees ook Lentjes Online op www.advalvas.vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen