Ad Valvas 2008-2009 - pagina 363

AD VALVAS 19 m a a r t 2009

STUDENTEN 05

Aardwetenschappers wonen antikraak

Helemaal senang in Slotervaart Mohammed B. groeide er op. Samir A. woonde om de hoek. Zes studenten aardwetenschappen wonen antikraak in de meest besproken buurt van Amsterdam. TEKST: ELIANNE MEIJER FOTO'S: COMVU/PETER GERRITSEN

Toen er voor de eerste keer ingebroken was en alle laptops foetsie waren, kwam de buurvrouw zelfgemaakte koekjes en thee brengen. Zij zou wel een extra oogje in het zeü houden, zei ze Mirjam van Maanen (20) glimlacht. "Lief mens hoor, maar je moet onwillekeurig toch aan haar zoon denken Er is hier een groep jongens die de studenten in de gaten houdt. Als je hier met een laptop onder de arm loopt, hebben ze dat meteen door. En de buurjongen zit regelmatig uit het raam te staren. Verveelt hij zich nou gewoon of zit-ie op de uitkijk voor z'n vriendjes?" Ze lacht. Er spreekt meer fascinatie dan verontwaardiging uit haar stem en ogen. Als ze niet aardwetenschappen was gaan studeren, was het vast antropologie geworden. Mirjam bewoont sinds twee jaar met vijf medestudenten, ook aardwetenschappers, een antikraakwoning. Middenin wat tot voor kort als het epicentrum van radicaliserende moslimjeugd en probleemjongeren werd gezien de Hart Nibbrigstraat. Mohammed B. groeide er op, Samir A woonde er om de hoek. Het August Allebéplein, berucht geworden door de rellen, ligt een steenworp verderop. Overtoomse Veld, zoals dit deel van Slotervaart heet, staat op nummer vijftien op de VogelaarUjst. Dit is een prachtwijk.

een paar maanden hun geUefde stekje in Slotervaart moeten verlaten. Laatst kregen ze een telefoontje van woningstichting Rochdale. Binnenkort komt er aan het antikraakavontuur een eind en wordt ook hun pand gesloopt. De studenten zijn even een klein radertje geweest in de grote stedelijke vemieuwingsmachine die enkele jaren geleden voor Slotervaart in gang werd gezet. Het stadsdeel is hard bezig vorm te geven aan een nieuwe ciut! society, waarin jong en oud, arm en rijk, allochtoon en autochtoon een plekje kunnen vinden. Maar er zullen wel een paar generaties overheen gaan, voorspelde stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch al vlak na zijn aanstelling in maart 2006.

De idealist De Hart Nibbrigstraat is tot nu toe ongemoeid gelaten, op wat 'vreemde acties' van de gemeente na. Sinds de heg van de tuin gesnoeid werd Vanwege de veiligheid' houdt Luuk zijn gordijnen dicht. "Het idee was dat je moet kunnen zien wat er op straat gebeurt. Wat denken ze, dat wij de hele dag voor het raam gaan zitten? Vanaf de straat kan iedereen nu inderdaad, heel veUig, zo mijn computer zien staan", zegt Luuk verontwaardigd. Er is wantrouwen, dat klopt, maar de aardwetenschappers vinden de verhalen in de media over 'hun' wijk nogal overdreven. Ja, er wordt wel eens ingebroken. En ja, dan horen ze de jochies op straat stoer praten over de buitgemaakte laptops. Maar geïntimideerd voelen ze zich niet. Mirjam, de idealist, al helemaal niet. Toen ze hier net woonde, meldde ze zich als vrijwilliger aan bij een buddyproject voor allochtone jongeren, om eigenhandig de buurt wel even een duwtje

in de juiste richting te geven. Ze werd tot haar verbazing helemaal niet gekoppeld aan een probleemgeval, maar aan een Turks meisje dat in paniek was omdat ze maar een acht had voor Engels. "Maar ze was bijvoorbeeld nog nooit met de trein geweest, dus dat ben ik met haar gaan doen "

Hangjongeren gehalveerd Mirjams huisgenoten zijn iets minder maatschappeHjk bevlogen. Ze nemen de inbraken en de gevoelens van onveiligheid die af en toe de kop opsteken voor lief Het hoort erbij. Waar anders in Amsterdam kun je voor 190 euro exclusief een heel huis voor zes personen huren? En trouwens, het is alweer een tijdje rustig nu. "Misschien zouden we ons maar moeten voorbereiden op een derde inbraak. Ze zouden wel eens kunnen denken dat de laptops inmiddels weer vervangen zijn..." De aardwetenschappers hebben zich aan de omstandigheden aangepast. Op veldwerk in Slotervaart. Het geklooi op straat neemt af, zeggen ze alle zes. "Hier op de hoek zit nog een studentenpand, met blijkbaar heel uitnodigende ruiten", vertelt Rosanne. "Daar vloog regelmatig een steen doorheen. Maar dat is het laatste hali^aar ook minder geworden." Komt dat nou doordat de buurt langzaam leegloopt, of door de inzet van de uit Slotervaart zo bekende straatcoaches? Ze zien ze wel eens fietsen, die boksers, zoals Mirjam ze noemt. Sinds deze 'jongens van de straat' herrieschoppers op hun gedrag aanspreken is het aantal groepen hangjongeren in de buurt gehalveerd. Tesse vindt het wel een 'rotzooitje' in de straat, maar ze ziet ook vooruitgang "Hoe netter en nieuwer deze buurt wordt, hoe meer die jongeren misschien het idee krijgen dat er wat aan

deze wijk gebeurt, dat ze niet in een leHjke hoek worden weggestopt." Haar hoop is dat een mooie omgeving minder uitnodigt tot rotzooi trappen. Ze heeft in de paar maanden dat ze in het huis een kamer heeft, nog nooit ^gens last van gehad. "Als ik hier op een zonnige zaterdagmiddag rondloop, krijg ik het gevoel dat ik op vakantie ben flatjes met overal schotelantennes aan de balkons, iedereen die je ziet draagt een hoofddoekje of een lange witte jurk, aan het eind van de straat zie je de moskee... Wel relaxed."

Vet harde klap Rosanne heeft een iets andere ervaring. Toen er middenin de nacht een baksteen op een haar na haar raam miste, schrok ze zich wezenloos. De steen ketste af op het kozijn. "Zo'n ding! Het gaf een vet harde klap." Ze houdt haar handen, nog vol ongeloof, een stuk uit elkaar. "Ik hoorde gejoel buiten, en even later rinkelde even verderop een ruitje." Ze heeft er een tijdje onrustig van geslapen. Maar als dezelfde jochies je naroepen op straat: "Hé mevrouw, wat heb je gekocht, mag ik mee-eten?" kan ze er ook wel weer om glimlachen. "Op straat zoeken de kinderen hier graag contact met je. Ze zijn bijvoorbeeld hartstikke beleefd met deuren openhouden en zo", vult Maarten aan. En Rosanne weet ook wel dat criminaliteit niet voorbehouden is aan wijken als Overtoomse Veld. "Een vriendin van mij woont in een chique buurt, en kreeg toch opeens een mes op haar keel. Het kan overal gebeuren." Voorlopig voelen de zes aardwetenschappers zich nog helemaal senang in de Hart Nibbrigstraat. Misschien keren ze er ooit wel terug, als ze een mooie nieuwbouwwoning zoeken in een hippe multicultiwijk. Reageren"? Mail naar reclactie@aclvalvas vu nl

Pislucht De Hart Nibbrig ligt er op 9 maart, maandagavond tien uur, verlaten bij in het maanlicht. Een jongen met de pet diep over z'n ogen stevent voorbij, richting Piet Mondriaanplein. Daar staat een groepje in het zwart gehulde jongeren bij elkaar in de schaduw van het Nova Esprit College. Sinds december van vorig jaar zoemt er vanaf acht uur 's avonds de Mosquito, het omstreden apparaatje dat irritant hoog piept en zo jongeren tot eenjaar of 25 wegjaagt. Blijkbaar hebben deze jongeren watjes in hun oren gestopt. Of zouden ze gewoon dertig meter verderop zijn gaan staan? De entree kan aantrekkelijker. Naambordjes ontbreken, en zodra de deur opengaat, walmt er een sterke pislucht op uit de kelderboxen. Soms wordt er schoongemaakt, maar dan is het drie dagen later weer raak. Luuk Huijgen (20), Rosanne Heistek (23), Fienke Nanne (19), Tesse Bijleveld (21), Maarten Plug (22), en Mirjam van Maanen halen hun schouders erover op. Hun huis is schoon en gezellig. Ze balen dat ze over

Fienke, de benjamin van de studentenfamilie

Tesse: 'Als ik hier op zaterdagmiddag rondloop, krijg ik het gevoel dat ik op vakantie ben'

Kijk voor programma en data www.mastersinleiden.nl Maarten: 'Op straat zoeken de kinderen hier graag contact met je'

Universiteit Lttiden. Universiteit om Ie ontdekken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen