Ad Valvas 2008-2009 - pagina 162

V

16ADREM

AD VALVAS 13 november 2008

>Griff

>Koning __

^

sSS*

,4»fl»dt.

>De avond van Celine Méaume Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? Céline Méaume is 23, heeft een bachelor Nederlandse taal en cultuur op zak, studeert nu voor docent Frans aan hogeschool Inholland, woont in een van de flats op de tweede verdieping en is het even zat. Alles

Mobielverslaafden

Alles? Echt? "Ik ben erg bUj dat ik even tegen jou kan praten' Ik moet echt stoom afl^lazen. De muren komen een beetje op me af. Ik woon nu al driejaar in Nederland, maar mijn wereld is vrij klein nog. Ik ga van hier naar school en weer terug. En dan zit ik hier nu ook nog eens met die rotzooi in huis." Nogal stofüg hier ja. "Dit hele blok wordt gerenoveerd. Ze hebben mijn badkamer al gedaan, maar waarom begrijp ik niet helemaal. Ze hebben alles vervangen, maar ik had liever drie weken rust gehad in plaats van een iets schonere wc. Nu is de keuken aan de beurt. Kan ik drie weken niet koken Er is ons een vergoeding beloofd, maar die krijgen we pas achteraf Ondertussen is er de hele tijd herrie." En jij wilt stilte? "Ja! Ik werk en studeer veel, en als ik dan thuiskom, hoef ik niet nog meer geluid te horen. De opleiding is redelijk zwaar. Wel leuk hoor, maar mijn stage bijvoorbeeld is nogal ongeorganiseerd. Ik moet vaak onvoorbereid dingen doen met klassen. Dat snap ik niet Wat we met didactiek allemaal Ieren, is heel

interessant. Maar volgens mij werkt het in de praktijk niet." Luistert de Nederlandse jeugd wel naar je? "Het is echt een wereld van verschil met Frankrijk. Hier komen de leerHngen de klas binnen en gaan gewoon verder met waar ze zelf mee bezig waren. Dat zou daar niet kunnen. Ik moet hier heel veel geduld hebben. Omdat ik een deeltijdopleiding doe, moet ik volgend jaar een baan vinden op een school. Ik hoop dat ik het allemaal volhoud!"

>Cordelia CoHPeraieF

'SfLmmi.

dät

J^jsuuodi.

Zo erg is het toch niet? "Je treft me gewoon op een klaagdag Ik vind ook veel dingen mooi Het Amsterdamse Bos bijvoorbeeld, en de Amstel. En niet te vergeten ben ik hier ook verliefd op een Nederlandse geraakt, en met haar ben ik erg blij. Maar deze kamer is verder alles wat ik heb. Het is moeilijk om hier vrienden te maken. In Frankrijk gaat dat toch een stuk spontaner." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

"Meneer Post''" Ik kijk de wachtkamer rond. Zonder op te kijken, steekt een onderuitgezakte man zijn hand in de lucht. Hij is druk bezig iets op zijn mobieltje in te tikken. "U bent aan de beurt", zeg ik als mijn patient geen aanstalten Ujkt te maken. "Ik had tien minuten geleden een afspraak, jullie hebben me dus tien minuten laten wachten. Nou wachten jullie ook maar, want ik ga eerst mijn sms afmaken." Er welt een lichte paniek in me op. Wat hadden we ook alweer geleerd bij het practicum 'omgaan met boze patiënten'' De emotie benoemen, de oorzaak achterhalen en dan een gedragsverandering voorstellen. Vooral niet zelf ook boos worden, dat is het belangrijkste. Ik voel dat ik boos word. Heel boos. Hoe vaak wacht ik niet zonder problemen een halfuur op mijn huisarts? De man mag blij zijn dat het maar tien minuten is... Ik zie mezelf al op een zalvende manier de lessen in praktijk brengen "Ik heb het gevoel dat u boos bent, meneer. Klopt dat' Wat vervelend dat u zich zo boos voelt over de wachttijd. Helaas is het spreekuur uitgelopen, bladiebla." Meneer Post is ondertussen nog steeds driftig zijn sms'je aan het tikken. Ik schraap mijn keel. "Meneer, in dat geval heb ik ook nog wel andere dingen te doen." Ik draai me om en loop terug naar de artsenkamer. De arts-assistent zet grote ogen op als ik mijn verhaal vertel. "Heb je op hem gewacht?" Ik ontken, voeg er aan toe dat ik ben weggelopen en hoop maar dat niemand boos wordt. Maar de aanwezige artsen knikken instemmend "Ik heb echt geen geduld met dat soort mensen", zegt een tweede arts-assistent. "Ga jij anders maar naar meneer Vaassen, die zit in kamer twee." Voor de zekerheid verontschuldig ik me bij meneer Vaassen voor de wachttijd als ik zijn kamer inloop. "Welnee, dat is geen probleem hoor", antwoordt hij. Terwijl we zijn ziektegeschiedenis doornemen, gaat zijn mobiel opeens af "Een momentje hoor, dit is belangrijk." Voor ik het weet zit meneer Vaassen een gesprek te voeren door de telefoon. "Meneer'" probeer ik nog. Hij maakt een afwerend gebaar met zijn hand. Ik sta op en weer loop ik weg. Op de gang hoor ik dat meneer Post zonder consult is vertrokken. Ik concludeer dat weglopen ook nergens toe leidt. Maar wat moet ik dan? Een telefonisch spreekuur begüinen voor mobielverslaafden?

Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haarcoschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen