Ad Valvas 2008-2009 - pagina 260

AD VALVAS 15 januari 2009

16ADREM

>Koning

>Griff

>De avond van Despo Galataki Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? Het is iets na negen uuj en Despo Galataki (23, tweedejaars master parallel and distributed computer systems) schuift een restje canelonia van gisteren de oven in. Ze woont in een internationaal huis, en daar gelden andere etenstijden.

Nieuw

Canelonia? Ik ken alleen cannelloni. "Ik maak ze op z'n Grieks, wij bereiden de vidling anders. Ik kom van het Griekse deel van Cyprus, en ik ben hier al anderhalfjaar voor mijn master. Dit is een van mijn laatste avonden hier. Vrijdag verhuis ik naar Eindhoven voor mijn stage. Zo meteen komt mijn huisgenootje en dan gaan we een oude fUm kijken." Heb je het hier naar je zin gehad? "Dit is een leuk huis. Er wonen alleen maar buitenlanders, dat komt volgens mij doordat de universiteit ons meer laat betalen voor onze kamers, maar dat bevalt me goed. In Eindhoven ben ik op zoek gegaan naar een kamer, maar ik werd telkens afgewezen omdat ik geen Nederlands spreek. Dat verbaasde me, ik dacht altijd dat Nederlanders zo open waren." We zijn een onnavolgbaar volkje. "Het vierde jaar van mijn studie heb ik een Erasmusjaar gedaan in Madrid. Die studenten hebben me daar een warm onthaal gegeven ze kwamen me afhalen van het vliegveld, ik mocht bij ze logeren tot ik een kamer had, en ze vonden

het nooit vervelend dat ik geen Spaans sprak. Sterker nog, ze wilden het me graag leren. Daardoor is het me in twee maanden gelukt om Spaans te spreken." Een mediterrane connectie misschien? "Nederlanders zijn gewoon anders. Heel aardig hoor, maar inderdaad niet zo mediterraan. Daar staat weer tegenover dat er hier op carrièregebied allerlei kansen liggen. Voor internationale mensen is het een goede plek om te werken. Maar als ik klaar ben met mijn stage, ga ik het eerst proberen in Cyprus of Spanje."

Heb je grote plannen? "We zullen zien hoe het loopt. Het kan best dat ik een paar jaar een topfunctie heb en het dan toch rustiger aan wil doen, een gezin stichten... Daar hebben vrouwen toch meer last van. Maar met mijn master kan ik in ieder geval aUe kanten nog op. Ik denk dat als je niet lui bent en hard werkt, je daar de vruchten van zult plukken." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia Bij2iTSDRAN6

ilätiskil^o

Ik sta voor de kast met de 'scrubs'. Niemand te bekennen in de omkleedkamer en ik kan kiezen uit een geel haarkapje ['for visitors'), een roze of een blauwe. Ben ik een bezoeker als buitenlandse coassistent? Mag je hier in Australië eigenlijk wel assisteren bij een operatie? Dan staat het helemaal knuUig als ik een geel kapje op heb. Bovendien kleurt het roze inmiddels goed bij mijn wangen. Ik loop de operatiekamer in, waar het specialistenteam klaar staat om de baby van mevrouw James op te vangen. Het grootste verschil met Nederland tot nu toe is dat de mensen zich niet aan elkaar voorstellen. Als je geluk hebt, roept een arts-assistent "Dit is Ludi, zij is een medisch student uit Duitsland." Maar ik heb geen geluk vandaag. In de hoek staat een student met een geel kapje. Shit, ik had ook een geel kapje op moeten doen. Ik loop naar de jongen toe. "Hoi, ben je een student?" vraagt hij me. "Ja. Dit is mijn eerste keer bij een keizersnee, erg spannend", antwoord ik. "En wat studeer jij?" Hij kijkt me uitdrukkingloos aan "Dat is mijn vrouw die daar ligt." Wat kan het toch warm worden op zo'n operatiekamer... Ik wil niet weten wat de man denkt als de arts-assistent me vervolgens ook nog vraagt te gaan wassen, zodat ik kan assisteren. Als ik mijn steriele jas aan heb, breekt er paniek uit in de operatiekamer, de toekomstige vader is verdwenen. Een operatieassistent kamt met spoed het ziekenhuis uit. Na vijf lange minuten loopt meneer James bleek en bezweet de operatiekamer weer in. "Het werd een beetje licht in mijn hoofd." Hij houdt een nat washandje tegen zijn nek. "Compleet'' Dan gaan we beginnen." Razendsnel legt de gynaecoloog de baarmoeder bloot. Ik ben opgelucht dat er niet al te veel bloed bij komt kijken. Ze lenen hier geen operatieklompen uit, dus ik heb nog steeds mijn goede schoenen aan. "Opgepast!" roept de gynaecoloog en dan gutst een grote hoeveelheid vruchtwater mijn kant op. De baby wordt uit de baarmoeder gegraaid en overhandigd aan een verloskundige. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een compleet verdwaasde meneer James met een schaar in zijn handen klaar staat. Voordat hij de navelstreng doorknipt, kruisen onze ogen elkaar. Ik ben bang voor een verwijtende of beschuldigende blik. Maar in zijn ogen zie ik iets heel anders, iets oneindigs. Ik slik en voel opeens mijn tranen branden...

Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen