Ad Valvas 2008-2009 - pagina 68

T

AD VALVAS 25 september 2008

16ADREM

8

>Koning

>Griff

>De avond van Elke Bons Net buiten Amsterdam ligt campus Uilenstede. In de torenhoge flats wonen honderden VU-studenten. Hoe brengen zij hun avond door? uit de tuin van het sportcentrum schalt vrolijke muziek. Her en der zitten groepjes studenten in de avondzon. Elke Bons (23, eerstejaars tandheelkunde) legt uit dat de studenten van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam net een sportdag achter de rug hebben.

Lachen

Als kennismaking met elkaar? "Het is een soort opening van het studiejaar. Ik heb vandaag gejeudebouïed, erg gezellig. Al deze mensen hier aan tafel kende ik trouwens al. Ik ben nu dan wel eerstejaars, maar dit is niet de eerste keer dat ik hier tandheelkunde studeer. Het is een lang verhaal." Vertel.' "Driejaar terug begon ik voor het eerst, maar dat ging toen niet zo goed. Zonder het te weten had ik ADD, een concentratiestoomis, waardoor ik heel erg achter begon te lopen en niet meer naar college durfde. Het tweede en derde jaar ben ik nauwelijks op school geweest. Ik dacht dat het aan mij lag, maar sinds deze zomer is duidehjk dat ik er grotendeels niets aan kon doen." Maar... helemaal opnieuw beginnen? "Ik was te laat met inschrijven voor psychologie of geneeskunde, en bij tandheelkunde in Groningen en Nijmegen kon ik ook niet terecht. Toen besloot ik in Amsterdam maar weer een frisse

start te maken. Ik slik nu medicijnen, waardoor ik echt tien keer minder een warhoofd ben. Daarnaast heb ik een coach, die me helpt met plannen en structureren." Wat zeiden ze op de universiteit? "De studenten die ik al ken, vinden het heel goed van me. Maar de nieuwe mensen snappen het niet. Ik was eerst ook heel zenuwachtig voor de reactie van de docenten, maar die is eigenlijk heel goed Vroeger dacht iedereen dat ik gewoon lui was, maar nu weten ze wel beter."

Dat moet een goed gevoel zijn. "Het is niet leuk als je te horen krijgt datje een stoornis hebt. Maar het verklaart met terugwerkende kracht heel veel. Het heeft lang geduurd om hier te komen. Eerst mavo, toen met eenjaar vertraging ook havo, en toen eenjaar vwo op een privéschool. Ze zeiden altijd je hebt de intelligentie wel, maar je doet het niet. Het is niet makkelijk geweest, maar het gaat nu eigenUjk wel goed met mij." TEKST EN FOTO: ELIANNE MEIJER

>Cordelia U9e6e2ü6HT

oUg, ^ 2 ^ / w e l

Als co-assistent lachje om de grappen van je meerdere. Tenzij het om uiteenlopende redenen echt niet lukt. Dan moetje een schifting maken vies grapje over sperma zonder clou niet lachen. Pamela Anderson op een onbewoond eiland wel lachen. Het houdt wat in, co-assistent zijn op de afdehng van dokter Van Maarswijck. Van Maarswijck stormt de artsenkamer binnen "Ik heb nu toch een eminente pianist ontmoet, ik ga hem strikken voor de Rotary!" Mag ik u voorstellen: Dr. Timothy George Wilhelm van Maarswijck, Timo voor intimi, specialist. "Hé Van Maarswijck, ouwe lul'" Je hoort het z'n corpsgenootjes roepen voordat er een emmer bier over hem uitgestort wordt. En grappen dat-ie maakt' "Hahaha'" Roepen aUe arts-assistenten luidkeels in koor. Iets met schaarse opleidingsplekken. Hij neemt mij op de co waardeert zijn grap niet? Dokter van Maarswijck en ik- wij worden duidelijk geen dikke maatjes. Vandaag lopen we visite met de hele club arts-assistenten, verpleging, fysiotherapeuten, minimaal vijftien mensen. Van Maarswijck is de dienstdoende speciaUst, de rest volgt hem als trouwe schapen. Het gaat allemaal flitsend deze ochtend hier een schouderklopje, daar een vette knipoog, het patientencontact verloopt gesmeerd! Van Maarswijck piekt vandaag en de vogeltjes fluiten lustig. Dan is het de beurt aan meneer Cats. Meneer Cats ligt al maanden in het ziekenhuis vanwege een infectie in de buik. CompUcatietje... Nu klaagt hij over zijn duim kan 'm niet zo bewegen, en ook niet zo. Zo pijn en zo ook. Hier drukken, daar pijn, etc... Van Maarswijck snapt dat dit met zo'n grote schare toeschouwers een prestigezaak betreft. Kordaat optreden dus. Hij draait plichtmatig wat aan de duim en zegt dan resoluut "Ik zie het al meneertje, daar geven we u straks fijh een infectie in..." Doodse stilte. "Eh... injectie natuurlijk." "Dokter toch", giechelt meneer Cats. Dat is het sein voor de omstanders om massaal in lachen uit te barsten. Op de arts-assistenten na, die verkrampt naar de grond kijken terwijl ze hun lachen proberen in te houden. Van Maarswijck is duidelijk not amused. Al die consternatie om niks, we werken • hier wel in een ziekenhuis hoor. Zie-ken-huis. Het helpt niet. Vooral niet als de fysiotherapeut de patient toefluistert dat-ie nu ook wel kan raden waar die infectie in de buik vandaan kwam. Meneer Cats plast ondertussen bijna zijn bed onder. En ik stel mijn mening bij met Van Maarswijck kun je wel degelijk lachen. Ludi Koning is zesdejaars geneeskunde. Tweewekelijks schnjft zij een column over haar co-schappen.

\

\

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen