Ad Valvas 2009-2010 - pagina 314

i6 ad rem

ad valvas 4 maart 2010

>Griff

>Lentjes

>Wat zullen we worden? Student-reporter Roos van Rijswijk verkent de arbeidsmarkt. Deze week loopt ze mee met een staffunctionaris personeelszaken. Om mijn roeping te vinden reis ik af naar Stichting Doras. Deze stichting verleent maatschappelijke diensten. In plaats van mijn kans te grijpen en mijn astronomische studieschuld eens lekker door te laten lichten, zal ik meelopen met Joke Quakkelaar, staffunctionaris personeelszaken. Het pand van Doras, gelegen in de krochten van Amsterdam-Noord, blijkt onvindbaar. Ironisch genoeg moet ik bij het Mentrum (Geestelijke Gezondheidszorg) de weg vragen. "Sterkte, hè!" steekt iemand daar mij een hart onder de riem. 1 Als ik uiteindelijk voor de deur van Doras sta, maak ik me zorgen: mag ik eigenlijk wel een spijkerbroek aan in de buurt van iemand die staffunctionans heet? Mijn zorgen blijken onterecht. Sterker nog, staffunctionaris Joke zet zelfs haar eigen koffie. Ik krijg ook een kopje en weet na het drinken zeker dat ik de rest van de maand wakker ben. "Toen mijn dochter klein was, dacht ze dat mijn beroep hellen was", zegt Joke. Ze begint dan ook direct te bellen. Het gesprek met een verzuimcoach gaat onder meer over een "stukje arbeidstherapeutisch werken". "Ik zoek oplossingen", zegt Joke als ze ophangt. "Voor zaken die met verzuim te maken hebben, maar ook met arbotechnische zaken, een dreigende grieppandemie, com-

municatieproblemen binnen het bedrijf, de cao, enzovoorts. Ik heb eigenlijk heel veel petten op, en onder al die petten staat één ding centraal, namelijk het geven van advies aan de leiding." Voor haar werk moet ze daarom goed op de hoogte zijn van veranderende wetgevingen omtrent arbeidsomstandigheden, verloning en andere personeelszaken. "Maar het leukst vind ik de persoonlijke gesprekken met mensen. Ik houd ervan om face-to-face naar een oplossing voor iets te zoeken, daar geniet ik echt van. Het schriftelijk opstellen van taaie procedures doet me

veel minder, maar het is eigenlijk een heel groot onderdeel van mijn baan." Bij de gesprekken met personeelsleden mag ik natuurlijk niet aanwezig zijn, want die zijn te persoonlijk. Dus blader ik door een map met daarin die taaie procedures en vind daarin gelijk de reden van de sterke koffie eerder op de dag. Heftig! Ik wil Joke na haar enthousiaste verhalen best opvolgen als zij binnenkort met pensioen gaat, maar vrees dat ik dan op mijn derde werkdag bezwijk aan een overdosis tabellen. Of aan een hartverknettering door een teveel aan koffie. En daarmee zou ik arbotechnisch gezien natuurlijk totaal het verkeerde voorbeeld geven.

Joke Quakkelaar (I) belt wat af op een dag

>Tamara flOORDe dB PAT,

vRouweN KoMeN VAN VeNUS EN MANNGM KOMeW VAN MARS.

Prefrontaal Door te bewegen stimuleer je de ontwikkeling van de prefrontale cortex, en dat schijnt een goede zaak te zijn. Iets met ontwikkeling van je hersenen of zo. Ja, ik heb het ook niet bedacht, ik las het in een interview met Erik Scherder, die hoogleraar klinische neuropsychologie is en er dus wel verstand van zal hebben. Je hersenen ontwikkelen zich wel tot je dertigste jaar, dus juist voor studenten is bewegen heel goed, zegt professor Scherder. In het kader daarvan zou je vaker de trap kunnen nemen in plaats van de lift. Sowieso een enorm goed plan, met name als je niet verder dan de derde verdieping hoeft, maar laat ik daar maar niet weer over gaan uitweiden. Ik heb namelijk een nog beter idee Neem eens de trap naar de kelder. Er gaat een fascinerende ondergrondse wereld voor je open Voor wie er nooit geweest is de kelder van de VU is een soort kruising tussen de planeet Pandora uit Avatar en een aluminiumfabriek Het is een gangenstelsel zonder enig herkenningspunt en/of logica, alles lijkt op elkaar. Wel heerst er een aangenaam tropisch klimaat, wat ongetwijfeld iets te maken heeft met die mysterieuze geïsoleerde buizen die overal hangen. De inheemse bevolking verplaatst zich door middel van vreemdsoortige elektrische karretjes. Voetgangers zijn zeldzaam, maar waarom eigenlijk? Een middagwandeling in de kelder, ik kan het iedereen aanraden. Kuier eens lekker van het hoofdgebouw naar de medische faculteit bovengronds een peulenschil, maar zie in de kelder maar eens de goede kant op te lopen. Je bent zo een halfuur bezig, je hebt het warm en de adrenaline gaat lekker tekeer door de toeterende lokalo's in hun elektrokarretjes Als dat geen goed nieuws is voor je prefrontale cortex. Omdat het er zo eenzaam en naargeestig is, leent de kelder zich overigens ook voor leuke grappen. Vorige maand moest ik voor een practicum fysische antropologie een menselijk skelet van geneeskunde naar een practicumruimte in het hoofdgebouw rij den. Rijden ja - over mijn schouder gooien had ook gekund, maar dat is toch nog best zwaar, en dit skelet had wieltjes. Ik merkte al vrij snel dat het rijden het gemakkelijkst ging met het skelet naast me, maar dat het aanzienlijk hilarischer werd als ik hem voor me uit duwde. Mensen die mij in een bocht tegemoet kwamen, zagen dan namelijk in eerste instantie alleen het skelet de hoek om komen. Ja, is me dat even schrikken. Goed voor je prefrontale cortex, dat kan niet anders. Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen