Ad Valvas 2009-2010 - pagina 338

12 ad rem

ad valvas 18 maart 2010

>Griff

>Koning

eM/ui£

>Wat zullen we worden? (3) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal? Student­reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een onderwijsontwikkelaar. "Ik ga je nu nog niets uitleggen, eerst wil ik zien of je zelf kunt bedenken watje moet doen." Frans van Galen is ontwerper en ontwikkelaar reken­wiskundeonderwijs; hij wil ontdekken of Maaike uit groep zes zijn rekenspeUetje snapt. Maaike kijkt peinzend naar het scherm van Frans' laptop. Ze ziet een uitgerekte foto die ze weer terug moet krijgen in de juiste ver­ houding, met behulp van een raster en puz­ zelstukjes. Er zit niet veel schot in omdat de uitleg bij het spel niet toereikend blijkt te zijn. "Je moet er een normale foto van maken", pro­ beert Frans. Maaike wiebelt ongemotiveerd de cursor over het scherm. "Ja, nu is de foto écht wel dom." Met enige bijsturing speelt ze het spelletje enthousiast uit. Nu moet ze een nieuw spel doen, waarbij ze moet leren de oppervlakte van een foto uit te rekenen. "Zes keer zes", zegt Maaike. "Dat doe je goed. Maar waarom gebruik je dan een keersom, en geen plus?" Dat zijn diepe vragen, maar het is volgens Frans voor kinde­ ren belangrijk om te weten waarom ze bepaalde sommen maken, zodat ze hun lesstof beter begrijpen. Dat moet ook naar voren komen in de computerspelletjes en rekenmethoden die Frans samen met collega's op het Freudenthal

Instituut bedenkt. Het werken met (groepen) kinderen of hun docenten vindt hij een van de leukste aspecten van zijn vak. Ik vind het ook erg gezellig, al krijg ik bij voorbaat jeuk van de 'luizenhoezen' waar de basisschoolleerlingen hun jassen in op moeten hangen. Aangezien mijn rekenvermogen ronduit tra­ gisch te noemen is (ik weet nog net een paar tafels op te dreunen en een telefoonnummer overnemen is voor mij een uitdaging), vraag ik drs. van Galen huiverig naar zijn voorop­ leiding.

kinderen leren begrijpen hoe rekenen of een computerspel werkt. Voor mijn afdeling, reke­ nen op de basisschool, hoefje echt geen wis­ kunde gestudeerd te hebben. De wiskundigen zitten vooral bij het voortgezet onderwijs." Dat scheelt, hoewel een complete rekenme­ thode construeren iets meer kennis vereist dan de tafel van acht. Maar misschien dat Maaike me bijles kan geven die had de opper­ vlakteberekening uiteindelijk verdomd snel onder de knie.

"Ik heb psychologie gestudeerd. Het meest interessant vind ik dan ook om te kijken hoe

+ Spelletjes, leuk! ­ Cijfers, help!

Frans van Galen is de man van de diepe vragen

>Tamara i[;.uNNeN w e NU weu

Eenzaam Meneer Sietsma heeft een ernstige spierziekte, waardoor hij nauwelijks kan praten of bewegen Ik zoek eerst uit hoe ik het meeste uit het gesprek met meneer Sietsma kan halen. Op een patientensite zie ik dat omgevingsgeluid tot een minimum gereduceerd moet worden Dat moet geen probleem zijn meneer Sietsma is de enige op zaal, omdat er simpelweg geen andere patiënten zijn. Ik kies een rustig moment uit en loop dan de zaal op "Dag meneer Sietsma, ik ben een van de dokters in opleiding. Ik vroeg me af hoe het met u ging." De ogen van meneer Sietsma kijken me onderzoekend aan "Slecht...", zucht hij langzaam. "Heeft u pijn'" vraag ik. "Al...", kucht meneer S letsma. Ik pro­ beer het machteloze gevoel dat me overmees­ tert te negeren "Al een tijdje?" probeer ik. "Al leen", stoot meneer Sietsma uil ' U voelt zich alleen?" roep ik geschrokken uit. Ik kijk om me heen "Ja, daar kan ik wel inkomen..." Er rolt een traan uit de ooghoek van meneer Sietsma, hij heeft niet eens de kracht om hardop te huilen. Een vreemd brandend gevoel kruipt door mijn neus. "Dat vind ik echt heel erg voor u, meneer Sietsma. Het is echt ontzettende pech dat er geen andere patiënten zijn." Er rollen meer tranen over de wangen van meneer Sietsma. Ik leg een hand op zijn schouder. Op dat moment loopt de zaalverpleegkundige met grote passen de zaal op "Snap jij dat nou'" roept ze boos tegen een collega. "Nee, belache­ lijk natuurlijk!" roept de ander uit. "Ik zeg nog drie keer duidelijk dat ik dat decubitusmatras wil, en dan krijg ik dit'" Boos wijst de hoofdver­ pleegkundige naar het bewuste matras. "Sp.. sp", fluistert meneer Sietsma ondertussen. Maar met dit achtergrondlawaai versta ik er natuurlijk niks van. Ik verontschuldig me tegenover meneer Sietsma, maar de verpleeg­ kundigen lijken het niet te merken. Sterker nog­ ze trekken zich niks aan van noch meneer Sietsma, noch de coassistent. Even voel ik wat meneer Sietsma altijd moet voelen, hij kan niet actief deelnemen aan zijn omgeving, dus hij lijkt niet te bestaan voor anderen. En daarom is hij dagelijks stUzv«jgend getuige van de triviale beslommeringen van anderen. Even later wijst de zaalverpleegkundige me op de gang terecht­ "Ludi, je schoenen maken te veel lawaai, heb je enig idee hoe vervelend dat kan zijn voor de patiënten?" Ze heeft gelijk. Ik trek andere schoenen aan. Meneer Sietsma zal er blij mee zijn...

Ludi Koning is zevendejaars geneeskunde. Tweewekelijks schrijft zij een column over haar coschappen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen