Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Ad Valvas 2008-2009 - pagina 324

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ad Valvas 2008-2009 - pagina 324

4 minuten leestijd

AD VALVAS 5 maart 2009

oS

Nieuwe hoogleraar kunstgeschiedenis Wouter Davidts

Kunst XXL mI

Boeiende kunstenaars zoeken de grenzen van hun medium op, vindt de nieuwe inoogleraar kunstgeschiedenis Wouter Davidts. Welke kunstenaars fascineren hem? WELMOED VISSER Een 36 meter lange stalen boog die mensen dwingt tot omlopen op een druk plein. Daarover ontstond in de jaren tachtig veel commotie in New York: het stadsbestuur wilde het gevaarte weghalen en de maker Richard Serra voelde zich aangetast in zijn rechten als kunstenaar. Na acht jaar gesteggel werd het werk met de naam Tilted Arc in 1989 alsnog weggehaald. Volgens Serra was het werk daarmee vernield omdat hij het speciaal voor dat plein had ontworpen. De kersverse hoogleraar kunstgeschiedenis Wouter Davidts wü studenten en coUega-wetenschappers prikkelen om anders naar dit soort kwesties te kijken: "Natuurlijk kun je erover discussiëren of dat kunstwerk daar had moeten blijven staan of niet, maar ik vind het interessanter om te analyseren wat hier nu eigenlijk aan de hand was, waarom dit kunstwerk van Serra zo'n weerstand opriep", zegt hij. Davidts deed langdurige studie naar het werk van Serra, 'diepteboringen' noemt hij die manier van werken: hij bestudeert het werk, leest zowat alles wat erover geschreven is, in een poging tot een meer algemene beschouwing te komen. Zo geeft hij ook college: Davidts behandelt urenlang dezelfde kunstenaar. De studenten bij het masterwerkcoUege Size and Scale dat Davidts afgelopen najaar gaf, moesten er duideUjk even aan wennen.

"Ik vertrek niet van historische overzichten. Ik maak liever een analyse van het werk van een aantal gericht gekozen kunstenaars, om zo tot bredere historische of theoretische inzichten te komen."

Schaal van architectuur Wat haalt Davidts dan wel naar boven? Dat verschilt per kunstenaar, maar Davidts heeft onder andere veel interesse voor schaal. De controverse rondom de Tüted Are van Serra heeft daar volgens hem mee te maken: "Serra maakt een kunstwerk dat het formaat heeft van een gebouw. Voor architectuur gelden echter andere regels dan voor kunstwerken in de openbare ruimte. Met TUted Are zoekt Serra die grens bewust op. Natuturlijk heeft een kunstenaar het recht om dat te doen, maar in zijn reactie toonde Serra wel erg weinig begrip voor het feit dat mensen last hadden van de grootte." Het probleem van Serra loste zich overigens vanzelf op. Davidts: "Serra's werken zijn nog steeds vaak reusachtig, maar hij is inmiddels zo beroemd dat er plek voor is in de grootste musea ter wereld en die ruimtes zijn groter dan een gemiddeld stadsplein. Daar kan het werk weer probleemloos kunst zijn, ook al heeft het de schaal van architectuur aangenomen."

the ^

Slappe lichtknopjes Schaal speelt ook een belangrijke rol in het werk van kunstenaar Claes Oldenburg, die gewone gebruiksvoorwerpen uitvergroot, zoals een lepel (met een kers erop) die een brug wordt. Davidts: "Oldenburg is een meester in het spelen met schaal. De beeldtaal die hij gebruikt is bijzonder intelligent, alsook absurd en humoristisch. Hij zet een stofzuiger tegen de skyline van een stad, waardoor de andere gebouwen ook ineens stofzuigers lijken en de stofzuiger een gebouw. Dat is een truc die in de reclame veel wordt toegepast, maar Oldenburg voert die tot in het extreme door. Gebouwen worden lichamen of voorwerpen en voorwerpen krijgen architectonische proporties

ntfeö. i;*T

RICHARD SERRA, Pmmenade, Monumenta, Grand Palais, Parijs 2008. Serra maakt het formaat van zijn beelden zo groot dat ze architectonisclie proporties krijgen, FOTO WOUTER DAVIDTS

cloud over M

Alan Greenspan r»

•*^m^ V^Mk ^..0f^.

w sTï jnt.'wjt

**

dai

•I» I'«*

WILLEM OOREBEEK, We Last Emperor Of The Wall Street Journal, Leipzig 2006. Oorebeek gebruikt meestal traditionele grafische technieken in een nieuwe context, maar in het portret van Greenspan doet hij het andersom: hij maakt een kunstwerk dat lijkt op een gerasterd portret uit The Wall Street Journal, maar dat in feHe een geknoopt tapijt is. FOTO JAN MAMMEY

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 25 augustus 2008

Ad Valvas | 538 Pagina's

Ad Valvas 2008-2009 - pagina 324

Bekijk de hele uitgave van maandag 25 augustus 2008

Ad Valvas | 538 Pagina's