Ad Valvas 2008-2009 - pagina 212

6 NI EN KE. BAALT

1k kreeg alleen massale hoorcolleges'

fV ?..'=' V'-' •^i..

De eerste twee jaar van haar studie konden Nienke niet boeien. Nu ze in liet derdejaar de specialisatie bioiogisciie psycliologie volgt, heeft ze er weer zin in. Een op de drie studenten voelt zich niet uitgedaagd. Waar haken studenten af en hoe voorkom je dit? TEKST: DIRK DE HOOG ILLUSTRATIE: NICO DEN DULK "Eigenlijk wilde ik klassieke talen gaan studeren. Maar iedereen raadde me dat af omdat je er alleen maar leraar mee kon worden. Mijn moeder suggereerde psychologie te gaan doen", vertelt Nienke. Maar die studie viel haar tegen. "Ik kreeg alleen massale hoorcolleges met soms wel driehonderd studenten tegelijk. Ik voelde me een nummer. Geen enkele docent vroeg ooit iets aan mij. Bovendien waren er ook vakken waar ik niets aan vond. Van die softe praatvakken over persoonlijkheidskenmerken en zo Ik wUde echte wetenschap. Ik vond statistiek een van de leukste vakken. Dat kwam ook door de docent Harry van Baaden. Hij probeerde studenten er tenminste bij te betrekken." Ze miste de eerste jaren vooral de uitdaging om zelf aan de slag te gaan

en over onderwerpen te discussieren. "Pas aan het eind van mijn eerste jaar hadden we een werkgroepje waar je echt dingen aan de docent kon vragen. Toen ging bij mij een lampje branden, zo kan het dus ook."

Fut eruit studentendecaan Henk Boswijk herkent het verhaal van Nienke wel. Dat is niet zo vreemd, want volgens een onderzoek van de gezamenlijke universiteiten voelt een op de drie studenten zich niet uitgedaagd. "Studenten beginnen enthousiast, maar soms is na drie maanden de fut er al uit", zegt hij. Een van de redenen is dat bij sommige studies in het eerste jaar veel nadruk Hgt op selectie. "Studenten worden daar onzeker van en vragen zich af of

ze wel welkom zijn", aldus de decaan. Bij opleidingen met veel studenten zoals rechten, psychologie en economie missen studenten contact met docenten en medestudenten. "Ik hoor wel verhalen dat studenten pas in hun masterfase als ze aan hun eindthese werken, voor het eerst echt persoonlijke feedback van een docent krijgen. Dat is veel te laat natuurlijk." Boswijk vindt verder dat de voorlichting beter kan. "Er zit een spanning in het hele systeem. Aan de ene kant willen we zo veel mogelijk mensen naar de universiteiten halen door allerlei reclamecampagnes te voeren, maar aan de andere kant voelen veel studenten zich niet op hun plek en vaUen weer af, bijvoorbeeld omdat blijkt dat de opleiding iets anders inhoudt dan ze hadden verwacht."

Menselijke maat Ad Verldeij van het Onderwijscentrum pleit voor kleinschaligheid. De VU werkt daar ook aan. "Faculteiten krijgen extra geld voor invoering van kleinschaliger onderwijs en extra begeleiding in het eerste jaar. Ook wil de universiteit meer activerende werkvormen zoals onderzoekend leren introduceren." Maar het uitgangspunt is volgens Verldeij dat de universiteit studenten moet stimuleren, in plaats van ze zo snel mogelijk te laten vertrekken. "We moeten studenten vasthouden door ze zich thuis te laten voelen op hun faculteit en door ze hart te laten krijgen voor het vak dat

Nooit afgemaakt Christine Otten, komend jaar gastschrijver aan de VU, heeft haar studie nooit afgerond. in mijn tijd, ik spreeli over ruim 25 jaar terug, vond ilt de studie vanaf de allereerste dag niet leuk. Ik voelde me domweg niet thuis op de universiteit (van Utrecht), afdeling geschiedenis. Weet niet precies wat het was. Ik was erg slim en met goede cijfers had ik het vwo afgesloten maar ik denk dat ik te weinig bewust voor de studie koos. ik wist in wezen nog niet goed wat ik wilde en mijn vriendje van destijds studeerde geschiedenis en ik was daar altijd goed in, dus... Maar ik schreef veel liever, ik vond de studie taai en saai. Met weinig affiniteit met de werkelijkheid waarin ik destijds leefde. Middeleeuwen, Verlichting... Ik was meer geïnteresseerd in moderne geschiedenis, maar dat kwam pas later in de studie, ik viel iedere middag in slaap boven dikke boeken. Ik wilde doen, onderzoeken, met mensen praten, ik ben sowieso iemand die al doende dingen leert, ik wil ervaren en niet alles uit boeken halen. Dus ging ik na twee jaar naar de School voor Journalistiek en daar kon ik gewoon aan het weric, op mijn eigen manier en voorwaarden. Binnen twee jaar was ik in dienst bij het weekblad Vrij Nedertand. Om er vervolgens achter te komen dat de journalistiek het ook niet honderd procent was voor me. Toen besloot ik schrijver te worden. Het leuke nu is dat ik toch terug ben gekomen bij de geschiedenis. Mijn roman De laatste dichters wk vol met geschiedenis, vijftig jaar zwarte Amerikaanse geschiedenis in intieme persoonlijke verhalen. En in Ms Casablanca komt de geschiedenis volop aan de orde: de Tweede Wereldoorlog, Oost-Duitsland, moderne Amerikaanse geschiedenis. Alleen leeft het nu voor me. Zo heb ik via een omweg mijn weg gevonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen