Ad Valvas 2009-2010 - pagina 97

wetenschap 7

ad valvas 29 oktober 2009 >VLUCHTEUNG AAN DE VU (1)

'Mijn vader slijpt zijn machete; liij gaat jullie vermoorden' >Kort Overbevolking Zonder het Chinese eenkindbeleid zouden de huidige klimaat- en voedselcrisis nóg nijpender zijn. Toch pleit hoogleraar milieu en levensbeschouwing Jan Boersema in dagblad Trouw [26 oktober) tegen een dergelijke gezinspolitiek, omdat het een beknotting van de persoonlijke vrijheid is. Bevolkingsgroei ga je tegen met verhoging van de welvaart en scholing van vrouwen, betoogt Boersema. Geschoolde vrouwen kunnen meer richting geven aan hun leven en dat betekent altijd dat ze minder kinderen krijgen. Hieruit volgt wel dat de consumptie minder milieubelastend moet worden. Technologische vooruitgang is daarbij onmisbaar, maar niet zaligmakend. We moeten ook consuminderen. Daar worden we heus niet minder gelukkig van, verzekert Boersema ons, en hier komt nog een klein aapje uit de mouw 'het zijn immateriële waarden die mede bijdragen aan ons geluk.' [PB)

Trage jongens

Emmanuel Kwizera: 'Mijn moeder had het niet gered als we niet naar Nederland waren gekomen'

Burundees Emmanuel Kwizera weet als geen ander wat intolerantie is. Hij moest er zijn land voor ontvluchten. In Nederland probeert hij zijn verloren tijd in te halen.

Mama vinden

liepen we maar door, tot we bij mijn oom aankwamen." Daar konden ze niet lang blijven. Hun oom had maar één huis, dat te krap was om twee gezinnen te herbergen. Dus vonden ze onderdak in een schoolgebouw, dat was ingericht als opvanghuis voor vluchtelingen uit andere regio's. "Daar sliepen we met meer dan veertig mensen in een klaslokaal - niet gemakkelijk", zegt Kwizera. Ze verhuisden naar verschillende plekken, kregen een huis met een stukje grond in een gebied waar ze later weer weg moesten vanwege overstromingen. Intussen gingen Emmanuel en zijn broer en zussen wel steeds naar school. Van hun vader hebben ze nooit meer iets vernomen. De onlusten gingen in die jaren onverminderd door. En ook in hun nieuwe woonomgeving werd het gezin scheef aangekeken. Ook waren er geruchten over Tutsi-rebellen die jongens dwongen zich bij het Tutsi-rebellenleger aan te sluiten. "Mijn broer werd op een avond, toen hij uit was met wat vrienden, door agressieve mannen aangevallen", vertelt Kwizera. "Hij wilde er niet veel over kwijt, maar zei wel dat hij besloten had om naar Rwanda te gaan. Hij zou van zich laten horen, zei hij en toen vetrok hij." Nu begon ook hun moeder te overwegen het land te verlaten. Ze verhuisden naar Ethiopië, daar bleven ze drieëneenhalf jaar in Addis Abeba, waar ze in hun onderhoud voorzagen met allerlei baantjes, tot hun moeder ernstig ziek werd. VN-artsen besloten dat ze naar Europa of de VS moest voor een levensreddende operatie. In 2008 arriveerde het gezin in Nederland. "We zijn hier beter af dan waar we waren", zegt Kwizera droog. "Mijn moeder huilt nog bijna elke week, maar ze had het niet gered als we niet naar Nederland waren gekomen. Het is hier oké. Als het hier niet zo vaak zou regenen en iets warmer was, dan was het hier perfect geweest."

We hebben een hele dag gelopen, door dorpen en steden waar het normaal heel druk was, maar die totaal verlaten waren", aldus Kwizera. We hoorden niemand praten, het was overal doodstil. We hadden geen idee dat er overal moordpartijen gaande waren, maar we voelden Wel aan dat er iets goed mis was. Het enige Waaraan we dachten was dat we naar mama Wilden. We moesten mama vinden en daarom

Hij vindt veel Nederlanders wel een beetje koud. "Onverschillig. In mijn land worden buitenlanders veel warmer onthaald, zijn mensen nieuwsgierig naar ze." Eigenlijk wel vreemd, dat hij zoiets zegt. Zelf werd hij door zijn landgenoten immers gehaat, al was hij een Burundi. Hij gaat rechtop zitten. "Ik begrijp watje bedoelt.

TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: JORDI HUISMAN In 1993 werd de eerste democratisch gekozen president van Burundi, de Hutu Melchiot Ndadaye, door Tutsi's vermoord. Er brak een bloedige burgeroorlog uit. Emmanuel Kwizera was een kind en de spanning in zijn dorp was te snijden. "Op straat zeiden kinderen tegen ons. mijn vader is zijn machete aan het slijpen Vanavond gaat hij jullie vermoorden", vertelt Kwizera. Hij herinnert zich niet precies meer de details van wat daarna volgde, alleen dat zijn moeder als eerste het dorp verliet om bij haar broer te gaan wonen. "Mijn zussen vertrokken een paar dagen later. We vertrokken niet allemaal tegelijk, uit angst om negatieve aandacht te trekken." Kwizera's oudere broer was de volgende om het dorp te verlaten. En toen zijn vader op een morgen voedsel ging halen, besloten Emmanuel en zijn twee jongere zusjes op eigen houtje achter hun moeder aan te gaan. Ze wachtten niet op hun vader, omdat ze wisten dat die hen nooit alleen zou hebben laten gaan. Kwizera wil niks kwijt over zijn achtergrond, vanwege de sociale implicaties die dat zelfs in Nederland nog heeft, zegt hij.

Band lek gestoken

In Burundi ben je als buitenlander beter af dan als iemand van een andere stam." Het eerste dat Kwizera deed, toen hij in het Asielzoekerscentrum in Amersfoort arriveerde, was zoeken naar een mogelijkheid om basketbal te spelen. "Ik kan niet zonder basketbal." Toen hij later verhuisde naar Purmerend, waar hij nog woont met zijn famUie, sloot hij zich ook meteen aan bij een team, maar daar was de sfeer minder prettig. "Het voelde niet goed. Als je met elkaar in een team speelt, is het toch belangrijk datje elkaar aardig vindt. Maar ik voelde me totaal niet geaccepteerd. Op een keer viel iemand door mijn fout op de grond. Hij werd ontzettend kwaad en liep weg. Een kwartier later was hij weer terug en deed hij alsof er niks gebeurd was. Toen ik na het spelen naar huis wilde fietsen, zag ik dat mijn band was lek gestoken. Ik ben daarna nooit meer terug geweest." Nu speelt Kwizera in het VU-sportcentrum. "Volgens mij is meer dan de helft van de mensen hier niet Nederlands, en bovendien is iedereen hier hoogopgeleid, dus dat gaat allemaal wat makkelijker. Hier is het cool."

Veel tijd verloren In anderhalfjaar tijd heeft hij zo goed Nederlands geleerd, dat hij is toegelaten tot de studie biomedische wiskunde. Via het internet heeft hij de VASVU ontdekt, waar anderstaligen worden voorbereid op een studie aan de VU. "Niemand kon me informatie geven, dus ben ik zelf maar gaan zoeken." Zo kwam hij bij de vluchtelingenstudentenorganisatie UAF en bij de VU. Het UAF helpt hem bij zijn inschrijvingen, betaalt zijn collegegeld, en helpt hem de administratieve rompslomp van het leven in Nederland te overleven. "Mensen blijven me maar feliciteren als ze horen dat ik aan een Nederlandse universiteit studeer, terwijl ik pas anderhalfjaar in Nederland ben". Kwizera ziet niet wat er bijzonder aan is. "Ik moet wel opschieten, ik ben al oud, ik heb veel tijd verloren." Reageren' Mail naar redactie@advalvas vu nl De Stichting voor Vluchteling Studenten UAF ondersteunt talentvolle vluchtelingen bij hun studie en het vinden van werk

Door hun achterlopende hersenontwikkeling doen jongens het op de middelbare school slechter dan meisjes. Dat zegt hoogleraar neuropsychologie Jelle JoUes in dagblad Trouw. 'Je ziet het in de klas opgeschoten meiden en miezerige jongens. Dat verschil beperkt zich niet tot uiterlijke kenmerken, ook de hersenontwikkeling loopt uiteen.' Zo vindt taalontwikkeling bij meisjes eerder plaats. 'Taal is in het onderwijs belangrijker geworden, en dat speelt meisjes in de kaart.' Jongens zijn daarentegen psychomotorisch beter en hebben meer ruimtelijk inzicht, waardoor ze beter zijn in gymnastiek. Toch zijn het niet alleen neurologische redenen waardoor meisjes het vooral in de eerste twee jaar van de middelbare school zo veel beter doen. De plotselinge overgang naar het middelbaar onderwijs speelt ook een grote rol, jongens hebben daar aanzienlijk meer last van dan meisjes. (FB)

Bouwkunst Negentiende-eeuwse architecten wordt vaak verweten dat ze nostalgisch en weinig vernieuwend waren. Het promotieonderzoek De wetten van de houwkunst, Nederlandse architectuurhoeken in de negentiende eeuw van Petra Brouwer laat zien dat dat beeld onjuist is. De architecten grepen weliswaar terug op historische stijlen, maar ze deden dat met nieuwe materialen en nieuwe constructies. De architecten gebruikten daarvoor pas ontdekte kennis uit de natuurwetenschappen. Ze konden die uit boeken halen en waren minder gebonden aan werkplaatsen waar bouwkundige kennis voorheen werd overgedragen. Dat wij nu zo negatief terugkijken op negentiende-eeuwse architecten is een kwestie van historische vertekening, vindt architectuurhistoricus Brouwer, die dinsdag 27 oktober promoveerde op dit onderzoek. (WV)

Agressieve Alzheimer Met biomarkers, in dit geval eiwitten in het hersenvocht, kun je voorspellen hoe snel de ziekte van Alzheimer zich bij een patient ontwikkelt. Maartje Kester van het Alzheimercentrum VUmc ontwikkelde een methode om het ziekteverloop te voorspellen. 'De verhouding tussen twee biomarkers zegt iets over de mate van de schade aan hersencellen.' Dat schrijft Kester in het tijdschrift Neurology. De ziekte van Alzheimer verloopt bij de ene patient sneller dan bij de andere. Hoe beter het verloop voorspeld kan worden, des te beter de patient en zijn omgeving zich daarop kunnen voorbereiden en maatregelen kunnen nemen. (FB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen