Ad Valvas 2008-2009 - pagina 398

AD VALVAS 2 april 2009

16ADREM

>Griff

>Koning

>De avond van Sirarpi Pogosian Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door?

cc ca o

Q

Ze kan niet zo lekker koken als haar moeder, zegt Sirarpi Pogosian (21, tweedejaars tandheelkunde). Ze staat in de keuken van haar eenheid aardappels te bakken

Dip

Ruikt goed hoor.' "Nog wel! Ik sta erom bekend dat ik altijd alles laat aanbranden. Ik weet ook niet hoe het komt, ik ben met honderd dingen tegelijk bezig en dan vergeet ik de pannen gewoon, ik draai het vuur wel even uit, dan kan het niet fout gaan. Het is gek, ik weet heel erg veel van medische zaken, maar simpel koken kan ik niet." Je studeert dan ook voor tandarts, niet voor kok, toch? "Dat is waar. Ik doe echt ^ mijn droomstudie! Ik ben begonnen met een jaartje farmacie, maar eigenlijk wil ik al sinds ik kan praten arts worden. Al die tijd twijfelde ik tussen geneeskunde en tandheelkunde, en uiteindelijk maakte het me niet zoveel uit. Dus toen ik ingeloot werd voor tandheelkunde, ben ik dat gaan doen en het is echt geweldig." Wat spreekt je zo aan? "Ik wil zo graag mensen helpen! ik kan het niet goed omschrijven, maar het geeft me een goed gevoel om direct iemand beter te kunnen maken. Het is me ook met de paplepel ingegoten, mijn hele familie komt uit de medische hoek Vroeger zat ik wel eens met mijn tantes of opa aan tafel, en dan

werd er gebeld door een patient. Dan hoorde je verhalen die je liever niet tijdens het eten hoort..." Zitten je ouders ook in het vak? "Ik kom oorspronkelijk uit Armenië, daar waren ze gynaecoloog en orthopedisch chirurg-traumatoloog. Toen ze hier kwamen, werden hun Sovjetdiploma's niet geaccepteerd en hebben ze hun hele opleiding opnieuw moeten doen. En als je van hun leeftijd bent, wil je helemaal niet tussen studenten zitten die met pennen naar elkaar zitten te gooien... Nu zijn ze verpleeghuisarts

en verzekeringsarts." Heb jij hun doorzettingsvermogen geërfd? "Ik wil de beste tandarts worden die er is! Voor middelmatigheid moetje het niet doen in dit beroep, het is alles of niets. Als je een fout maakt, heeft dat meteen heftige consequenties. Ik ben zo sterk gemotiveerd, het gaat me ook wel lukken. Voor mij is mensen helpen het mooiste wat er is." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia (9tRVAiS-Ke

AkUr

"Dit is jouw kamer, er zitten helaas geen ramen in. Het is belangrijk datje bij het wachten op de specialist niet in de buurt van de patiënten gaat staan, dat wiUen de secretaresses niet." Het onderwijs is officieel op woensdagochtend, maar wordt nooit op woensdagochtend gegeven. Wanneer dan wel? "Nou, als de specialist tijd heeft. Nee, die heeft inderdaad niet zo vaak tijd. Nou, de eerste patiënten zitten er al, succes hè!" "Meneer Kramer, komt u met mij mee?" O ja, voor ik het vergeet, het is niet de bedoeling datje met de specialist gaat meekijken als je zelf geen patiënten hebt, dat doen ze hier niet. Wat je dan moet doen'' Beetje leren, oude presentaties bekijken, dat soort werk. "Komt u maar mee naar deze kamer meneer Kramer!" Mijn medeco trekt de deur achter meneer Kramer dicht. Ondertussen is de secretaresse naar me toegekomen- mijn patient zit al minstens vijf minuten te wachten. Mevrouw Verbeek heeft last van 'gekke gevoelens, duizeligheid, maar niet dat ze flauwvalt of dat er iets draait of dat het licht voor haar ogen wordt of dat ze bij opstaan duizelig wordt of juist bij Hggen'. Aan mij de taak orde in de chaos te scheppen. Een ruim uur later is de chaos nog groter geworden en besluit ik maar verslag uit te gaan brengen. Na twee zinnen word ik al onderbroken door de specialist. "Haal ze maar binnen." Even later loopt mevrouw Verbeek met een 'er-is-niks-mis-maar-voor-de-zekerheid-doen-we-toch-wat-aanvuUend-onderzoek'beleid de deur weer uit. De secretaresse stoot me boos aan. "Geefjij je patiënten nooit koffie? Wat raar! Het is wel de bedoeling dat ze hier koffie krijgen hoor. Ze zitten hier al extra lang omdat jij ze ook nog ziet." Terwijl ik plechtig beloof voortaan al mijn patiënten koffie te geven (zodra iemand me de koffiemachine wijst) gebaart mijn medeco vanuit zijn kamertje dat er geen nieuwe patiënten meer zijn voor vandaag. Dat wordt de rest van de dag dus neuspeuteren. "Gevalletje éénjaarsdip", diagnosticeert een medeco. Het klassieke beeld na eenjaar coschappen lopen na vele botte specialisten, onduidelijke of verborgen afdelingsregels, praatgrage patiënten met vage klachten, lange, lange dagen zonder inhoud, ondanks aUes altijd vriendelijk en beleefd blijven en chronische geldnood is het enthousiasme er wel een beetje vanaf.. Ik knik en zucht eens diep. Nóg eenjaar te gaan...

Ljidi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haar coschappen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen