Ad Valvas 2008-2009 - pagina 57

AD VALVAS 25 september 2008

PRIVE_WERKo5

Moeder en co 'Ik had een huis, mijn doctoraal op zak, een goede relatie en ineens heftige moedergevoelens.' Dagboek van co-assistent en moeder Jumoke Vreden. FOTO: CHRISTIAAN KROUWELS

ZONDAG Het huis is nog stü. Met een half oog open gluur ik naar de wekker: 8.49. Ik doezel nog even weg en twintig minuten later hoor ik de eerste geluidjes uit het ledikantje in de hoek van de kamer. HeerHjk dat mijn dochter ook van uitslapen houdt. Aiko is nu acht maanden oud en slaapt 's nachts door sinds ze een halfjaar is. Tot die tijd kreeg ze borstvoeding. Op zich was het handig om altijd haar voeding bij de hand te hebben, maar dat kolven tijdens coschappen was ik wel goed zat. Tijdens mijn keuze-coschap anesthesiologie was er een speciale kamer vlak bij de OK waar ikkon kolven. Helaas heb ik wel tijdens een kolfpauze een spannende reanimatie gemist. Bij dermatologie was het lastiger. Daar heb ik telkens afdehngen en poli afgestruind op zoek naar een lege kamer die op slot kon. Toen ik 's middags mijn bekertje melk uit de koelkast van de afdeling haalde, benadrukte een van de dermatologen dat die koelkast toch echt alleen voor het vaste personeel was. Ik was van plan om vandaag de was weg te vouwen en daarna wat gynaecologische ziektebeelden op te zoeken. In plaats daarvan knuffel ik de hele ochtend met Aflco. Haar boterham voer ik haar stukje voor stukje, terwijl ze dat op de crèche al zelf doet. We oefenen met lopen tot ze gaat liggen voor haar middagdutje en nu zit ik te wachten tot ze weer wakker wordt.

MAANDAG Ik loop nu al een paar weken mijn coschap verloskunde en gynaecologie op de VU. Ik heb het er boven verwachting naar mijn zin. Vooral de diensten zijn geweldig. Dat meepuffen met die vrouwen, baby's aanpakken en placenta's geboren laten worden. En dan de moeders die achterafzeggen dat ze het zonder mijn steun nooit hadden gered. Geweldig! Er is me vaak gevraagd of ik me beter kon inleven omdat ik het zelf ook allemaal heb meegemaakt. Niet echt dus. Ik ben 'lekker' thuis bevallen, zonder complicaties, dus ik had behoorlijk te doen met de barende vrouwen hier. Hoe gaaf het is om moeder te worden, weet ik natuurlijk wel. Vandaag kan ik mee naar OK. Ik ben al zo'n honderd keer bij een operatie geweest, maar ik bUjf altijd een beetje de onzekere coassistent. Met een zacht stemmetje stel ik me weer voor aan de operatieassistenten en ben als de dood dat ik iets onsteriel maak. Ook vandaag voel ik me weer een onhandige puber terwijl ik potverdorie al 25 ben én moeder en het assisteren altijd prima gaat.

DINSDAG Op de poli komt een vrouw met een dochtertje van Aiko's leeftijd, die nu alweer een aantal maanden zwanger is. Daar moet ik voorlopig toch niet aan denken. Zwanger worden was voor mij een heel bewuste keuze, maar de tweede zit voorlopig nog niet in de planning. Tijdens de middagpoli moet ik even weg. Mijn dochter heeft een afspraak bij de poli neurochirurgie en die zit vlak bij die van verloskunde.

Vreden: 'Met een studie geneeskunde komt er nooit een perfect moment om een gezin te sticiiten'

Toen Aiko twee maanden was, bleek dat ze een waterhoofd ontwikkelde. Daarna hebben we een zeer angstige tijd doorgemaakt. Ik heb met haar een maand op afdeling gB 'gewoond'. Drie operaties en een hersenvliesontsteking later kon ons meisje met een inwendige drain weer gaan herstellen. Dat heeft ze boven verwachting gedaan. Bij de controles staan we dan ook altijd met twee minuten weer buiten, want één bUk op onze vrolijke, actieve baby is genoeg om te zien dat het goed gaat.

WOENSDAG "Heb jij al een kmd?" "Ja." "Wat leuk! Jongen, meisje? Hoe oud? Waar is ze nu? Heb je een foto?" Elke week heb ik wel een keer zo'n gesprek. Dit keer is het een assistent die net als vele mede-co's, arts-assistenten en specialisten verbaasd reageert als blijkt dat ik 'al' moeder ben. Soms blijft de vraag uit, maar deze assistent had wel het lef het te vragen: "Was het gepland of..." Ja, Aiko was heel erg gepland. Ik

'Dat kolven tijdens coschappen was ik wel goed zat' had een huis, mijn doctoraal op zak, een goede relatie en ineens heftige moedergevoelens. Natuurüjk had ik ook nog twee jaar coschappen voor de boeg. Een drukke tijd, maar ik zie de arts-assistenten om me heen een stuk harder werken dan de co's. Daarnaast staat het me tegen mijn gevoel altijd opzij te zetten voor een carrière en zeker met een studie als geneeskunde komt er eigenlijk nooit echt een perfect moment om een gezin te stichten. Na de overdracht loop ik nog even met de zaalarts mee naar de afdeling om bij een patiënte te luisteren naar 'perihepatisch vwijven'. Dat heb ik nog nooit gehoord, dus voor dat leermoment blijf ik graag even 'overwerken'. De patient was alleen niet op haar kamer. Ik wacht tot kwart voor zes, maar moet er dan echt vandoor om Aiko van de crèche te halen. Een heerlijk moment van de dag. VerUefd op mijn eigen kind

als ik ben, kijk ik hier altijd naar uit. Gelukkig is de crèche vlak bij het ziekenhuis. Ik heb me wel weer moeten haasten om thuis te komen want Aflco had al behoorlijke honger. Dat zal iedere werkende ouder hebben, maar je kind op een fatsoenhjke tijd aan tafel krijgen is knap lastig.

DONDERDAG Vandaag is mijn mamadag. Op maandag heeft mijn vriend papadag en de andere dagen is Aiko op de crèche. Doordat ik mijn coschappen in deeltijd loop, doe ik er natuurlijk langer over. Als alles goed gaat, heb ik uiteindeUjk ruim zeveneneenhalf jaar over mijn studie gedaan. Dat is inclusief moeder worden, een studentenvereniging opzetten, een ontwikkeUngsproject van een paar maanden en een aantal herkansingen. Ik was van plan vandaag eindelijk de was weg te werken en dan vroeg de deur uit te gaan om lekker met Aiko te gaan wandelen. Helaas gooien de Belastingdienst en de gemeente weer eens roet in het eten. Ik heb nu al zo veel formulieren opnieuw moeten opsturen en zo vaak moeten bellen om mijn kinderopvangtoeslag in orde te krijgen, en nog is het niet rond. Ik had vóór Aflco's geboorte aRes al uitgezocht, maar het Ujkt alsof ik de eerste student ben die moeder is geworden. Ik word door de telefoon weer kleinerend toegesproken. Terwijl zij degene zijn die fouten hebben gemaakt. Zeer vermoeiend en ik kan me er behoorlijk over opwinden. Wat een bureaucratische rotzooi, maar daar ontkom je niet aan. We gaan vanavond bij een vriendin eten. Voor Aiko neem ik voor de zekerheid een potje Olvarit mee, mocht de maaltijd met twee tanden niet weg te werken zijn.

VRIJDAG We krijgen vanochtend onderwijs van een gynaecoloog met als speciale expertise vruchtbaarheid. Hij vertelt over het oplopende leeftijdsgemiddelde van moeders en de gevolgen daarvan. "Let maar op, het zou mij niet verbazen als er in deze groep niet één voor haar dertigste een kind heeft." Gegiechel in de groep en bUkken naar mij. Thuis sta ik er nooit bij stü, maar

in dit medische wereldje voel ik me regelmatig hoe een tienermoeder zich op de middelbare school moet voelen. "Waar was je gister?" Een mede-co was niet op de hoogte van mijn deeltijdrooster. "O wat relaxed zeg, deeltijd, dat zou ik ook wel willen, kun je nog een beetje extra leren." Ik doe er natuurlijk ook langer over en ik heb niet voor niets deeltijd, dus dat extra leren valt vies tegen. Vandaag was ik om vier uur klaar, maar ik ben een uurtje langer gebleven om wat te studeren voordat ik Aiko ophaalde. Als ik die vrije uurtjes goed besteed, zijn mijn coschappen goed te doen. Ik heb tegenwoordig wel iets minder tijd voor sommige hobby's. Ik weet alleen niet of dat door het moederschap of door de coschappen komt.

ZATERDAG Mijn vriend moet vanmiddag optreden op een festival, dus ga ik kijken met AÊko. Ze snapt er niks van en de muziek is eigenlijk veel te hard voor zo 'n kleintje, maar ze had het toch duidelijk naar haar zin. Met een artiest als vader is ze deze drukte al gewend. Die zomerfestivals vind ik ideale uitjes voor jonge ouders. Lekkere muziek en eten voor mij en genoeg ruimte en nieuwe indrukken voor haar. Ze is wel uitgeput naderhand, dus ze slaapt onderweg naar huis al. Nu hopen dat ze morgenochtend weer net zo lekker uitslaapt als vorige week. 's Middags zal oma haar komen ophalen. Een paar uurtjes voor onszelf en dan eindelijk de was doerL

Reageren' Mail naar redactie@aclvalvas vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen