Ad Valvas 2008-2009 - pagina 433

7

ad valvas 23 april 21

1

>Weetjes Slechte hygiëne

Smetvrees, dat ken ik. Er is een reden waarom ik me hiervoor heb aangemeld en niet bij, pak 'm beet, het VU-onderzoek naar leververvetting en hepatitis C. Walmeer mijn moeder uit de supermarkt kwam, zette ze de boodschappen even in een sopje. Bibliotheekboeken werden met spiritus schoongemaakt. Als kind heb ik jarenlang met een gebogen hoofd over straat gelopen om te voorkomen dat ik in hondenpoep zou trappen. Kwam ik toch met poep aan mijn schoenen thuis, dan zette mijn moeder een militair uitgevoerde actie in waarbij ik van top tot teen grondig gereinigd werd. Ze had dat dwangmatige niet van een vreemde, haar vader controleerde de drie sloten op de voordeur elke avond meerdere keren.

Jaarlijks sterven er oimodig enkele honderden mensen in ziekenhuizen omdat er slecht wordt schoongemaakt en het verplegend personeel hygienische voorschriften niet naleeft. Dit stelde Jan Kluytmans, hoogleraar medische microbiologie en infectiepreventie van het VUmc, in het tv-programma Zemhla. Dat maakte undercoveropnames in het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft en Ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk. Volgens Kluytmans kunnen zich in veel ziekenhuizen schimmels ontwikkelen die dodelijk zijn. Ook wassen medewerkers hun handen onvoldoende. Hij stelt dat nagenoeg alle sterfgevallen voorkomen hadden kunnen worden als de bestaande regels worden nageleefd. In oktober 2008 publiceerde de Gezondheidsraad ook al een onderzoek naar infectiepreventie op operatiekamers. De conclusie was dat er vaak sprake is van onprofessioneel en nonchalant gedrag. (DdH)

Elfelijk kwetsbaar Voordat ik als gezond proefpersoon mee mocht doen, ben ik door De Wit uitgebreid psychiatrisch onderzocht. Zelf ben ik smetvreesvrij, blijkt hieruit. Volgens de deskundige is mijn opgebiechte afkeer van het aanraken van stangen in metro 50 eerder een kwestie van gezond verstand dan van dwang. Het is niet voor niets dat soortgelijke stangen in de metro's in Londen en Hong Kong met een desinfecterend middel worden bewerkt om de verspreiding van griep tegen te gaan die dingen zijn goor. Maar dat terzijde. Aangezien ik familieleden met een dwangneurose heb, kan ik niet meewerken aan het tweede deel van het onderzoek waarbij de onderzoekers kijken of er ook overeenkomsten bij de hersenprocessen van familieleden zijn. "We denken van wel", zegt Van den Heuvel. "Bij de meeste psychiatrische stoornissen is er sprake van een bepaalde erfelijke kwetsbaarheid. Door stress of gebeurtenissen in hun leven wordt die gevoeligheid bij de patient omgezet in een ziekte." Wanneer de verschillen tussen de gezonde en zieke proefpersonen in kaart zijn gebracht, wordt er ook een DNA-onderzoek uitgevoerd om te Idjken waar de kiem voor die afwijking ligt.

Multiculturele zeebonken

Op dit hoofdmodel van de hersenen van Floor Bal zijn de twee cirkels een visuele representatie van de magnetische spoel. Het magnetisch veld opgewekt door deze spoel stimuleert een deel van de hersenen, in kleurcode is de sterkte van hersenstimulatie weergegeven (rood is sterk, blauw is minder sterk). In dit geval wordt de linker voorhoofdskwab gestimuleerd.

Emoties reguleren

I

De door mij gevreesde metrostang komt ook weer terug bij de emotieregulatietaak die ik in de scanner uitvoer. Een week eerder heb ik daarin ook al een avond doorgebracht opdat het team kon zien hoe ik in normale staat de taken doe. Via een spiegeltje boven mijn hoofd zie ik een scherm waarop een serie foto's wordt getoond. Tussendoor krijg ik telkens een opdracht, ik moet de gevoelens die door de afbeeldingen worden opgeroepen toelaten of juist wegdrukken. Na elke foto moet ik aangeven of het plaatje nare gevoelens in mij boven gebracht heeft. De meeste afbeeldingen hondenpoep, broodroosters of scheefhangende schilderijen, maken niets bij me los. Meer moeite heb ik met foto's van vrouwen die aangevallen worden, agressieve honden en jawel het interieur van een metro. Ik had na de bewerking met de magneet heftiger emoties verwacht, maar eigenlijk voel ik niet meer dan de vorige keer. Het moet een placebobehandeling zijn geweest, besluit ik. Hoewel? Het Ujkt wel alsof ik twee glazen wijn gedronken heb en het stil liggen kost me ditmaal veel meer moeite. "Een beetje ontregeld, dat kan kloppen", zegt De Wit wanneer ik na een uur uit de MRI word gehaald. Ze vertelt me dat ik echt bewerkt ben, maar dat het effect snel zal verdwijnen. Alleen een behandeling met de magneet is geen oplossing voor dwangneuroses, zegt Van den Heuvel. Het zal in de toekomst altijd met cognitieve therapie gecombineerd moeten worden. "Ik zie het meer als bodybuilding voor de hersenen", zegt ze. "Cognitieve therapie kan goed helpen bij mensen met een dwangneurose, daar leren ze een methode om hun impulsen te onderdrukken. Maar als ze te angstig zijn dan werkt het niet. Al doe je intensieve gedragstherapie, als het hele systeem te zwak is, heeft dat te weinig effect. Wanneer je in de sportschool opeens halters van honderd kilo moet tulen, krijg je dat ook niet voor elkaar. Je moet eerst je spiermassa versterken. In de ideale situatie zorgt de stimulatie van de hersens ervoor dat de therapie beter werkt." Reageren'' Mail naar redactie@advalvas vu.nl.

Zeelieden hebben al sinds de negentiende eeuw te maken met de multicvdturele samenleving. Vooral na de intrede van de stoomvaart werden zeevarenden buiten de eigen grenzen gerekruteerd. Nederlandse, Duitse, Chinese, Indonesische, Engelse en West-Indische en andere zeelieden kwamen in de havens en aan boord van de schepen met elkaar in contact. In deze situatie moesten zeelieden strijden voor het behoud van hun werk en voor verbetering van arbeidsvoorwaarden. Verenigd in vakbonden of binnen informele rekruteringsnetwerken moesten zeevarenden daarbij niet alleen hun verhouding tot werkgevers en officieren bepalen, maar juist ook tot elkaar. Promovendus Matthias van Rossum schreef er in 2007 een met de Nationale Scriptieprijs bekroonde scriptie over, die hij bewerkte tot het zojuist verschenen boekHand aan hand (hlank en hruin). (PB)

Depressies

Het Parkïnsonproject "Met 320 scansessies in twee jaar is dit ondenoek een soort monsterproject geworden", verteK psychiater Odile van den Heuvel. "Het zit technisch zo ingewikkeM in elkaar dat we eigenlijk een tweede promovendus nodig hadden. Daarom hebben we in samenweridng met neurokigie een zusterondeizoek naar de ziekte van Parkinson opgezet dat door neuropsycholoog Kim Verhoef wordt uitgevoerd." Samen voeren de twee promovendi alle scans uit. Er werd voor een onderzoek naar Parkinson gekozen omdat er overlappingen zijn tussen de cognitieve problemen bij mensen met dwangneuroses en patiënten met Parkinson. Kim Verhoef: "Deze patiënten hebben niet alleen moeite met het beginnen en stoppen van bewegingen, maar zijn ook cognitief inflexibel, iemand die gewend is om te reageren op verkeerslichten, lukt het dan niet om door rood licht te rijden wanneer een verkeersagent het verkeer regelt. We onderzoeken of het gebruik van de TMS dat kan verbeteren."

Zelf meedoen? Voor het onderzoek naar dwangneuroses en het zusterproject naar de ziekte van Parkinson is het onderzoeksteam nog op zoek naar patiënten en gezonde proefpersonen. Deelname kost drie dagdelen. De proefpersonen mogen niet zwanger zijn, aan epilepsie lijden of metalen onderdelen in hun lichaam hebben. Informatie: st.dewit@vumc.ni (OCD) of fc.verhoef@vumc.nl (Parkinson) of 4449635.

Mensen die een depressie hebben gehad, hebben een grotere kans op chronische lichamehjke aandoeningen. Het gaat daarbij om heel verschillende ziekten, van astma tot de ziekte van Parkinson. Dat blijkt uit het onderzoek waarop Jasper Nuijen 17 aprü promoveerde bij het VUmc. Hij onderzocht de elektronische patiëntendossiers van 89 huisartsenpraktijken. Hierbij vond hij ook aanwijzingen voor een verband tussen het hebben van hoge bloeddruk, suikerziekte of een hartziekte en het krijgen van een depressie op de leeftijd tussen vijftig en zeventig jaar. Ook bleek dat bij driekwart van de chronisch zieke mensen die een depressie hebben, de psychische klachten niet werden gediagnosticeerd. (FB)

Overstromingsverzekering Meer dan de helft (53 procent) van de bewoners van het Nederlandse rivierengebied zijn bereid te betalen voor een verzekering tegen overstromingen. Ze willen er zo'n 110 euro per jaar aan uitgeven, dat waarschijnlijk meer is dan nodig. Dit bUjkt uit onderzoek van hoogleraar ruimtelijke analyse en beleid Jeroen Aerts. Nederland is het enige land in Europa waar burgers zich niet tegen overstromingen kunnen verzekeren. Bij een echte ramp zouden de kosten voor verzekeringsmaatschappijen te hoog zijn. Dinsdag 21 aprü presenteerde Aerts een door zijn onderzoeksgroep ontwikkelde verzekeringsconstructie waarin een overstromingsverzekering wel mogelijk is. In de constructie hebben burgers een klein eigen risico en dekken verzekeringsmaatschappijen de kosten tot een miljard euro. Bij extreme rampen met hogere kosten moet de overheid inspringen. (MG)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen