Ad Valvas 2008-2009 - pagina 490

12 ad rem

ad valvas

mm

>Lentjes

>Griff

mmlt \/iK¥^'

>De avond van Chris Calder Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU­studenten. Hoe brengen zij hun avond door?

'''.•f

Rome

Chris Calder (25, master beleid, communicatie organisatie) komt na een middagje tennis de met lege bierflesjes bezaaide keuken van zijn eenheid binnen "Het ziet er hier niet altijd zo uit, hoor", lacht hij. Feestje gehad? "Gisteren geborreld met mijn huisgenoten. De eerste acht maanden dat ik hier woonde, was het nogal een dooie boel. Maar nu komt er wat leven in de brouwerij. Ik heb samen met een andere jongen een feestcommissie opgericht. Deze eerste borrel was wel een succes, meer dan de helft is komen opdagen. We zouden eigenlijk ook een schoon­ maakcommissie moeten hebben, maar die komt maar niet van de grond..." Hoezo was het zo saai? "Er heeft hier lang een Afghaans gezin gewoond, dat de keuken als woonkamer gebruikte. Toen ik hier voor het eerst kwam, lag er overal speelgoed. Bleek dus dat er hier een tweejarig ventje rondrende. Zijn moeder stond eigenlijk constant te koken, of er kwamen vriendinnen op bezoek met nog meer kinderen. Af en toe was het hier net een kinderdagverblijf" Wacht, ik>ken dit verhaal "Een huisgenoot van me heeft ook eens in deze rubriek gestaan. Toen woonde het gezin hier nog. Inmiddels hebben ze een eigen woning gekregen in de

>Cordelia lAil^HFUt P^E:UNé'

rvvvfcjj AvaoïTL.

buurt. Nu ze weg zijn, kruipt iedereen een beetje uit zijn schulp. Het waren vriendelijke mensen hoor, maar het werkte natuurlijk niet. Vroeger hoorde je 's avonds alleen maar het dichtslaan van deuren, nu lijkt het weer op een studentenhuis." En daar horen borrels bij? "En een frituur­ pan' Die was voor mij toch wel belangrijk. In mijn vorige huis in Tilburg hadden we een vast ritueel na het uitgaan. De huisoudste hier was er faliekant tegen. "Dat is veel te lekker", zei hij. Uiteindelijk is­ie er toch gekomen. In TUburg

ging er van alles in, tot aan biefstukken aan toe. Hier houden we het bij bitterballen en kroket­ ten." Mis je Tilburg? "Ik heb er vier jaar met veel plezier gestudeerd, maar op een gegeven mo­ ment is het ook wel genoeg. Ik weet nog precies het moment dat ik besloot te gaan verhuizen. Ik stond in café Bolle en ik bedacht dat het echt de honderdste keer moest zijn dat ik er naar de haaien was. Het was mooi geweest." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

sinds een week ben ik weer in Italië en het valt me altijd op dat hoe vaker ik er kom, hoe minder ik me er thuis voel. Toen ik Erasmus­student was in Lecce, zes jaar geleden, had ik dat hele­ maal niet. Toen voelde ik me meteen verplet­ terend welkom en ingeburgerd. Sindsdien heb ik het land erg goed leren kennen, en ik kan niet anders zeggen dan dat dat onze wederzijdse verstandhouding weinig goed heeft gedaan. Zo schijnt dat in liefdesrelaties ook te gaan na een tijdje werkt de verliefdheidsdrug niet meer En op een dag realiseer je je dat er al zes jaar een snurkende meneer in je bed slaapt aan wie je geen boodschap hebt, en die ook nog eens jouw lakens inpikt. Niet dat mij dat ooit is overko­ men, maar zo schijnt het vaak te gaan. Ik ben in Rome om literatuuronderzoek te doen aan het Nederlands Instituut. Nu is Rome gelukkig nog wel even wat anders dan Italië. Het hjkt vreemd voor een hoofdstad, maar Rome is eigenlijk een land op zich. Met daarin nog een ander land, Vaticaanstad, maar laten we de voorstelling van zaken even niet al te ingewik­ keld maken. Als land is Rome een soort kruising tussen een tropisch eiland, een fascistische dictatuur en een bananenrepubliek. De mensen die er wonen liggen qua volksaard denk ik ergens tussen Nederlanders uit de jaren vijftig en Nieuw­Guinese Papoea's, van het slag dat ter decoratie colablikjes door het haar vlecht. Als Rome een ijsje was, zaten daar ongetwijfeld nootjes, slagroom, gekleurde spikkels en vier soorten smarties op. Wat mij betreft is Rome het allermooiste land van de hele wereld En net als in buurland Italië beleef ik iedere dag gemiddeld één moment waarop de ergernis me zodanig naar het hoofd stijgt dat ik me afvraag wat ik hier in godsnaam kwam doen. Ach ja, Italië. Druk, lawaaierig, en op een vreemde manier tegelijkertijd enorm chaotisch en volkomen overgeorganiseerd. Probeer er maar eens een sofi­nummer aan te vragen. En lees daarna het reglement van een willekeurig samenwerkingsverband. Dat bedoel ik dus. Het is een zelfde soort paradox als de vraag waarom Italianen nooit haast schijnen te hebben, totdat ze in een auto stappen. Terwijl ze niet eens echt ergens heen hoeven. Ze rijden gewoon. Of het feit datje de hele tijd aan ze ergert, en toch stie­ kem nooit meer terug naar Nederland wilt. Zes weken in Rome dus. De perfecte plek om je niet thuis te voelen.

Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek Lees ook Lentjes Online op wwwadvalvas vu nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen