Ad Valvas 2008-2009 - pagina 288

09 AD VALVAS 29 j a n u a r i 2009

16ADREM

>Griff

>Koning

stuit

>De avond van Heleen van der Knaap 4a^w»?:-^iy

Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door?

iiifiiniiri

Het is half acht 's avonds. Heleen van der Knaap (27, tweedejaars master psychologie) doet open in badjas. Ze lag net even te slapen. Halverwege ons gesprek gaat de wekker af.

Stoorzender

Was je zo moe? "Ik heb nogal een eind gefietst vandaag, naar Amsterdam Noord en weer terug. Toen ik thuiskwam had ik nog geen trek, mijn computer is stuk dus studeren of muziek luisteren kan ik ook niet, en er was niks op tv. Even liggen, dacht ik toen. Eigenlijk leid ik een totaal geestdodend leven nu ik mijn computer moet missen. Wel lekker rustig'" Wat deed je in Amsterdam Noord? "Ik werk drie dagen in de week in de thuiszorg. Ik kom bij jonge vrouwen met kinderen, mensen met psychische problemen en één schattig oud dametje. De meeste mensen zijn heel schappelijk. Ze gebruiken je echt niet als sloo:Qe of als werkster, ze werken zelf ook heel actief mee." Ben je ook een soort therapeut voor ze? "Ik ben daar niet als psycholoog. Natuurlijk stuurt de thuiszorg me wel naar bepaalde mensen vanwege mijn achtergrond, maar ik help mensen niet op die manier. Soms is dat wel moeilijk. Ik heb een man die schizofreen is. Hij deed absoluut niets aan zijn huishouden. Ik heb hem nu wel zover dat hij de boel een beetje bijhoudt, voor mij. Als ik zie dat hij iets minder

>Cordelia (PSSMOS Q^

ZU^/kiMKTVV

wc-papier door zijn huis gegooid heeft, ben ik albUj." Het lijken me heftige mensen, met wie je werkt. "Het is soms zoeken wat kun je van ze vragen'' Ik ben weleens gewaarschuwd voor bepaalde mensen, maar ik heb het altijd in goede banen kunnen leiden. Als mensen ontdooien dan heb ik toch weten over te brengen dat ik daar met de beste bedoelingen kom. Je komt toch zomaar iemands leven binnen Ik heb een hoop levenswijsheid opgedaan in die huizen."

Kun je er voor je studie ook iets mee? "Wat ik in de thuiszorg heb geleerd is dat ik overal wel mee uit de voeten kan. Wat me het meest trekt is angstproblematiek, maar ik weet nu zet mij maar ergens neer en ik vermaak me wel. Maar eerst moet die scriptie af, als dat nog gaat zonder computer... In het weekend kan ik namelijk niks doen, de VU is dan dicht. Gelukkig kan ik een UvA-inlogcode lenen van een huisgenoot." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

Ik heb er lang over nagedacht, het probleem met mede-coassistenten besproken, maar ook zij komen er niet uit. Het probleem is niet op te lossen zonder hulp van de professor. "Professor, stoor ik? Is er een vertrouwenspersoon met wie ik kan praten?" Hij kijkt me fronsend aan "Ja hoor, ga je gang." Ik probeer een zo duidelijk mogelijk beeld van de situatie te schetsen. "Je bent nu volwassen en volwassenen lossen dit soort problemen onderling op." Verbijsterd antwoord ik "Dat hebben we al geprobeerd, maar het haalt niks uit." Mijn vertrouwenspersoon schudt zijn hoofd en pakt zijn jas. hij moet ervandoor. "Wie denk je wel niet datje bent? Begint net aan haar coschappen en denkt dat ze nu de dienst al uitmaakt! Dat gedrag moet jij razendsnel afleren, want zó werkt het niet in een ziekenhuis!" Ik weet even niet wat ik moet antwoorden. Ik kwam de secretaresse aUeen maar melden dat de coassistenten hun eindpraatje deze week in een andere zaal houden. In die zaal is een beamer, waardoor we niet met acht man naar een klein computerbeeldscherm hoeven te staren die in de 'traditionele' kamer staat. De beamerzaal staat de rest van de dag toch leeg optimaal gebruik maken van de middelen en initiatiefrijke co's, was dat niet waar iedereen blij van wordt? Blijkbaar niet. "Maar mevrouw...", "Maar? Maar? Wat een brutaliteit' Jij bent niet in de positie om mij tegen te spreken." Ik probeer mijn opborrelende gevoelens te onderdrukken, terwijl ze doorraast over mijn incompetentie en hoe het systeem dan wél in elkaar zit- voor het gebruik van een zaal moet ruim van tevoren een schriftelijk verzoek worden ingediend, zodat een en ander gedeclareerd kan worden bij de betreffende afdeling. Een van mijn medeco's Hgt onder tafel van het lachen, de anderen hebben met open mond staan luisteren. "Is dat echt gebeurd^" durft er een te vragen. "Jazeker, dit verzin je toch niet?" En dan komen de verhalen los. Over arts-assistenten die hun eigen fouten op de co afschuiven en over specialisten die er een groot plezier in scheppen het zelfvertrouwen van de co tot het nulpunt af te breken. "Geef geen kritiek op de afdeling, dat gaat je je beoordeling kosten", waarschuwt de assistent die ons de eerste dag van het nieuwe coschap over de afdeling rondleidt. We knikken begrijpend. En we zwijgen. Want we wiQen hem allemaal dolgraag, die schapenbtd. Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haarcoschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen