Ad Valvas 2009-2010 - pagina 430

12 ad rem

ad valvas 27 mei 2010

>Lentjes

>Griff

>Roos draait mee (10) Studiekeuze moeilijk? Beroepskeuze al helemaal? Student-reporter Roos van Rijswijk heeft nog geen idee wat ze wil. Deze week loopt ze mee met een Remonstrantse predikant. In Vrijburg, de thuisbasis van de Amsterdamse Remonstranten, gebeuren dingen waar ons aller Abraham Kuyper misschien even zijn wenkbrauwen van op zou trekken: vrouwelijke predikanten, homohuwelijken, ieder zijn eigen interpretatie van de Bijbel: "Afgelopen zondag hadden we hier de Halleliyah-Europe kerkdienst, in het teken van het Songfestival. Om de homo's in het zonnetje te zetten nadat ze in 's-Hertogenbosch geen hostie mochten ontvangen. Ik ben na afloop geknuffeld door een zeer geroerde Henk Krol", [hoofdredacteur van de Ga.]^ JCrant, red.] zegt Joost Röselaers."

pensoep en krentenbollen met boter keuvelen over het koningshuis (een heer: "afschaffen!" een dame: "Beatrix weet wel van wanten!"), koetjes, kalfjes en de experimentele kunst aan de muren van de eetzaal. Zo wil ik ook wel oud worden, maar ondanks deze gezelligheid doet de gemeente haar best om jongere leden aan te trekken. Zo wordt er op de website een surrealistische sms-dienst aangeboden: 'sms GOD AAN en ontvang iedere dag een korte tekst ter overdenking'. Raar! Röselaers: "Via virtuele wegen je best doen is prima, ik twitter zelf, maar deze actie vind ik ook vrij apart, hoor." Vrijzinnig twitterende predikant: een mooi beroep. Misschien moet ik me toch eens door de Bijbel heen bijten. 't" altijd inspiratie - met een kinderbijbel red je het niet

Röselaers, met zijn dertig jaar de jongste Remonstrantse predikant, spreekt enthousiast maar rustig. Tijdens zijn studie theologie in Leiden was hij naar eigen zeggen een van de weinige 'vrijzinnigen'. Hij vindt het fijn dat hij zijn vak naar eigen believen in kan vullen; zo gebruikt hij niet alleen de Bijbel tijdens zijn preken, maar put hij ook inspiratie uit de actualiteit, films en literatuur. Ook leidt hij leeskringen, waarin zelfs het spirituele werk van de Indiase schrijfster Deepak Chopra de revue passeerde. "Eigenlijk ben ik altijd met mijn werk bezig. Dat is wel vermoeiend. Ik moet echt tijd vrijmaken voor mezelf en mijn vrouw. Ik wil ooit wel werk doen waarbij dat anders is." Vrijburg is een indrukwekkende kerk, in de stijl van de Amsterdamse School. "We hebben zo'n tachtig bezoekers per dienst, veelal ouderen. Het is soms wel vreemd om als dertigjarige op huisbezoek te gaan bij iemand van tachtig, ja." On» zijn woorden kracht bij te zetten, nodigt Röselaers me uit voor de maandelijkse lunch met de oudste gemeenteleden. De jongste is zestig, de oudste 92. De predikant opent de lunch met een kort welkomstwoord, waarna we onder het genot van ambachtelijke kip-

>Tamara SEX AND T H E CfTY Z.

Vrijzinnig twitteren, dat wil Roos wel

Cola Gisteren zat ik op het terras van The Basket. Het was zonnig en er was drank. Al moest je voor beide aardig je best doen: stoelen verschuiven, nek uitstrekken, roepen/wuiven/staren naar de obers en dan maar hopen dat er geen beachvolleybal in je glas landde. Ik zat er met zes vrouwen van mijn eigen leeftijd. De laatste tijd duurt het tijdens dat soort bijeenkomsten nooit lang voordat er iemand over kinderen begint. Twee van de zes dronken cola, de anderen wijn. Nodeloos te zeggen dat ik mij in de laatste categorie bevond - ik ben zo iemand die alvast preventief bij gaat bestellen als het glas halfleeg is. Maar goed, anderen mogen van mij cola drinken. Zo ben ik dan ook wel weer. Het enige punt is dat het tegenwoordig vaak ook echt iets betekent als iemand cola drinkt. Een van de twee coladrinksters was zwanger. Prima, da's haar probleem. Maar na vijf minuten conversatie zette ook de andere haar glas neer en zei: "Ik heb een belangrijke mededeling." Daar gaan we weer, denk ik dan. Altijd moeten mensen zich maar voortplanten, al honderdduizendenjaren gaat dat zo. Miljoenen jaren zelfs, als je de kwalificering 'mens' ruim opvat. We zijn de slaven van ons genetisch materiaal. Als we er een kopietje van hebben gemaakt, kunnen we met een gerust hart doodgaan; zo werkt dat nu eenmaal. De coladrinksters in mijn omgeving horen hun biologische klok tikken, eierstokken rammelen, en baarmoeder "hé, hiero!" roepen. Dat heeft behalve met leeftijd ook met timing te maken: een proefschrift dat af is schijnt een mooie aanleiding te zijn om je te laten bevruchten. Heb ik gehoord. Zelf moet - nee, mag I Ik bedoel: mag! - ik gelukkig nog anderhalfjaar, dus aan mijn lijf voorlopig geen polonaise. Maar het blijft niet bij baby's. Je moet ook nog allemaal andere dingen. Een huis kopen. Samenwonen. Trouwen. Een hond nemen. Koffie drinken met de buren. Gaan winkelen met je moeder. En dat allemaal als je proefschrift klaar is. Ik merk dat ik overgestapt ben op de 'je'-vorm nu het over deze heikele onderwerpen gaat. Voetballers doen dat ook, als ze zenuwachtig zijn of verantwoordelijkheid af willen schuiven. "Je bent vlak voor het doel, je staat vrij, maar je scoort niet." Terwijl ik dit opschrijf liggen naast me op mijn bureau de grafiekjes in mijn derde hoofdstuk me ongeduldig aan te kijken. Gelukkig zijn ze nog niet af Nog laaaaaang niet. Daphne Lentjes is archeoloog en werkt aan haar promotieonderzoek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen