Ad Valvas 2008-2009 - pagina 321

AD VALVAS 5 m a a r t 2009

STUDENTEN 05

Oefenen in onderbroek Voelen en goed kijken zijn voor artsen vaak belangrijker dan het gebruik van hightech apparaten. In het gloednieuwe Klinisch Trainingscentrum oefenen coassistenten daarom op elkaar. TEKST: FLOOR BAL FOTO'S: COMVU/YVONNE COMPIER

Een keurige oudere dame met een opgestoken wit kapsel bespreekt haar medische problemen. "Ik ben de laatste tijd extreem moe en vergeetachtig. In de bibliotheek waar ik als vrijwilligster werk, kan ik de boeken die ik net weggezet heb niet meer terugvinden." Haar angst om, net als haar grootmoeder, dement te worden, is aangrijpend, maar gespeeld. De patiënte op leeftijd is vrijwilHger Greta Kuijper. Eens in de maand mogen geneeskundestudenten hun gespreksvaardigheden op haar oefenen. Vandaag, dinsdag 24 februari, doet ze dat voor het eerst in het nieuwe Klinisch Trainingscentrum (KTC) in het VUmc. Student Jurjen Versluis luistert naar Kuijpers klachten en stelt vragen. Af en toe vat hij haar antwoorden samen. Medisch psycholoog Jessica Pijl vraagt na afloop wat hij van het gesprek vond en of hij een diagnose heeft kunnen stellen. Daarna geven zijn medestudenten hun mening. "Je had een goede gevoelsreflectie en toonde je erg begripvol", vindt Kevin De Decker. LUian Brouwer vindt dat Versluis de klachten prima heeft gespUtst, maar adviseert om de structuur van het gesprek beter te volgen. Waimeer het gesprek van Jurjen helemaal geëvalueerd is, zijn de volgenden aan de beurt. Een nieuwe groep studenten komt de kamer biimen en weer mag Kuijper vertellen over haar vergeetachtigheid.

Voelen Het trainingscentrum wordt pas eind april officieel geopend, maar is al sinds 19 februari in gebruik. Het centrum is zo nieuw dat de studenten onderweg nog verdwalen. "Bij de receptie zeiden ze dat ik in de kelder moest zijn", moppert een studente die bij de liften op de begane grond staat te wachten. Dat klopt niet, de afdeling is van de vierde tot en met de zevende verdieping van de polikliniek te vinden. Het ruikt er naar verf en pasgelegde vloerbedekking. In de gang staan verhuiskratten opgestapeld. De gekozen kleursteUing is pittig oranje Unoleum met paarse vitrage. Wie in het in de oefenruimtes gummende medische apparatuur verwacht, komt bedrogen uit. De belangrijkste vaardigheden voor artsen bestaan tut luisteren, kijken, vragen en ouderwets handwerk voelen. Een verdieping hoger demonstreert neuroloog Tjeerd Postma in hoog tempo alle onderzoeken die bij het eerste onderzoek met een neurologiepatient gedaan worden. Zijn instrumenten een spatel, een wattenstaafje, een reflexhamer, een oogspiegel en een heel assortiment aan stemvorken. Zijn proefpersoon een studente die, slechts gekleed in T-shict en onderbroek, op een onderzoekstafel zit. De testjes die Postma doet, lijken simpel. Maar een vlekje in een oog of het rimpelen van een tongbeweging kan een aanwijzing zijn voor een ernstige afwijking. Hij vraagt de 'patiënte' naar haar naam "Soms antwoordt iemand met Jezus, dat zegt al heel veel." De 22 studenten volgen zijn bewegingen nauwlettend aan het einde van de middag volgt een toets Postma laat zijn proefpersoon haar armen voor zich uitsteken met haar handpalmen omhoog. Wanneer een arm naar binnendraait, dan is er iets aan de hand in het centraal gebied van de

hersenen." "Hoe lang moet een patient dit kunnen?" vraagt een studente "Langer dan een uur houdt niemand het vol", grapt Postma.

Geflirt Het nieuwe centrum was hard nodig, vertelt hoofd KTC Hester Daelmans. "In de faciliteit hadden we oefenruimtes voor coassistenten, maar die werden veel te klein. Dat komt doordat we in het nieuwe curriculum meer structureel aandacht aan vaardigheden besteden. De studenten volgen nu in hun eerste masterjaar een soort junior coassistentschap. Daarom komen ze elke week op het KTC om te oefenen." Voorlopig zijn zij de enigen die hier rondlopen. De masterstudenten uit het oude curriculum blijven nog in de oude ruimte in de faculteit. Docent klinische vaardigheden en voormalig cardioloog Cees van Rees is enthousiast over het trainingscentrum. "Het is een goed geoutilleerde afdeling en een uitnodigende leerruimte. Een prettige plek om te zijn." In zijn leslokaal staan zeven onderzoeksbanken, maar voorlopig zitten alle studenten aan tafeltjes en kijken naar het bord. Daar tekent Van Rees het geluid van harttonen en ruis na. Een blondine houdt haar hoofd schuin richting haar buurman terwijl ze zachtjes met hem fluistert. Wordt hier geflirt tijdens het college? Haar volgende opmerking is voor Van Rees "Kunnen het ook andersoortige harttonen zijn?" Het blijkt dat ze het over de lesstof hadden, niet over hun weekendplannen. Sowieso is het opvallend hoe geconcentreerd de studenten zijn.

Jurjen Versluis oefent een patiëntengespreli met vrijwilliger Greta Kuijper

Studenten controleren hun kaakspanning tijdens liet neurologisch college

Boze boerinnen Ook de theorie voor het zogeheten mammaonderzoek wordt doorgenomen. "Weetje hoeveel borstenparen je moet voelen voordat je je ervaren mag noemen?" vraagt Van Rees aan de groep "Vijfhonderd'" Daar mogen ook manneHjke

'De tumor kan als een deukje te zien zijn exemplaren bij zijn. Borstkanker bij mannen is veel zeldzamer, maar komt ook voor. Van Rees demonstreert een aantal houdingen dat een patient moet aannemen. Hij zet zijn armen in zijn zij en trekt zijn schouders naar voren de boze-boerinnenstand. "Zo van wat moetje op mijn erf? Dan kan de tumor als een deukje te zien zijn." Na de pauze gaan de studenten op elkaar oefenen. Ze onderzoeken eikaars borsten en beluisteren harttonen. Zonder aansporing van Van Rees vormen zich gemengde teams van mannen en vrouwen. Hoewel het bovenhchaam, op een bh na, ontbloot wordt, is niemand preuts. "Dat is een regel bij ons", verklaart Van Rees. "Zo oefen je het beste. Wie dat niet gemengd wil oefenen, moet speciale ontheffing vragen." Verderop ligt Emiel Kop op de onderzoeksbank. "Ben ik angstig'" grapt hij. Marije Bleumink luistert met een stethoscoop naar zijn hart. "Je hart gaat flink tekeer", zegt Bleumink. Eigenlijk maakt ze een foutje ze heeft haar ringen nog om terwijl die bij een echt patientenonderzoek vanwege infectiegevaar af moeten. Ze heeft moeite met luisteren, maar vindt toch wat ze zoekt "Ik hoor wel een splijting van een harttoon". "Dat klopt, ik ben nog jong", aldus Kop. Het onderscheiden van de verschillende harttonen is zo gemakkehjk nog niet. "Het gaat allemaal in één seconde", klaagt een student in de zaal. "Je kunt ook in één seconde, eten, denken en praten", moedigt Van Rees hem aan. "Geneeskunde is een heel simpel vak, dat kun je gewoon." Reageren'? Mail reclactie@advalvas vu nl

Neuroloog Ijeerd Postma demonstreert het onderzoeken van de mondholte

Marije Bleumink onderzoekt de borstkast van Emiel Kop op knobbeltjes. Docent Cees van Rees kijkt toe

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen