Ad Valvas 2009-2010 - pagina 146

i6 ad rem

ad valvas 19 november 2009 hiï'-^SfM^.

>Koning

>Griff - .-tJ>^:^^ -a-

>Het tegeltje van Stefanie

'Waar een wil is, is een weg'

Stefanie van der Klei 22, bachelor communicatie- en informatiewetenschap "Als derdejaars heb ik het grootste gedeelte van mijn studie al gehad. Ik ben me nu aan het oriënteren op wat ik daarna wil. Dat er veel mogelijkheden en keuzes zijn, maakt het soms best ingewikkeld. In zulke gevallen denk ik: waar een wil is, is een weg. Dat motto inspireert mij. Het geeft mij een mate van zekerheid en het zorgt ervoor dat ik mijn hart volg. Wanneer ik twijfel, helpt het mij om me niet te laten leiden door negatieve emoties als onzekerheid. Afgelopen jaren heeft mijn motto me geholpen bij keuzes. Hoe ouder je

>Tamara

Verantwoord

wordt, hoe meer keuzesje moet maken. En het worden ook steeds belangrijkere beslissingen. Nu ik mijn studie aan het afronden ben, vraag ik mezelf dus af wat ik wil en kan. Een essentiële vraag hierbij is of ik iets écht wil, want dan geloof ik namelijk ook dat ik het kan. Angst voor het onbekende mag niet overheersen. Onzekerheid mag me er niet van weerhouden om de dingen te doen die ik wil doen.

wilde eigenlijk wel weten hoe studenten van andere studies de VU ervaren. Aan dat jaar heb ik leuke vrienden overgehouden en ik heb veel nieuwe dingen geleerd. Ik wilde in de fsr, maar wist niet of ik het zou kunnen. Toch heb ik de eerste stap gezet. Voor mij was het een uitdaging. Er is veel goeds uit voortgekomen. Daarom nogmaals, voor mij geldt- waar een wil is, is een weg."

Vorig collegejaar heb ik deelgenomen aan de verkiezingen voor de facultaire studentenraad (fsr) en hoewel ik niet heel veel mensen kende, heb ik een plek binnen de fsr weten te veroveren. Ik kende toen vooral veel studenten van mijn eigen opleiding en

TEKST EN FOTO: ZAHRA ASTITOU Zahra Astitou is student-reporter. Wil je ook meewerken? Ga naar advalvas.vu.nl > meeschrijven.

"Waar is je prikboekje, je bent al bijna elf jaar, je moet nu ook zelf je suikers in de gaten houden." Ryan heeft suikerziekte en sinds dat bij hem ontdekt is, schommelen de suikerwaarden in zijn bloed ongecontroleerd op en neer, omdat hij ze niet in de gaten houdt. Ik vraag me af waarom Ryans moeder niet gecontroleerd heeft of hij alles bij zich had. Ryan is dan wel 'al bijna elf', maar dus nog steeds 'nog maar tien' en kinderen van die leeftijd denken vaak nog niet zo ver vooruit. Ryans moeder verzucht: "Het prikboekje ligt nog bij zijn vader, ik had hem vorige week nog een mail gestuurd dat hij die niet moest vergeten mee terug te geven, maar hij heeft het weer niet gedaan." De vader en moeder van Ryan communiceren aUeen maar via e-maU om de 'lieve vrede' te bewaren. Ondertussen is Ryan de dupe van de situatie; te jong om voUedig zijn eigen verantwoordelijkheid te kunnen nemen, maar nu al wel een verhoogd risico op ernstige complicaties van zijn slecht gereguleerde suikerziekte. Logisch dat de verpleegkundige blijft hameren op zijn eigen verantwoordelijkheid. Dat is waarschijnlijk het enige wat in de toekomst te veranderen is. Even later sta ik de vader van Jamie, wiens zoon een nachtje ter observatie is opgenomen, te woord. Hij hoorde vanochtend pas dat Jamie in het ziekenhuis ligt. Zichtbaar boos op zijn ex, probeert hij mij te overtuigen dat hij een goede vader is. "Zodra ik het hoorde, ben ik in de auto gestapt. Ik heb elk rood stoplicht genegeerd. Als het op mijn kinderen aankomt, heb ik alles voor ze over!" Ik ben blij als ik eindelijk twee ouders gezamenlijk in de spreekkamer aantref Sophies moeder: "Sophie loenst plotseling met haar oog." Ze kijkt naar haar man. "Jij had het nog niet gezien, hè?" Sophies vader verontschuldigt zich: "Nee, het is me écht niet opgevallen." Ik vraag hen sinds wanneer Sophie met haar oog loenst. "Nou, eigenlijk sinds ze maandag weer bij mij kwam, zag ik het meteen." Ik kijk het stel niet-begrijpend aan. "Sophies vader en ik zijn niet meer bij elkaar. In het weekend is ze bij haar vader," Sophies moeder legt begripvol een hand op haar ex-mans arm: "Jij kunt er ook niks aan doen dat het je niet opviel." Gezamenlijk rijden ze even later naar huis. Ik zou bijna willen dat ik zelf gescheiden was...

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde. Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen.

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen