Ad Valvas 2008-2009 - pagina 508

6 nieuws/wetenschap VN-simulatie door studenten politicologie:

'Dit was een politiek slimmigheidje'

Zarathustra is nooit weggeweest uit Iran

De Verenigde Naties naspelen is populair onder studenten. Het is leuk én je leert ervan. Docent politicologie Nana de Graaff organiseerde daarom een spel voor haar studenten. DIRK DE HOOG "Delegates, take your seats", roept voorzitter Jesse Martens streng tegen de zeventien studenten politicologie die samengepropt zitten in een klein zaaltje in het hoofdgebouw. Ze zijn toegekomen aan de slotzitting van hun VN-simulatie om de problemen in Congo op te lossen. Al anderhalve dag hebben de verschillende delegaties plenair en in de wandelgangen overlegd over de tekst van een slotresolutie. Nu moeten de puntjes op de i worden gezet. "Dit is de laatste kans om ' amendementen in te dienen, maar amendementen op amendementen zijn niet toegestaan", zegt tweede voorzitter Bob Kallen. Maar dan in het Engels, want het spel moet wel echt lijken. De studenten vertegenwoor- — digen allemaal een land en hebben een bordje voor zich op tafel. "Chairman/" roept de gedelegeerde voor China: "Ik vind dat in de resolutie zoveel onduidelijkheden staan dat ik me afvraag of we er nu wel over moeten stemmen." Haar voorstel krijgt geen steun. "Ik deed het alleen maar om tijd proberen te winnen. Mijn land is eigenlijk tegen de resolutie, maar wil liever niet tegen stemmen. Dus dit was een politiek slimmigheidje", verklaart de gedelegeerde later.

'Objection Chairman' Dan neemt Rusland het woord. "Ik mis een duidelijk statement over de terugkeer van vluchtelingen." Dat gaat België en andere westerse landen te ver. "Zolang er geen stabiele situatie is, kunnen we geen concrete toezeggingen doen over de terugkeer van burgers. Ik stel voor in de resolutie op te nemen dat er een werkgroep komt die zich over het vluchtehngenvraagstuk buigt." Dit voorstel krijgt de steun van een overgrote meerderheid. Rusland heeft nog een punt. "We wiUen dat de diamantmijnen worden veiliggesteld door VN-troepen." Dat komt de delegatie op hoon van Brazilië te staan. "Jullie zijn uit op toegang tot goedkope diamanten." Waarop Rusland een luid protest laat horen "Ohjection chairman'" De tijd dringt. De voorzitters schorsen de vergadering voor tien minuten om de delegaties voor een laatste keer in de wandelgangen te laten onderhandelen over de definitieve tekst. Dan moet iedereen weer plaatsnemen. Er zijn vijf amendementen ingediend. In één minuut mogen een voor- en een tegenstander hun standpunt uiteenzetten. Na de stemmingen over de amendementen staat de delegatie van Rusland boos op. "Ik verlaat de beraadslagingen", klinkt het resoluut. "Al mijn drie amendementen zijn verworpen. Dat ervaart mijn land als een belediging", geeft de gedelegeerde desgevraagd als reden. Uiteindelijk onthoudt aUeen China zich van stemming, de rest is voor de resolutie. "In de resolutie staat ook dat er decentrale oplossingen moeten worden gevonden Daar kan China natuurlijk nooit mee instemmen", verklaart Judith Huppertz, die voor China speelde. Zij wint de award voor beste gedelegeerde. Meer info op www samun nl

Ghorashi: 'Een Hollandse vrouw heeft mij inzicht gegeven in mijn eigen geschiedenis'

Geschiedenis is een politiek beladen onderwerp in Iran. VU-alumnus Nanny de Vries schreef een boek waarin ze door die clichébeelden heen prikt. Antropoloog Halleh Ghorashi is erg enthousiast. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: MC-VU/PETER VALCKX Toen antropoloog HaUeh Ghorashi nog in Iran woonde, moest ze van de antieke geschiedenis van haar land niet veel hebben. De klassieke oudheid was een hobby van de despotische sjah van Perzie (in 1979 afgezet door de vertegenwoordigers van de islamitische revolutie). De sjah verheerHjkte de grootsheid van het oude Perzische rijk als tegenwicht voor het islamisme. "De geschiedenis was in Iran totaal gepolitiseerd", zegt Ghorashi. "Trots zijn op de oude Perzische cultuur, dat was voor mij te nationalistisch. Als revolutionaire Marxist was ik daar misschien te nuchter voor."

Enige trots Aan de andere kant werd de islamitische cultuiir weer gekaapt door de Islamisten, voor wie Ghorashi uiteindehjk moest vluchten. In Nederland ontdekte ze dat ze, hoewel ze was gevlucht voor de dictatuur van ayatollah Khomeini, vooral als vertegenwoordiger van de rigide politieke islam werd gezien. Door vele Iraniers met dezelfde ervaring werd het oud Perzische rijk weer uitvergroot als trotse nationale identiteit die als een tegenhanger moest fungeren voor het huidige regime. Ghorashi voelde zich niet prettig bij al die politieke geladenheid en bleef afzijdig "Totdat ik tijdens een van de filosofiecolleges aan de VU, in het boek van Storig las dat kerkvader Augustinus was beïnvloed door het Perzische Manicheisme, een vorm van oud gnostische religie. Dat was mijn eerste verzoening met mijn eigen geschiedenis, ik voelde enige trots." Het volgende keerpunt voor Ghorashi kwam met het reisboek dat Nanny de Vries over Iran schreef. Van Esfahan tot Efese. Bij de presentatie

op 15 mei prees ze het werk regelrecht de hemel in. "Naimy heeft mij mijn geschiedenis teruggegeven", zegt Ghorashi met gevoel voor pathos. "Het beeld dat mensen in Nederland hebben van Iraniers, is totaal niet in overeenstemming met de werkelijkheid", legt Ghorashi uit. "maar in feite had ik zelf ook niet genoeg kennis van mijn eigen culturele geschiedenis om dat beeld bij te stellen. Het is een Hollandse vrouw die mij inzicht heeft gegeven in mijn eigen geschiedenis."

Slechte pers De Vries studeerde in 1975 aan de VU af als oudheidkundige. Beginjaren tachtig deed ze een archeologisch onderzoek in Bulgarije, dat in de oudheid deel uitmaakte van de Perzische provincie Thracie. Ze realiseerde zich hoe schatplichtig de Europese cultuur is aan de Perzische, en dat daar op het gymnasium en aan de universiteit totaal geen aandacht voor was. "Als het over de oudheid ging, impliceerde dat de oude Grieken en Romeinen", vertelt ze, "en er werd altijd gesproken in termen van tegenstellingen tussen oost en west, het despotische Perzie tegen het democratische Griekenland, terwijl er juist veel wederzijdse bemvloeding is geweest." Het Perzische rijk was enorm uitgestrekt, van India tot Libië in Afrika en van de Turkse westkust tot de Kaukasus in het noorden. Honderden verschillende culturen waren in dat rijk gemcorporeerd, en er bestond een uitgebreide infrastructuur die een snelle en efficiënte communicatie met alle uithoeken van het rijk mogelijk maakte. De reden dat de grootsheid van het Perzische rijk in de vergetelheid is geraakt, schrijft De Vries in haar boek, is de slechte pers die het kreeg van geschiedschrijvers als Herodotus en vooral van de Griekse tragedieschrijver Aeschylus, wiens beeld van de Perzische koning Xerxes zo lijkt te zijn overgenomen door de makers van de film 300 (2006), over de slag bij Thermopylae.

Onbevangen blik Voor haar boek ging De Vries samen met haar echtgenoot (ook oudheidkundige) op zoek naar het oude Perzie in het moderne Iran. Daarvoor wilde ze eerst een route volgen die door Herodotus 'de koninklijke weg' werd genoemd een route van 2500 kilometer die door de grondlegger van het Perzische rijk, Cyrus (midden zesde eeuw voor Christus) en koning Darius is

genomen toen ze tegen de Grieken optrokken. Later realiseerde De Vries zich echter dat er een netwerk aan koninklijke wegen was, dat de hoofdsteden van het oude rijk met elkaar verbond. Daarom besloten De Vries en haar man om vanuit het hart van het Perzische rijk, Esfahan, naar het westen af te reizen, naar Efese bij de Turkse grens. Onderweg bezochten ze belangrijke overbHjfselen uit de oudheid en spraken ze met de mensen die ze tegenkwamen. Behalve de geschiedenis en de cultuur van Iran bestudeerde De Vries ook de taal, het Farsi. "Ik was zelf uiteraard ook beïnvloed door het denken in tegenstellingen dat de westerse kijk op het oosten domineert", aldus De Vries. "Iran was voor mij ook Khomeini. Ik dacht laat ik nou eens met een onbevangen blik naar Iran en de Iraniers proberen te kijken en de oudheid als vertrekpunt nemen."

Historische diepgang De oudheid is in Iran nooit weggeweest, ontdekte De Vries. Zelfs het strenge islamitische regime van Khomeini is er nooit in geslaagd de populaire voorislamitische feestdagen af te schaffen. "Enthousiaste Iraniers gaven me een vreselijk nationalistisch boek mee, maar ze droegen ook voor uit het werk van klassieke Perzische dichters." De Vries beschrijft ontmoetingen met Iraniers die hun kinderen Perzische namen geven, om de herinnering aan het glorieuze verleden levend te houden, met Zoroastriers, aanhangers van de monotheistische godsdienst van vóór de islamisering en met Iraniers die denken dat de grondlegger van het Zoroastrisme, Zarathustra, een profeet uit de koran is. "Nanny laat zien dat er continuïteit in de Perzische geschiedenis zit", meent Ghorashi. "Er is geen strikte scheiding tussen de oudheid en de islamisering van Perzie, zelfs de revolutie van 1979 is dat niet." Volgens Ghorashi is Van Esfahan tot Efese 'een combinatie van historische diepgang, hedendaagse analyse, aanzet tot reflectie en toegang tot de rijkdom van emoties'. "Nanny neemt de tijd om naar mensen te luisteren, geeft ze de ruimte hun gevoelens te uiten, en laat ze daardoor in hun waarde." Nanny de Vries, Van Esfahan tot Efese, uitgeverij Hollandia, 380 p , 18,90 euro Reageren"? Mail naar redactie@advalvas vu.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen