Ad Valvas 2009-2010 - pagina 235

p ad valvas 28 januari 2010

epwinker van boeken." Ook Otten schrijft niet vanwege het helende gevoel. "Maar schrijven heeft wel effect. Het verandert je persoonlijkheid. Door het schrijven van De laatste dichters bijvoorbeeld over zwarte poëzie in de Verenigde Staten, ben ik me een ander mens gaan voelen. Ik maakte kennis met een deel van het leven dat me onbekend was."

mezelf te bedenken waar mijn boekje over zou gaan. Als je dat eenmaal weet, geeft het een zekere rust." "Goed om te horen", reageert Dorrestein. "Ik weet al waar mijn kerstgeschenk over gaat. Nu moet ik het alleen nog schrijven." Reageren? Mail naar redaotie@advalvas.vu.nl.

Grenzen Die ervaring doet Dorrestein gelijk aan studenten denken, "Ik vind het geweldig om met mensen van die leeftijd om te gaan. Je voelt dat voor hen een hele wereld aan het opengaan is, waar ze gretig in duiken. Vol verwachting. Dat vind ik enorm stimulerend." Otten hoopt contact met studenten te houden. "Misschien is het een idee om de voorgaande schrijvers op locatie nu en dan gastcolleges of iets dergelijks te laten houden. Dan doe je iets met de opgedane ervaring. Ik vind het zo jammer en zonde om na eenjaar ineens te stoppen. Ik zou nog zoveel willen." En daarmee wil ze gelijk haar opvolger een goede raad meegeven. Perk je activiteiten in. "De eerste weken aan de universiteit dacht ik dat ik gek zou worden", vertelt Otten. "Er gebeurt hier zo ontzettend veel en er zijn zo veel boeiende mensen dat ik mezelf grenzen heb moeten opleggen. Tenslotte gaat het om een aanstelling voor hooguit twee dagen in de week. Bovendien wordt ook nog van je verwacht dat je een boekje schrijft als kerstgeschenk. Daar zag ik wel tegenop, want het is veel bij elkaar. Op een dag ben ik in een park gaan zitten en dwong

met het Exposorium klaagmuren neerzetten m de verschillende gebouwen. Daar kunnen mensen briefjes indoen met zaken die ze dwarszitten. Hopelijk gaat het over meer dan de kwaliteit van de koffie." Of ze die briefjes gaat lezen, weet ze nog niet. Daar gaat het haar namelijk niet om. "Weetje waarom de helft van de mensen tussen de vijftien en vijfentwintig jaar een dagboek bijhoudt of gedichtjes maakt? Volgens een Amerikaans onderzoek krijg je een prettig gevoel als je je problemen opschrijft. Het activeert namelijk een bepaald deel van je hersenen."

1

De n,

Moermansk

Ode aan de lezers Zelf ziet ze schrijven niet als een vorm van therapie. "Ik doe het voor de lezers. Aan hen denk ik tijdens het schrijven. Die wil ik iets bieden. Zou het wel aanspreken? En dan gebruik in mijn gereedschapskist van het schrijversvak om het zo goed mogelijk te krijgen." Binnenkort verschijnt haar volgende boek De leesduh. Het is een ode aan de lezers. "Er zijn zo'n vijfduizend leesclubs in Nederland. Daarin zitten vooral vrouwen van boven de 55 jaar. Die vrouwen houden de literatuur in stand, want zij zijn goed voor 85 procent van de verkoop Ik was zes toen de burgeroorlog uitbrak. Mijn ouders waren allebei hoogleraar aan de Universiteit van Kabul. Ze hadden tijdens het communisme in Rusland gestudeerd. Het nieuwe regime vond mensen zoals zij verdacht. Met de auto zijn we daarom naar Pakistan gereden en vervolgens zijn we in Moskou beland. In Rusland kregen we geen papieren, dus mijn broertje en ik konden niet naar school. Tot mijn twaalfde heb ik thuis les van mijn moeder gehad. Om ons een betere toekomst te geven, besloten mijn ouders om, met behulp van mensensmokkelaars, naar Nederland te gaan. Daar woonde al familie. Mijn moeder, mijn broertje en ik reisden vooruit. Met de trein, auto en een bootje gingen we

'Het gaat me om het vertellen van een verhaal, niet om een journalistieke reconstructie van gebeurtenissen' Christine Otten

richting Noorwegen. Bij Moermansk, helemaal in het noorden van Rusland, liepen we drie dagen door het donkere bos. We moesten mijn vierjarige broertje deels dragen, het was koud en we hadden niets te drinken. Dat vond ik heel eng. Om de grens met Noorwegen over te gaan, staken we een rivier over. Maar aan de andere kant stonden allemaal soldaten die hun geweren op ons richten. Twee dagen lang zaten we in de gevangenis, daarna werden we op de trein terug gezet. In Rusland moesten we weer helemaal opnieuw beginnen. Dit keer, mijn vader was ook mee, lukte het wel. We kwamen in een asielzoekerscentrum terecht. Daar was het erg gezellig, ik leerde Nederlands en speelde buiten met mijn vriendjes. Na eenjaar kregen we een woning in

RENATE DORRESTEIN (1954, Amsterdam) groeide op in een rooms-katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder onderwijzeres. In 1972 behaalde Renate haar gymnasiumdiploma aan het Keizer Karel College in Amstelveen. Ze werd verslaggeefster bij het weekblad Panorama en werkte later voor onder meer Opzij, Viva en De Tijd. In 1983 verscheen haar debuutroman Buitenstaanders. In 2000 gaf ze met Hef geiieim van de sctihjver een kijkje in de keuken van het schrijverschap. In 1986 en '87 was zij als writer-in-residence verbonden aan de University of Michigan in Ann Arbor (VS), en sedertdien geeft ze nog altijd regelmatig masterclasses op universiteiten. Haar oeuvre is in 1993 bekroond met de Annie Romein Prijs. In 1997 kreeg ze de jonge Gouden Uil voor Verborgen gebrelien. In datzelfde jaar werd zij door de CPNB gevraagd het Boekenweekgeschenk te schrijven: Want dit is mijn licliaam. Haar meest recente roman is er tioop verscheen in 2009. Meer informatie op www.renatedorrestein.nl.

Haarlem. Voor het eerst van mijn leven ging ik naar school, meteen naar groep acht. Ik sprak de taal nog niet zo goed, maar de juffrouw zag dat ik meer kon. Dankzij haar mocht ik naar het vwo, dat heb ik in zes jaar gedaan. En nu zit ik hier. Ik ken zoveel mensen die gevlucht zijn zoals mijn neef en de restvan mijn familie. Voor ons is het normaal. Vind je dit echt een bijzonder verhaal? Navid Farid, derdejaars rechten, opgetekend door Floor Bal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen