Ad Valvas 2009-2010 - pagina 151

actueel 5

ad valvas 3 december 2009

>VLUCHTELING AAN DE VU (3)

'Mijn Nederlandse vrouw wil me van alles opleggen' ,^ ' 'j i

Marketingstudent Vianney Nsengimana was journalist in Rwanda. Hij deed zijn werk goed en moest dus vluchten. Aan de VU bereidt hij zich voor op een nieuwe carrière. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: JORDI HUISMAN

Vianney Nsengimana (34) had in Rwanda een eigen mediabedrijfje dat onder andere het weekblad Umuseso publiceerde. Dat blad wordt beschouwd als de enige echt onafhankelijke publicatie in Rwanda, die corruptie en machtsmisbruik bij de overheid aan de kaak stelt. Nsengimana werd bedreigd, zoals veel andere ^ medewerkers van Umuseso. Hij wil niet ingaan op de aard van de bedreigingen, maar wie 'Umuseso' googlet, krijgt een aardig idee. Nsengimana zocht contact met verschillende westerse ambassades, die hem onder andere financieel steunden om door te kunnen gaan met Umuseso. Maar uiteindelijk werd het werken hem onmogelijk gemaakt. "Ik kon kiezen, zelfcensuur of gewoon mijn werk doen, met alle gevolgen van dien. Dus vertrok ik."

i r 'f

i

Louche praktijken Negen jaar geleden kwam hij in Nederland terecht. Hij bracht zes maanden door in een opvangcentrum, waar hij een kamertje van zes vierkante meter deelde met zes andere asielzoekers. Daarna verbleef hij driejaar in een asielzoekerscentrum, waar hij Nederlands leerde en zich voorbereidde op de hbo-opleiding marketingcommunicatie. Uiteindelijk kreeg hij de felbegeerde verblijfsstatus en haalde hij zijn hbo-diploma. Nu studeert hij marketing aan de VU. "Ik heb de VU gekozen omdat die de naam heeft een serieuze universiteit te zijn. En er zijn hier veel bekende Nederlanders afgestudeerd. De docenten hier spreken aanzienlijk beter Engels dan op het hbo. Alleen de locatie vind ik niet geweldig, veel te druk." Nsengimana is getrouwd met een Nederlandse vrouw, met wie hij twee kinderen heeft, van vier en twee jaar oud. Meer wil hij niet over zijn kinderen kwijt. Zijn vrouw werkt, zodat hij kan studeren. Daarbij wordt hij ook geholpen door de vluchtelingstudentenorganisatie UAF. Die zorgt voor de papieren rompslomp, betaalt zijn collegegeld en zijn verzekering. Hij krijgt ook studiefinanciering. Zijn vrije tijd besteedt hij aan twee passies, voetbal en de kerk. Hij is aangesloten bij een gereformeerde kerk. "Die kwam het dichtst bij de presbyteriaanse kerk waar ik in Rwanda bij zat. Al gaat het er hier wel heel stijf aan toe. In Afrika wordt er gezongen in de kerk. Het samenzijn is warm en hartelijk. Hier houdt de

ï

1

'll< l(on kiezen: zelfcensuur of gewoon mijn werk doen, met alle gevolgen van dien'

dominee een preek en dat is 't dan." Hij weet dat er veel Afrikaanse kerkgemeenschappen in Nederland zijn, bijvoorbeeld in de Bijlmer, maar die wantrouwt hij. "Volgens mij zijn dat dekmantels voor allerlei louche praktijken."

Man van het huis In de kerk heeft hij ook zijn vrouw ontmoet. "Eerst hadden we urenlange discussies over van alles en nog wat. We chatten ook veel met elkaar op internet." De dag van het interview is hij precies vijfjaar met haar getrouwd. Hij

Vluchteling-studenten > Dit is het derde deel van een serie over vluchteling-studenten. Het eerste deel over Emmanuel Kwizera uit Burundi staat in Ad Valvas 7, het tweede over Birmees Nyan Lwin Aung in nummer 9. > De stichting voor vluchteling-studenten UAF ondersteunt talentvolle vluchtelingen zoals Vianney Nsengimana bij hun studie en het vinden van werk. Zie ook uaf.nl.

houdt veel van haar. "Maar we botsen weleens. Zij vindt bijvoorbeeld dat vrouwen niet horen te preken. Aan de andere kant heeft ze een heel vertekend beeld van de rolverdeling tussen mannen en vrouwen in Afrika. Ze denkt dat Afrikaanse mannen hun vrouwen behandelen als slavinnen." Dat doen die Afrikaanse mannen helemaal niet, zegt Nsengimana. Vrouwen en mannen zijn in Afrika gelijkwaardig, al is er veel machismo." "Ik heb altijd het gevoel dat mijn vrouw de baas in huis wil zijn, en ik kan een heleboel opgeven, maar niet mijn status als 'man van het huis'. Uiteindelijk hoort de man alle beslissingen te nemen. Mijn vrouw wil altijd overal discussie over, maar ik vind dat ze doorslaat. Ze wil me altijd van alles opleggen." De opvoeding van de kinderen, bijvoorbeeld. "Zij wil de kinderen nauw betrekken bij de kerk. Ik vind dat ze zelf moeten beslissen als ze daarvoor oud genoeg zijn. Ik heb het gevoel dat ze alles precies zo wil als het indertijd bij haar thuis is gegaan. Maar we zijn getrouwd, en die beslissing moeten we dus samen nemen." Hij vindt haar conservatief, zij vindt hem

conservatief, maar soms huilen ze samen om een documentaire op televisie. "We zijn allebei overtuigde humanisten, we houden van mensen." En hij houdt van haar relativisme. "Ze neemt zichzelf niet te serieus en ze staat overal voor open. Ze kent de wereld goed en heeft veel gereisd. Ze weet veel van Afrika."

Beetje ondernemend Nsengimana is marketing gaan studeren omdat een herstart van zijn journalistieke carrière, vanwege de taalbarrière, te lang zou duren. "En ik zag mezelf ook niet in een callcenter of een winkel werken." Hij zou zijn eigen bedrijf willen beginnen. "Iets in de import- en exportbusiness, maar ik heb nog geen vastomlijnde plannen. Ik zou ook marketingboeken kunnen gaan schrijven, want marketing is nog grotendeels onontgonnen gebied in Afrika. Er is veel aan het veranderen en het gaat razendsnel. Als je ziet hoe snel het is gegaan met de mobiele telefonie en hoe rap de belastingregels veranderen. Afrika heeft enorm veel potentieel als je een beetje ondernemend bent." Reageren'? Mail naar. reclactie<s>advalvas vu nl

Oman, Zahra komt eraan Op uitnodiging van Connecting Cultures gaat student-reporter Zahra Astitou naar Oman. Wat weet ze eigenlijk van het land? Verwachtingen en voorpret. ZAHRA ASTITOU

I

Donderdag 3 december vlieg ik naar Oman. Leuk' Er zullen achttien vrouwen zijn uit aUe windstreken van de wereld, ik noem Japan, Saoedie-Arable, Noorwegen en Spanje. In zes dagen wordt de groep blootgesteld aan 'het betoverende Oman' en - nog belangrijker - aan elkaar. Daarover vertel ik over twee weken wel. Maar Oman zelf, wat weet ik daar eigenlijk

over? Bar weinig om eerlijk te zijn. Dus toog ik naar de expositie over Oman. Bij binnenkomst in de Nieuwe Kerk word ik meteen hartelijk ontvangen door zwierige Arabische klanken en een explosie aan kleuren op de verschillende dishdasha's (traditionele Omaanse gewaden). Bij de aanblik van de kleurrijke paspoppen is gastvrijheid het eerste woord dat in me opkomt, en warmte. Ik verwacht dat de lokale mensen heel gastvrij zullen zijn. Maar toen ik

Meer Oman > In Ad Valvas van 17 december schnitt Zahra over haar avonturen in Oman. > De expositie Oman in de Nieuwe Kerk is nog te zien tot en met 18 april 2010.

de khanjars (gebogen dolken) zag en las dat het een traditioneel Omaans wapen is dat vooral gedragen wordt door mannen, stelde ik dat beeld wel even bij. Straks sta ik daar omringd door bedoeïenen met scherpe dolken in hun riemen... Gelukkig blijkt de khanjar alleen maar gedragen te worden bij formele gelegenheden en festiviteiten.

Uitgestrelite horizon Ik ben noch in het Midden-Oosten, noch in een woestijn geweest. Maar aangezien Oman een dunbevolkt land is (3.418.085 inwoners op 309.500 km^) denk ik vooral een uitgestrekte horizon te zien. Voordeel is dat de officiële taal Arabisch is, een taal die ik spreek. In contrast met het dichtbevolkte Nederland, waar we in de grote steden omringd zijn door strakke gebou-

wen, verwacht ik in Oman simpele goudkleurige huisjes te zien, rijk aan detail in de deuren of het stucwerk. In Nederland ligt de nadruk vooral op het intellect en het pragmatisme, in Oman verwacht ik een verschuiving naar de zintuigen. Ik verheug me op een overdonderend aanbod voor oor, oog, neus, tong en hart. Wat ik ook verwacht, is dat er harmonie zal zijn tussen het Oosten en het Westen, en dat lijkt mij bijzonder. In de Gouden Eeuw leefden in het Spaanse Toledo joden, christenen en moslims vreedzaam naast elkaar en vond er een intellectuele bloei plaats. Dit moet de Omaanse sultan Qaboes bin Said Al Said hebben aangezet tot het combineren van tradities en de westerse levensstijl. Hij heeft zijn land sterk weten te moderniseren met behoud van de eigen identiteit en tradities.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen